LAMB OF GOD

Laat ‘Into Oblivion’, Lamb Of God’s tiende langspeler (de twee platen onder de naam Burn The Priest niet meegerekend) aan iemand horen zonder te vertellen welke band het betreft, en zonder twijfel zal de groovemetalmachine genoemd worden als uitvoerende artiest. Het vijftal uit Richmond, Virginia, heeft wat dat betreft opnieuw een plaat afgeleverd die op het eerste gehoor niet direct zal verrassen. Dat doet de band hooguit in een track als ‘Sepsis’, dat voorzien is van een ruwe, rollende bas en vocalen kent die doen denken aan de verhalende nummers zoals Jim Morrison van The Doors die wel eens bracht. Het is eigenlijk best verfrissend, op een plaat die in de vorm van het rustigere, maar prachtige ‘El Vacío’ en ‘A Thousand Years’ fraaie hoogtepunten kent. Belezen frontman Randy Blythe is opnieuw kritisch in zijn teksten. Op de kloof tussen arm en rijk, die hij ziet toenemen. ‘The Empire rots from inside’, zo zingt hij op ‘The Killing Floor’ en ook de titel van het album is geen toeval: we verdwijnen allemaal in de vergetelheid. ‘Into Oblivion’ is opnieuw geen album van revolutie, maar eerder van evolutie. De grootste verandering? Het logo, waarvan na al die decennia afscheid werd genomen. Maar verder is dit Lamb Of God ten voeten uit. Een band, die inmiddels al zo’n dertig jaar doet wat je verwacht. Maar laten we eerlijk zijn: niemand doet dit dan ook beter dan zij. De vergetelheid zijn ze daarmee al lang en breed ontstegen.