THE HU

Wie dacht dat Mongoolse folk metal – en zeker The HU, die sinds 2018 overal op festivals opduikt – slechts een hype was, komt bedrogen uit. Met ‘Hun’ levert de band zijn derde album af, opnieuw gedragen door een krachtige mix van traditionele Mongoolse klanken en moderne invloeden. Rauwe keelzang en instrumenten zoals de morin khuur en tovshuur vloeien moeiteloos samen met stevige gitaren, wat zorgt voor een sound die tegelijk oeroud en verrassend hedendaags klinkt. Toch durft de band deze keer meer variatie op te zoeken. Een nummer als ‘Lost Soul’, waarin wordt samengewerkt met de Amerikaanse rockband Nothing More, toont dat ze zonder schroom uit hun comfortzone stappen. Tegelijk blijft emotie een belangrijk element, zoals in ‘Echoes of My Father’, een ingetogen en oprecht nummer dat echt raakt. De combinatie van traditionele instrumenten en metal blijft hun grootste troef. Het klinkt authentiek en vanzelfsprekend, zonder ooit geforceerd te zijn. De productie is rijk, maar blijft voldoende rauw om geloofwaardig te blijven. Ook inhoudelijk zit het goed: thema’s als kracht, identiteit en verbondenheid met cultuur en natuur lopen als een rode draad door het album. ‘Hun’ voelt daardoor niet alleen als een verzameling songs, maar als een echte beleving. Je wordt meegezogen in een andere wereld zonder dat het zwaar of afstandelijk wordt. Echt verrassend is het album misschien niet, maar het bevestigt vooral hoe uniek The HU binnen het metalgenre is. Net als bij de vorige albums kan de speelduur van meer dan een uur wel wat lang aanvoelen. Wie alles in één keer beluistert, heeft daarna misschien nood aan iets anders. Behoudens heel wat uptempo en opzwepende nummers is dit ook een plaat om de ogen te sluiten en helemaal weg te dromen.