We gaan veel zien vanavond in de Trix, maar geen barrières. Als er geen barricade vooraan staat, kan je al snel weten in welk genre we ons vanavond begeven. We gaan de muzikale uithoeken van de hardcore ontdekken met een interessante line-up van vier bands. Onder leiding van Counterparts zijn we klaar om een avondje de wildebras uit te hangen.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Theo De Rycke
De opener van vandaag brengt rauwe, chaotische hardcore die ideaal is om meteen aan het meppen te gaan. Het is nog maar net na zes uur ’s avonds op een weekdag, dus de zaal is nog niet gevuld geraakt. Een goede uitdaging dus voor de Britten van GOD COMPLEX (7). Ze brengen scherp hun snedige hardcore en op ‘Death Trip’ en ‘Deeper Form Of Sleep’ horen we al dat daar best wat stoemp in zit. God Complex brengt het basisgedrag dat je bij een openingsact mag verwachten maar brengt wel geinige songs met zich mee.
‘Breeding Filth’ zet aan het two-steppen en één per één vinden wat meer mensen hun weg naar voren én naar de pit. Deze groep krijgt de aanwezigen warm met loodzware beats en geslaagde, diepe growls. ‘Ba’al’s Trick’ is het meest doeltreffende nummer dat vol energie losbarst. We hebben een geslaagd startschot gehoord.
Bij de volgende groep krijgen we een volledig andere insteek binnen de hardcore. We gaan een pak meer melodic richting, bijna post-hardcore. Da’s dus meer meezingen en viben met ONE STEP CLOSER (7). Deze Amerikanen mogen voor een iets vollere zaal aantreden, maar hebben moeite om de massa te overtuigen. Zanger Ryan Savitski brengt energie voor de dag, maar schrikt zelf en moet toegeven dat deze zaal ‘de tamste van de tour’ tot dusver is. Auwtch. Gelukkig is zijn oplossing om er zelf dan maar dubbel zo hard voor te gaan, wat toch stelselmatig besmettelijker lijkt te worden. Op ‘Orange Leaf’ toont hij aan hoe leuk hij het zelf allemaal wel vindt.
Het enthousiasme van One Step Closer kan niet onbeantwoord blijven en wanneer ‘Your Hazel Tree’ inzet, is de zaal opgewarmd geraakt aan de melodic hardcore. Net op tijd om ‘The Reach’ te zien ontploffen, wat voor enkele vertrouwde zielen van deze groep hartverwarmend materiaal is. Deze jongens hebben er niet hun makkelijkste set opzitten, maar hebben het goed aangepakt en sterk opgelost.
Voor een injectie ‘tough guy hardcore’ zit je vanavond goed bij SUNAMI (6). Wie deze jongens uit San Diego kent, weet waarvoor ze staan. Hun nummers gaan steevast over het harde leven, hoe de zwakken eruit moeten en vooral: hoe elke agent volgens hen een fikse rammeling verdient. Dit is muziek vol haat en woede richting politie. Live is het meteen duidelijk dat er heel wat fans klaar zijn om al hun frustraties eruit te meppen. In geen tijd is de vloer één grote moshpit. De lompe breakdowns en simpele, maar effectieve riffs van Sunami worden opgesmuld door een hysterische zaal.
Het blijft ons vreemd om in Europa (waar het politieprobleem toch veel minder en anders leeft) een frontman een hele zaal te horen vragen om z’n middelvingers op te steken ‘tegen de flikken’. Want, zo claimt Sunami, ‘een flik is een eikel, overal ter wereld’. Geen liefde dus voor de zwaantjes op ‘Contempt Of Cop’. De gitaren klinken gemeen en venijnig. De drums klinken soms dof. De vocals doen ons helemaal niks. Hardcore is bijna per definitie rauw, maar Josef Alfonso klinkt alsof hij constant z’n stem forceert en op het punt staat te breken. Naar het einde toe horen we hem (zoals vaker) minder schreeuwen. Iets meer gereguleerde woede zou voor nog meer punch zorgen.
De headliner vanavond brengt een blend van hardcore en metalcore die al jaren trosjes fans samenbrengt. Ze lijken zelf te trippelen van ongeduld en beginnen er een kwartier te vroeg aan. Snel dat pintje leegknallen, het is tijd voor COUNTERPARTS (7). Onder sombere tonen betreden ze hun podium om te exploderen met ‘A Martyr Left Alive’. Deze single van hun nieuwste EP, waarvan ze vanavond elke song zullen spelen, is een ideale aanzet. ‘Bound To The Burn’ krijgt de zaal nog wat extra mee. We zien sfeervol glaswerk en kaarsen op een mooi bekleed podium.
De Trix vanavond is niet volgelopen voor deze affiche (we schatten dat de zaal zo’n 65% vol zit) en de sfeer blijft bij de headliner soms gezapig. Het is makkelijk genieten van de sterke muzikanten die geen steken laten vallen en ook een volle sound brengen. Ze spelen zelf duidelijk graag hun eigen songs en met een setlist van achttien stuks hebben de fans niet te klagen. Vooral het nieuwe werk, met op kop ‘To Hear Of War’, lijkt het lekkerst over te komen.
Frontman Brendan Murphy staat gekend voor z’n plagerijen en nauwe connectie live met de fans. Vanavond blijft dat toch wat oppervlakkig en krijgen we naast de obligatoire dankjewels weinig extra animo. De fans weten dat de song ‘Whispers Of Your Death’ zal opgedragen worden aan z’n overleden kat. ‘No Lamb Was Lost’ is eerst aan de beurt, deze is voor z’n nog levende muizenvanger. Miauw. Bij ‘Stranger’ is Brendan z’n microfoon even kwijt aan overenthousiaste fans, maar hij laat het graag gebeuren. Ook op ‘Monument’ horen we dat de lyrics al jaren in de kelen van sommigen zitten. De twee kortere, maar krachtige songs ‘Heaven Let Them Die’ en ‘Love Me’ brengen rake uppercuts. Counterparts zorgt niet voor een wauw-effect, maar heeft een knap repertoire waaruit ze vanavond een zeer mooie worp hebben gebracht.
