GHØSTKID

Wie zei er dat het leven makkelijk is? Rond de totstandkoming van dit derde album van Ghøstkid, het soloproject van Sebastian ‘Sushi’ Biesler (ex-Electric Callboy), zat het hem allesbehalve mee. Zo nam Biesler afscheid van zijn volledige band én vriendin, moest hij noodgedwongen verhuizen en voelde hij de constante druk van het moeten presteren. Maar dat is zeker niet alles. Het album is dan ook niet voor niets gebaseerd op de thematiek van Alice in Wonderland, want Biesler had continu het gevoel dat zijn echte leven één grote psychose was. Hij opent het album dan ook met een cinematografisch intro dat je letterlijk direct het konijnenhol van Bieslers geest intrekt. Het is bevreemdend, aangrijpend en pijnlijk tegelijkertijd, net zoals de waarheid soms kan zijn. Hij klinkt chaotisch en kwetsbaar en schetst een behoorlijk surrealistisch plaatje. Maar niets is minder waar, want het album fungeert als een spiegel van zijn leven en geest. En over waarheid gesproken: nooit eerder klonk Biesler zo eerlijk en openhartig als op ‘Follow The White Rabbit’. ‘I Destroyed You’ is bijvoorbeeld heel expliciet en laat niets aan de verbeelding over. Biesler werkte opnieuw heel nauw samen met producer Sky van Hoff, met wie hij al eerder werkte (ook ten tijde van Electric Callboy overigens) en die tevens de nodige nummers schreef voor onder andere Till Lindemann. ‘Follow The White Rabbit’ is daarbij uitgemond in een mix van niet alleen een flinke dosis nu-metal, maar ook van moderne metalcore. ‘Mother Death’ doet zelfs een beetje aan Korn denken, terwijl de heavy, gedowntunede riffs van ‘Ivory’ voor zich spreken. De authenticiteit van het geheel maakt het misschien wel tot zijn beste album tot op heden, al gaat richting het einde de snelheid er wel een beetje uit. De meeste Ghøstkid-tracks zijn sowieso kort, krachtig en behoorlijk beklijvend, maar naarmate het album vordert, wordt het materiaal ook wel iets rustiger. Zo had ‘Lovely’ zelfs haast door een boyband uitgebracht kunnen worden, maar desalniettemin is het een fraaie track geworden. Het voelt toch een beetje alsof Biesler richting het einde vermoeid is geraakt door het leven in overlevingsstand, wat hij nu al een aantal jaar volhoudt. En dat breekt je nu eenmaal vroeg of laat op. Er wordt vaak gezegd dat artiesten het beste materiaal maken wanneer ze zich ellendig voelen of door een vervelende periode in hun leven gaan. Als dat inderdaad waar is, dan is ‘Follow The White Rabbit’ Ghøstkids magnum opus.