WOLVES IN THE THRONE ROOM

Het is inmiddels 20 jaar geleden, maar we herinneren ons nog als de dag van gisteren het moment dat we ‘Diadem Of 12 Stars’ oplegden, het debuut van Wolves In The Throne Room. De ellenlange songs, soms tot 20 minuten lang, hadden een haast hypnotisch effect op de luisteraar. Die kunst hebben ze doorheen de jaren geperfectioneerd, onder andere door meer ambient-elementen te integreren die het sfeerbeeld verder gingen versterken. Ze waren daarmee de grondleggers van de ‘Cascadian Black Metal’, vernoemd naar de regio in de noordwestelijke staat Washington, en groeiden er mee uit tot het boegbeeld van de USBM-scene. Zo zijn we inmiddels bij hun nieuwste en achtste album aanbeland, ‘Estuary’. Ze hebben er hun tijd voor genomen, want voorganger ‘Primordial Arcane’ ligt alweer 5 jaar achter ons. Wat meteen opvalt, is de sound: rauw, haast ongefilterd en totaal niet te vergelijken met het gros van de albums die tegenwoordig verschijnen. Dat komt omdat ze ‘Estuary’ grotendeels opnamen in hun eigen Owl Lodge-studio in Olympia, Washington, waar ze nog artisanaal en analoog opnemen en daarmee dus een warmere sound neerzetten in plaats van een klinische. Dat komt de atmosfeer van de songs natuurlijk ten goede… Sommigen onder jullie zullen inmiddels via YouTube de single ‘Ghosts Among The Obelisks’ hebben opgevangen, een naar Wolves-begrippen grotendeels best wel langzame song die af en toe abrupte overgangen laat horen en dan even naar blast-modus doorschiet, maar vooral op het gevoel gericht is. Wat je in die song echter niet hoort, is dat dit album veel meer death metalinvloeden lijkt te bevatten. De gitaren zijn vaker laag gestemd en de zang neigt hier en daar eerder naar een grunt dan naar een krijs. Of de aanwezigheid van bassist/zanger Galen Baudhuin er iets mee te maken heeft, weten we niet zeker, want tenslotte speelde hij ook al mee op ‘Primordial Arcane’ en de ‘Crypt Of Ancestral Knowledge’-EP. Drummer Aaron Weaver vertelde ons in het verleden echter al eens dat ze ook opgroeiden met death metal en nog steeds fans van het genre waren, dus zal die invloed nu toch doorgelekt zijn. Niet dat het hier een abrupte stijlbreuk betreft, het maakt echter wel dat ‘Estuary’ anders klinkt dan al het voorgaande werk, ook al is dit nog steeds heel duidelijk Wolves In The Throne Room. Die evolutie zal zijn voor- en tegenstanders kennen, maar tenslotte is het aan de band zelf om te doen waar ze zich het beste bij voelen. In onze ogen is dit zeker niet diens beste album ooit, maar dat neemt niet weg dat ‘Estuary’ meer dan gewoon goed is.