Met veel bombarie kondigden onze vrienden van de Lokerse feesten afgelopen week de komst van Bryan Adams op hun jaarlijkse tiendaagse aan. Toevallig (of niet) net voor zijn komst naar de AFAS Dome, de grootste show van zijn Europese tour, die voor de komst van de Canadees uitverkocht was. Omdat Adams kan rocken als de beste, tenminste in een ver verleden, gingen wij toch even kijken. Zo kunnen we jullie vertellen of het de moeite loont om dat Clouseau-ticket toch te verkopen en in de zomer van 2027 af te zakken naar Lokeren.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Archief Gino Van Lancker
Als we binnenkomen, worden we meteen getrakteerd op een verrassing. Elke bezoeker van het concert van vanavond krijgt een lampje om rond de pols te doen. Schoorvoetend nemen we het kleinood aan, want wat kan nu de meerwaarde zijn van zo’n ding? De stoere liefhebber van het hardere genre in ons neemt daar toch even de bovenhand. Of ons cynisme gelijk heeft, zal nog moeten blijken. Op het scherm vooraan gebeurt vanalles terwijl een aangename streep rock-‘n-roll door de speakers schalt en dat dient meteen een doel. Iedereen heeft de blik naar voren, smartphones in de lucht, terwijl helemaal achteraan in de zaal een klein podium is opgetrokken. De mensen daar worden een beetje uiteengedreven terwijl BRYAN ADAMS (8) naar binnen glipt door de grote ingang om helemaal alleen, sober en met de zaallichten amper gedimd, de aanwezigen achteraan te trakteren op zijn dichte aanwezigheid. Met de favorieten ‘Can’t Stop This Thing We Started’ en ‘Straight From The Heart’ warmt de zanger zijn stem op en gelijk ook de onze. Het is de voorbode van een avondje meezingers.
Geen grote verdwijntruc in de donkerte voor Adams: hij baant zich een weg naar voren door het publiek, dat gedwee open gaat als de Rode Zee voor Mozes. Vuistjes gevend, een handtekening op een bordje zettend tot aan het podium waar hij zijn basgitaar om doet om ass te kicken met de rest van zijn band. Dat mag je letterlijk nemen want ‘Kick Ass’ is waarmee hij daar van wal steekt. Meteen doen de lichtjes om onze pols hun werk en flitsen ze rood en wit - iets was ze verderop in Deurne-Noord zeker kunnen smaken - op de tonen van de muziek in een lichtspel met het podiumlicht. Dat podiumlicht is zoals dikwijls bij Adams eerder sober, het pulserende polslicht vult dat goed aan. Onze scepsis valt meteen weg; we zien er wel de meerwaarde van in. Mogelijk afgekeken van Coldplay, maar zeiden onze collectieve grootvaders niet ooit: “Beter goed gepikt, dan slecht uitgevonden!”.
Naast drie snaarinstrumenten met de basgitaar, akoestische gitaar en zijn signature gouden elektrische zessnaar, heeft Adams ook drie verschillende microfoonstandaarden op het podium staan. Zo kan hij iedereen op de eerste rijen in de ogen kijken. Van kalmaan beginnen is niets aan want in een razende vaart vuurt de band hits op ons af. Zo zitten ‘Run To You’ en ‘Somebody’ meteen vroeg in de set. Tot onze verbazing komt er bij ‘Roll With The Punches’ een zilveren bokshandschoen binnengevlogen, iets dat Adams al deed met een opblaasauto eerder, maar toch is het vermakelijk het ding te zien rondzweven en tollen boven de hoofden van de mensen op het middenplein. Die handschoen is een voorbode voor de uppercut die volgt met ‘18 Till I Die’. Alsof niet iedereen de tekst uit het hoofd ken,t flitst hij ook nog eens karaokegewijs over het scherm op het podium. We moeten het de man vergeven als hij op het einde van ‘Please Forgive Me’ het zingen aan ons allen overlaat. Dit heeft niets met zijn leeftijd te maken, maar alles met zijn fans, die alles woord voor woord meezingen.
Het lijkt alsof we hier gewoon een opsomming geven van de setlist, maar daar schuiven wij met enig plezier de zwarte piet voor door aan meneer Adams. Hij zorgt ervoor dat er bij elke song iets te zien is of minstens de moeite om te vermelden. Hij is een meester-entertainer, met 48 jaar vakmanschap op de teller. Zo staat hij bij ‘Go Down Rockin’’ op de catwalk, samen met zijn gitarist Keith Scott, naar hartelust te soleren en tegelijk ook nog even op zijn mondharmonica te blazen. Net zoals bij ‘Kids Wanna Rock’. Je zou Bryan Adams kunnen herleiden tot zijn zeemzoete songs, zoals een Antwerpse barman die middag om die reden nog een platte vijg doopte. Niets is minder waar. De man uit Ontario is meer rock-‘n-roll dan de gemiddelde Sinjoor alleen al in zijn dikke teen.
Net voor ‘It’s Only Love’ ingezet wordt, bedankt Bryan Tina Turner. Het was zij die hem voor het eerst meebracht naar Europa, om een duet te zingen en kijk nu … een vol Sportpaleis. Ondanks de lampjes om onze pols vraagt Adams om extra ons smartphonelampje aan te steken en te denken aan iemand die speciaal is voor ons. Het resultaat is dat de hele Dome nu verlicht is. En dan zitten we nog maar een derde ver in de setlist van vanavond.
In dat tweede derde neemt de band wat gas terug. Er zitten iets meer tragere songs in, maar aan kwaliteit boet de show helemaal niet in. Ook niet aan meezingers. De enige spelbreker, zoals zo vaak in de AFAS Dome, is het doffe geluid. Het was in het laatste deel van de show al een pak beter, toch was het duidelijk dat de knopjesman van dienst zijn werk had om dit recht te zetten. De eerlijkheid gebiedt ons ook om te zeggen dat Adams sommige nummers nogal lang laat duren. Niet dat het enorm storend is, want iedereen doet gretig mee, maar de setlist van 31 (!!) nummers had er nog drie of vier langer kunnen zijn.
De sloeber die Bryan is, smokkelt hij een aantal nieuwe songs in de set voor zijn aankomende album ‘How’s It Going’, dat op 6 november bij de platenboer ligt. Twee van die nummers zijn voor hem van persoonlijke waarde. Zo deelt hij een Canadees heldenverhaal, op deze dag tegen kanker, van Terry Fox. Wereldberoemd in eigen land omdat hij op één been door Canada liep, nadat hij zijn andere been verloor aan de vreselijke ziekte. Uiteraard geholpen door een prothese. Het feit dat hij halfweg uiteindelijk toch bezweek aan zijn ziekte, vergeten we met plezier. Een ander nieuw anthem is ‘51st State’, een liefdesbrief aan zijn vaderland en gelijk een middelvinger naar die megalomane oranje man in het Witte Huis.
Als ‘You Belong To Me’ weerklinkt, slaat de hele zaal aan het dansen wanneer de publieksmenner ook de mensen in de stoeltjes aanmaant om even de benen te strekken en mee te doen. Meteen daarna coveren de heren ‘Twist & Shout’, dus blijven we nog maar even rechtstaan. Van al dat geroep en het twisten worden ook onze polslampjes weer wakker. Het startschot is meteen gegeven voor de eindsprint. In ‘The Only Thing That Looks Good On Me Is You’ zit een korte drumsolo en een stukje ‘Song 2’ van Blur verstopt en tijdens de meest stroperige ballade uit het oeuvre van de man, ‘(Everything I Do) I Do It For You’ strekt hij zelf even de benen in de frontstage om de eerste rij te laten meezingen. Je kan er van vinden wat je wil, maar uit meer dan 20 000 kelen klinkt het indrukwekkend.
Met het laatste nummer neemt de zanger ons mee naar die ene zomer, je weet wel … de zomer van 1969, waarin hij zijn eerste gitaar kocht in de Five-And-Dime. De hele AFAS Dome staat op zijn kop. Van mensen die onbeweeglijk op hun stoel alles woord voor woord hebben meegezongen tot hele gezinnen dansen met elkaar. Ouders brachten hun kinderen mee voor deze nostalgische trip, maar het is een ontdekking van spelplezier en vakmanschap voor die jongere garde. Bryan Adams en de zijnen liggen nog niet knock-out op het canvas en kunnen nog wel even verder met hun ruime fanbase.
Ogenschijnlijk blijft de zanger ietwat verweesd alleen achter op het podium, of zo moet het toch lijken. Al snel roept hij zijn uitstekende band terug op het podium en schotelt hij ons nog een stevig rockende cover voor van Frankie Valli’s ‘Can’t Take My Eyes Off You’. Die cover staat in schril contrast met het zeer sobere ‘All For Love’, waarmee Adams ons de nacht instuurt en dat hij opdraagt aan de kinderen van Palestina.
Onze conclusie is simpel: de Lokerse Feesten hebben een dikke vis te pakken met deze Bryan Adams en met al 85 procent van de kaarten verkocht haast je je beter naar hun website om er nog eentje te kopen, want wij voorspellen nu al een magische avond op 4 augustus van volgend jaar op de Grote Kaai.
