SPLENDIDULA

Er wordt stevig geopend met het titelnummer in een post-metalcadans waarbij de heldere stem van Kristien Cools een hoofdrol speelt. De song schakelt halverwege nog een versnelling hoger waarbij ze zichzelf helemaal lijkt te buiten te treden in een hels gekrijs. Het mooie is het eerlijke daarvan. Je gelooft de innerlijke pijn die ze uitschreeuwt oprecht. Het is bijna ontroerend. Pas na een semi-akoestische partij komt het hoogtepunt en bereikt ‘Absentia’ zijn climax met een episch, filmisch fragment dat tegelijk catchy is. De gitaar verdwijnt naar de achtergrond en de lang gesponnen, koorachtige gezangen en toetsen bepalen indrukwekkend de sfeer. Alle ingrediënten uit dat eerste nummer zullen de blauwdruk vormen voor de rest van het album. Beladen gevoelens, frustratie en boosheid, epiek en berusting. Alles zit wonderwel verwerkt in de muziek. De manier waarop ‘Echoes Of Quiet Remain’ is opgebouwd, is intelligent, beklijvend en mooi. Zelfs de strofen blijven hangen en de samenwerking met Aaron Stainthorpe (voormalig van My Dying Bride) is erg geslaagd. Hij voegt iets toe. Melodie, herkenbaarheid en tristesse in een mooie samenzang met Kristien. Voor de brug, gedragen door de ritmische drums van Joachim Taminau en een Nederlandstalig gesproken woord, is er misschien even over de schutting gekeken naar Amenra, maar het past wonderwel in de compositie. Mocht je de video voor het nummer nog niet gezien hebben, ga zeker een kijkje nemen. Ook de tekst over de leegte die je voelt bij verlies, een gewaarwording die iedereen onder ons kent, is pakkend. ‘Donkerte’ wordt gedragen door de stem van Kristien en de instrumenten die Joachim bespeelt: drums, keyboards en bas. Het lijkt een nummer te zijn dat ze met z’n tweeën hebben gecomponeerd in een periode van het gevecht met de vele wissels van bandleden. Het moet echter zeker niet onderdoen voor het overige materiaal op de plaat. Het is emotioneel erg beladen en straalt naast de desolaatheid van de song gelijktijdig een positieve energie en warme liefde uit tussen de componisten die ook al jarenlang een koppel zijn. Weinig bands slagen erin zich muzikaal zo bloot te geven. ‘Kilte’ knalt er keihard in. De combinatie van black metalachtige furie en melodieuze, pompende en rustige passages is pakkend. Bekijk ook zeker de prachtige video voor dit nummer. Gevoed door pijn, verdriet en verlies zijn er niet veel bands die erin slagen die emotie op zo’n meeslepende manier muzikaal te uiten. Weinigen zijn album na album muzikaal kwalitatief zoveel gegroeid als Splendidula. Het vierde album van de band is dan ook een shot in de roos.