MICHAEL MONROE

Michael Monroe levert met ‘Outerstellar’ een vitale rock-’n-rollplaat af die niet zozeer het verleden viert, maar zijn huidige carrière met een fris geluid in de schijnwerpers zet. Dit is een album dat leer en benzine uitademt, maar tegelijk opvallend warm en songgericht klinkt, met een mix van harde gitaren, bluesy harmonica en meer ingetogen, bijna akoestische momenten. De productie legt een aangename gloed over de songs, waardoor de plaat tegelijk rauw en perfect afgelijnd klinkt. Van opener ‘Rockin’ Horse’ tot de over ruim zeven minuten uitgesponnen slotsong ‘One More Sunrise’ creëert ‘Outerstellar’ een spanningsboog met onderweg veel variatie. Singles ‘Rockin’ Horse’ en ‘Disconnected’ klinken als pure rock-‘n-roll-anthems: de eerste als een trotse, tegendraadse middenvinger naar critici, de tweede als een vlijmscherpe aanklacht tegen digitale vervreemding, maar dan wel handig verpakt in een song met een opwekkend meezingrefrein. Hoe scherp de lyrics ook klinken, de toon blijft opvallend levenslustig. ‘Outerstellar’ is bedoeld om je zorgen tijdelijk uit te gommen en ademt de liefde voor échte rock-’n-roll uit. Ook opvallend is het solide samenspel van Monroe’s vaste band, die erin slaagt energie en melodie perfect in balans te houden. Alles samen resulteert dit in een van de sterkste soloplaten uit Monroe’s recente catalogus. Kortom, klassieke glamrock/metal met een knisperend punkrandje, maar dan vakkundig vertaald naar 2026.