GREEN LUNG

Dé grote verrassing op Alcatraz, 2 jaar geleden, was voor mij het Engelse Green Lung. Een band met bakken sfeer, diepgaande nummers, gekoppeld aan pure speelvreugde die van elke noot afdroop. Met dat in het achterhoofd schrok ik in eerste instantie toen ik deze nieuwe plaat hoorde. Enerzijds leek men de landelijke, magische sfeer ingeruild te hebben voor de grote stad (Londen), maar werd toch vooral op ‘toegankelijk’ en  ‘veilig’ gespeeld. Alsof er iets te veel op het mainstream publiek werd gemikt. Soms (bijvoorbeeld op ‘Evil In This House’) leek het zelfs een beetje gekunsteld. Natuurlijk gaat uw dienaar niet over een nacht ijs en heb ik de plaat nog vaak opnieuw gedraaid. Na verloop van tijd begon ik meer diepgang te ontdekken en, bij gebrek aan een beter woord, eerlijkheid. En nog steeds zo verschrikkelijk veel speelplezier. Een speciale vermelding voor het afsluitende nummer ‘Gallow’s Born’, dat net een stapje boven de rest uitsteekt en waar ‘Hallowed Be Thy Name’ lijkt door te schemeren in het beeld van iemand op het schavot die neerkijkt op de menigte. Misschien is het maar goed dat Green Lung op deze manier wil groeien zonder zichzelf te verliezen. Niet door trends te volgen, maar door nieuwe invalshoeken te zoeken binnen dezelfde fascinaties. Of dat zich afspeelt tussen oude eiken op het Engelse platteland of tussen de schaduwen van Londen, maakt uiteindelijk minder uit. Voor de grote hoeveelheid muziekliefhebbers voor wie een band als Ghost zo ondertussen te weinig muzikaal lijkt te zijn geworden, of mensen die hun Sabbath- en oude Maiden-platen al wel héél goed kennen, is Green Lung zonder twijfel een waardevol alternatief en een van de weinige slimme bands die tegelijkertijd een stompzinnige grijns op je gezicht kunnen toveren.