Over tributebands heeft iedereen een mening. Sommige mensen zijn er fan van, anderen hebben het er moeilijk mee. Als er een band is die Tool wil eren, dan zijn wij geprikkeld. Tool is een band waar vele mensen - terecht - voor warmlopen. Maar lukt het een tributeband om die ervaring te evenaren? Met een open blik kunnen we vanavond terecht in een bijna volgepakt De Casino om Ænima te aanschouwen. Als klap op de vuurpijl spelen ze integraal het dit jaar 30 jaar oude album waaraan zij hun naam lenen.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Theo De Rycke
Voor rabiate fans is het sowieso altijd een moeilijk verhaal, omdat een tributeband hun idolen niet één op één kan benaderen. Tussen ons … stiekem is dat ook niet de bedoeling. Je kan zo’n avond enkel teleurgesteld terug naar huis als dat je verwachtingen zijn. En wij zijn fans, daarover hoeven we niet te liegen. Als je die verwachtingen op zo’n moment kan loslaten, is dat dikwijls een ander verhaal.
Met die open blik aanschouwen we vanavond ÆNIMA (8), de enige Tool-tributeband die ons land rijk is. Alle registers mogen opengetrokken worden, in wat bijna een thuismatch is. Van bij de opener ‘Sober’ zien we een grote visual aan de achterkant van het podium. Het geluid is op dat moment wat kwakkel, maar dat is snel verholpen, zodat de band in vol ornaat aan de hoofdbrok kan beginnen. Naast die videowall zien we ook dat zanger Mario Van de Velde een Maynard James Keenan kloon zou kunnen zijn. Hij beweegt zoals de man, is gekleed zoals de man, maar is uiteraard de man niet. Dat kan ook niet, want MJK is uniek. Een computerstem nodigt ons uit om te genieten van wat er vanavond op het programma staat. Ænima play ‘Ænima’, integraal en in de juiste volgorde.
Opener op dat album is één van de nummers waarvoor Tool de mainstream kon instappen met ‘Stinkfist’. Meteen een flink examen voor de vier heren. We kunnen kort zijn: ze kwijten zich heerlijk van hun taak. Het hele zootje klinkt strak. Gedurende de avond kan iedereen zich tonen op het juiste moment. Al willen wij starten met het bejubelen van de ritmesectie. Bassist Mikele Lemmens en drummer Stephan Noens houden er de strakke hand in. Noens klinkt doorheen de hele show alsof hij acht armen heeft, al was hij Danny Carey zelf. Niets in een doosje, alles live.
Op het moment dat de band ‘Forty Six & 2’ moet inzetten, roepen ze medeoprichter en royalty uit het uitgaansleven in Sin City, Jan “Jay” Van den Berge het podium op om de gitaar over te nemen van Timmy Segers. Je merkt dat Jay nog altijd graag gezien is, want het aanwezige publiek kan hun enthousiasme niet bedwingen. Ook hij is een uitstekende snarenplukker en geeft alles wat hij heeft tijdens zijn twee songs; hij blijft immers ook voor ‘Hooker With A Penis’ op het podium. Hadden we al gezegd hoe strak alles klinkt? Een wissel van gitarist valt amper op en voor we het weten heeft Segers terug de gitaar vast.
Ænima zorgt ook voor een klein extraatje. Dat extraatje heeft een naam, Maarten De Meyer, die zijn toetsen en orgel heeft meegebracht vanuit Vive La Fête om vanavond de tussenstukjes te spelen die te horen zijn op de plaat. Je kan ervoor kiezen om een tape te laten spelen, maar dit is zoveel cooler. Waar wij staan, lijkt het publiek bij ‘Pushit’ de aandacht een beetje te verliezen, het duurt ook bijna 14 minuten, maar het stuk in het midden zet de individuele kwaliteit van elke muzikant op het podium nog eens extra in de verf.
Een song waar iedereen op wacht, is de titeltrack ‘Ænima’, ook ons lievelingsnummer van de plaat. Van de Velde heeft voor dit nummer het gasmasker met microfoon en laserogen geleend van Maynard en geeft het volle pond achteraan het podium. Zelfs de podiumopstelling is zoals het bij hun helden ook het geval is. De zang van Mario is top; we weigeren het verdienstelijk te noemen, want dat zou de man oneer aandoen. Dit is een puike performance. Wie verwacht MJK te horen, komt bedrogen uit, want die stem evenaren is quasi onmogelijk. Wie vrede kan nemen met een eigenzinnige versie van de zanglijnen, zit vol in de ervaring.
Na een uitgebreid dankrondje krijgen we van Ænima nog twee songs als toetje. Dat zijn met ‘Lateralus’ en ‘Schism’ niet de minste. Het dak kan er nog een laatste keer af. Als je het ons vraagt, hadden wij een feestelijke avond voor dertig jaar ‘Ænima’. Onze nieuwsgierigheid is geprikkeld en de vraag of deze bende ook songs van ‘10,000 Days’ of ‘Fear Inoculum’ kan brengen voor de jongere Tool-adepten brandt op onze lippen. Voorlopig nog één keer, op 14 maart in Wommelgem speelt Ænima ‘Ænima’. Onze conclusie na vanavond is vooral: gaat dat zien en eert uw lokale helden, die op hun beurt hun internationale helden eren.
