Soms is het bij bands lastig om te pinpointen waarom ze zoveel connectie hebben met het metalpubliek. ‘Dit is toch geen metal?’, vraagt iemand over de show van vanavond. Ergens heeft die volkomen gelijk. Ergens ook weer niet, als je luistert naar de intensiteit van de beats, de zwaarheid waarmee de muzikale klappen binnenkomen, de grooviness van de gitaar en de pompende drums. Metal is een unieke, brede waaier waarbinnen we sterke muziek herkennen. Ook als die primair electro en darksynth bevat. Daarom zijn we vanavond in de Ancienne Belgique. Daarom komen we genieten van Carpenter Brut.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Istvan Bruggen
Het voorprogramma vanavond is helemaal Belgisch en nog straffer: helemaal Brussels! We starten de festiviteiten met de lokale helden van ULTRA SUNN (7). Het koppel Gaelle en Sam maakt sinds 2019 samen onder deze naam elektronische darkwave. De zaal is iets voor acht uur ’s avonds al heel goed volgelopen om de muzikanten van onze hoofdstad te zien presteren. Live zijn ze met één extra bandlid en staat vocalist Sam centraal tussen twee grote draaitafels. We worden meteen terug naar de eighties gekatapulteerd met electro die zeemzoet en rustig kloppend binnenkomt.
De diepe stem van Sam Huge doet ons meteen denken aan Sisters Of Mercy. Zijn lage tonen geven een extra cachet aan de songs waarvan we bij aanvang goed genieten. Er zijn enkele leuke stukken die even de dansfactor omhoog jagen. Elders zijn er te lang uitgesponnen delen die aanslepen en minder interessant worden. Vaak blijft een basisbeat verdergaan tussen nummers door, wat extra aantoont dat de BPM niet al te vaak van tempo verandert. Hierdoor hebben we na hun veertig minuten onze portie wel gehad, maar verdient deze groep wel degelijk applaus. Hun muzikale visie en sound staat er, vooral ‘The Beast In You’ kwam binnen bij de zaal.
We steken de grens over naar Frankrijk voor het genie van Franck Hueso. Muzikaal ken je hem als het brein achter de electro-trein die doorheen de geluidsbarrière knalt, genaamd CARPENTER BRUT (7). Hij brengt zijn electro live met synthesizers plus een livegitarist en -drummer. Bij de intro maken we ons onder zeer coole en intrigerende visuals op voor de explosie. Die komt er met de eerste tonen van ‘Major Threat’. Carpenter Brut heeft sinds twee weken een nieuwe plaat uit, genaamd ‘Leather Temple’, en zal daar vanavond elk nummer van brengen. Gelukkig is die plaat opnieuw van kwaliteit, waardoor we verder dansen op de titeltrack.
Een grote pilaar centraal aan het podiumbrede videoscherm trekt de aandacht. Met knappe laserlichten krijgt deze obelisk constant veranderende contouren en kleurrijke creaturen rond zich heen. Het is creatief gevonden en een mooie surplus om de videobeelden te versterken. Het oudere ‘Roller Mobster’ zorgt voor heel wat extra feestgedruis in de zaal. Het oude materiaal zorgt zichtbaar voor meer ambiance, maar wij hopen dat iedereen z’n oren extra open heeft bij de strakke nieuwkomers. ‘She Rules The Ruins’ en ‘Start Your Engines’ zijn bijzonder smakelijk.
‘Day Stalker’ en ‘Night Prowler’ zijn twee tracks die één zalig geheel vormen en live ook voor een knappe crescendo richting uitbarsting zorgen. Het is haast moeilijk om je dansmoves in te houden tot het moment van knallen daar is. Carpenter Brut klinkt vanavond weer bijster strak, al blijft dat natuurlijk deels door de vooraf opgenomen klanken. Franck Hueso staat ervoor gekend om nooit te spreken. Dat doet hij ook vanavond niet, maar toch is hij nog nooit zo vocaal geweest. Hij heeft namelijk een demonische stem in z’n mixpaneel zitten die hij met een druk op de knop ‘Thank you!’ kan laten zeggen, of zelfs ‘I want to hear you motherfuckers!’ Kunnen de introverten onder ons dat paneel lenen voor sociaal contact in de supermarkt?
‘Disco Zombi Italia’ gaat vergezeld van enkele neon-zombies op de schermen. Het is hier dat het ons finaal opvalt: de beeldenshow bij dit concert is een afgezwakte versie van wat we gewend zijn bij Carpenter Brut. Bij vorige passages en tours zagen we steeds heel veel horror en naaktheid. Die twee thema’s kwamen altijd terug: beelden van oude B-films waarbij naakte lichamen uit elkaar gescheurd werden, erotische thema’s aan bod kwamen of satanische rituelen voltrokken werden. Wat we hier zien, is soms wel beklijvend, maar voelt toch aan als de ‘kinderen toegestaan’ variant. Het is niet zo dat het ons per se ontbreekt aan tieten of piemels, het neemt gewoon wat van de eigenheid weg.
‘Neon Requiem’ is opnieuw een straffe nieuwkomer die weet te overtuigen. De moderne klassieker ‘Turbo Killer’ moet het hoogtepunt worden, maar wordt een beetje teniet gedaan door de opgenomen stem van Hueso. Die vraagt tijdens de intro eerst om een wall of death en roept dan ‘I need it bigger!’, ‘Even bigger!’ en finaal ‘Let’s go!’ Wij denken: laat de intro voor zich spreken (daar is hij meer dan sterk genoeg voor) en die wall of death komt zoals steeds vanzelf wel. Als je dit toch wil roepen, moet het hier echt wel live zijn. Gelukkig is dit het laatste van de stem dat we horen. Feesten geblazen dus op de rest van deze schijf.
Afsluiten doet de band traditiegetrouw met hun cover van ‘Maniac’. Die wordt luidkeels meegezongen en zorgt voor één laatste, geslaagde danspartij. Al hebben we deze Fransen al strakker weten presteren, live blijven ze voor een eigen vibe zorgen die jouw heupen niet met rust zal laten. Alles is weer eens goed losgesmeten.
