HARLOTT

Harlott is het mooie voorbeeld van een act die na verloop van tijd een eigen identiteit wist te creëren. In het verleden werden deze Aussies steevast vergeleken met Slayer, wat vooral te wijten was aan de specifieke manier van zingen van Andrew Hudson, waarbij ook de Bay Area een grote inspiratiebron was voor deze jongens. Op het nieuwe en reeds vijfde album ‘Exsequiis’ zijn deze vergelijkingen nog steeds aanwezig, maar weet Harlott toch een eigen en vooral eigentijdse draai te geven aan hun thrash. Af en toe komen er door de blastbeats zelfs wat invloeden uit de black metal bovendrijven. Luister maar naar opener ‘Void’ en de afsluitende titeltrack. Het maakt er de muziek van Harlott enkel maar interessanter op. Dat de zang van Hudson vaak nog steeds de richting van die van Tom Araya uitgaat, is een gegeven waar de band allang vrede heeft meegenomen. Op ‘Exsequiis’ kan je dan ook genieten van knap gespeelde, snelle strakke thrash waarbij de solo’s toch ook wel de blikvanger mogen genoemd worden. Tempowisselingen en breaks werden niet gespaard en maken het dan ook boeiend om naar te luisteren. Thrash heruitvinden is dezer dagen een onmogelijke uitdaging. Maar thrash heeft geen handleiding meer nodig, enkel bands die grenzen durven verleggen. En dat is net wat Harlott aan het doen is.