IMMINENCE

Net als op ‘The Black’ besluit Imminence om intiem en integer te openen. Het serene en ingetogen ‘Twisting In The Wind’ zet zo de unieke stem van Eddie Berg in de spotlight, die beklijvend overkomt. Hij kan bijna fluisterend betoveren en wanneer hij schreeuwt, breekt hij makkelijk alle harten. De eerste mooie breuk volgt op ‘The Sword That Never Bends’. In de tweede helft van dit nummer krijgen we een vioolsolo die alles enig mooi verbindt. Imminence heeft z’n viool uiteraard steeds als uniek element in hun zelfverklaarde ‘violincore’, maar weet ook goed dat deze niet té veel gebruikt moet worden. Wanneer ze de aandacht opeist, is dat steeds doeltreffend. ‘Devil May Try’ timmert verder met diepe gitaren, ‘Crestfallen’ stelt opnieuw schoon samenspel tentoon. Het stevige gitaarwerk beukt en sleurt, terwijl Berg diep snijdt met z’n woorden. We krijgen een hegemonie van ingetogen uitbundigheid. Imminence voelt soms aan als een massage voor de ziel, maar dan wel een stevige waarbij je ook soms pijn ervaart als ze op dat perfect gevoelige plekje duwen. Ze spelen in op emotie en hebben die kunst bijna optimaal ontdekt. De viool brengt meer dan enkel een trieste toon teweeg. Het geeft een extra theatraal en bombastisch element aan de nummers. ‘False Light’ laat Imminence op z’n kwaadst horen en dat klinkt gemeend. ‘If Not Now, When’ is bedoeld als rustpunt, maar valt een beetje slap omdat het omringd is door straffer materiaal. Vooral het nog meer ingetogen ‘Didn’t Think About You (Lately)’ is als opvolger een veel geslaagdere ballade. ‘Leviathan’ bouwt iets te sloom op waardoor we een dipje ervaren. Imminence zit vaak aan de goede kant van fluwelen zachtheid, maar dat kunnen we niet claimen op ‘Shed Your Skin’, dat echt wel te plat overkomt. Gelukkig schieten de Zweden opnieuw naar hun beste niveau op afsluiter ‘Exodus’, het meest grandioze en filmische geheel van ‘Axis Mundi’. Dit epos vat Imminence volledig samen en is een showcase voor alles wat deze groep uniek maakt.