BLIND CHANNEL
Painstream
Aan het Finse Blind Channel zal toch altijd wel het etiket blijven kleven van ‘die band die in 2021 zesde werd op het Eurovisie Songfestival in Rotterdam’. Dat bereikte de groep destijds met het Linkin Park-achtige ‘Dark Side’, maar inmiddels is er veel veranderd bij de Finnen. En dat is deels, maar niet enkel, een kwestie van volwassen worden. Zo laste de band een pauze in om even afstand te nemen van alles, besloot de groep vervolgens verder te gaan met slechts één frontman - Joel Hokka vertrok - en is de band ook muzikaal gezien een iets andere richting ingeslagen. Zo is ‘Diana’, misschien wel de beste track van dit zesde studioalbum van het vijftal, een Architects-achtige track geworden, terwijl afsluiter ‘Ache’ juist meer de richting van Bring Me The Horizon op gaat. Gebleven zijn de vrij standaard songstructuren en korte lengtes van de songs. Voor het Eurovisie Songfestival mag een track natuurlijk niet langer dan 3 minuten duren, maar voor Blind Channel is het vanaf het begin al een soort tweede natuur geweest om nummers te pennen die qua lengte rond die duur hangen. En dat betekent ook dat je enorm effectief je songmateriaal moet opbouwen. Op ‘Painstream’ – aanvankelijk een grappig bedoelde woordspeling voor de haat/liefdeverhouding met mainstream, maar inmiddels ook een woord dat staat voor het kanaliseren van pijn via kunst – grossiert de band dan ook in erg toegankelijke, puntige en aanstekelijke, moderne rock- en metaltracks, die voorzien zijn van een laag elektronica en toetsen. Je kunt dus wel stellen dat Blind Channel zich opnieuw heeft uitgevonden met ‘Painstream’ en dat is een goede zaak, want ten opzichte van het verleden heeft de band een flink aantal stappen voorwaarts gezet.
