Het Belgische AMENRA hoeft vandaag de dag nog weinig introductie. Het vijftal is al jaren ontzettend populair, met als duidelijk gevolg dat de band uit Kortrijk opnieuw tegen een overvolle concertagenda aankijkt. Na drie opeenvolgende, uitverkochte avonden in de AB volgde een trip naar Turkije, om vervolgens enkele shows in Canada en Mexico te spelen. En dan moesten de zomerfestivals zoals Hellfest, Rock Herk en Dour nog komen. Aan de vooravond van twee uitverkochte shows in het Openluchttheater Rivierenhof stond Amenra bovendien nog op de Gentse Feesten en worden er, weliswaar na een korte pauze, nog enkele shows in Europa afgewerkt. Waaronder ook een passage op Alcatraz, waar ze op 7 augustus de Swamp Stage mogen afsluiten. Druk, drukker, drukst dus voor frontman Colin, gitaristen Lennart en Mathieu, bassiste Amy en drummer Bjorn.
Tekst: Vic Van den Abeele – Foto's: Istvan Bruggen
Maar liefst 1.200 mensen kunnen verzamelen in het OLT Rivierenhof, en dat is niet weinig. Zeker niet voor een band als Amenra. Sterker nog: morgen doen ze dit kunstje gewoon nog eens over, want ook dan hangt het bordje 'uitverkocht' opnieuw aan de poorten van het terrein. Een straffe stoot en misschien toch ook wat onwerkelijk. Want er zijn kansen genoeg om Amenra in eigen land aan het werk te zien. Misschien zelfs iets te veel? Dit is immers al hun achtste show van het jaar in België alleen. Maar goed, het ijzer moet gesmeed worden terwijl het heet is. En live blijft Amenra steeds meer dan overtuigen. Ze zijn immers op weinig foutjes te betrappen en wanneer het toch even misgaat, straalt de rust en kalmte van hun geoliede machine – die band en crew ondertussen is geworden – er zo vanaf.
Wie al eens eerder in het OLT is geweest, kent ongetwijfeld het unieke gevoel dat bij deze locatie hoort. Verscholen in het bos, een gigantisch natuurtheater, ... het is allesbehalve alledaags. Gelukkig lijkt gitarist Gilles Demolder (Oathbreaker, Wiegedood), onder zijn alias SIEM REAP (7), de perfecte opener van de avond te zijn. Alleen met zijn gitaar brengt hij ingetogen zijn nummers. Toch lijkt niet iedereen klaar voor de intieme muziek die Siem Reap brengt. Vooral tijdens de stillere passages van 'Pigeon Superstition' en 'Ballerinas' is het gekeuvel in het publiek bij momenten echt storend.
Gelukkig vond het publiek tijdens PVRS (8) zijn fatsoen terug en kon dit Brusselse duo wel op ieders volle aandacht rekenen. Je moet het Amenra nageven: ze proberen andere Belgische bands zoveel mogelijk bij hun succesverhaal te betrekken. Niet door met vaste supportbands te werken, maar door telkens andere bands naar voren te schuiven. Anders hadden wij misschien nooit van PVRS gehoord. Dit post-doomgezelschap kwijt zich in ieder geval prima van zijn taak. Kortom, een leuke ontdekking.
Na een korte pauze is het om klokslag 21.45 uur de beurt aan AMENRA (8). Een ijzige stilte valt over het OLT en de rookmachines doen hun werk. Terwijl de avond valt en de kilte langzaam neerdaalt over het Rivierenhof, weerklinken de eerste tonen van 'Boden'. Frontman Colin V. Eeckhout, geknield met zijn rug naar het publiek, slaat met twee ijzeren staven. Meteen overvalt je een soort ongemakkelijk gevoel. En dan moet de ware uitbarsting nog komen.
Met 'Plus Près De Toi' is er even een klein moment van rust in de set. Daarna wordt er opnieuw wild om zich heen geslagen en gestampt tijdens 'Razoreater'. Tijdens dit tweeluik, dat al enige tijd onlosmakelijk met elkaar verbonden is tijdens een liveshow van Amenra, voel je letterlijk iedereen in het publiek één worden. Alle hoofden wiegen mee op de muziek. 'Thurifer' is enigszins een verrassing in de set. Wanneer daarna de eerste tonen van hun grootste hit 'A Solitary Reign' weerklinken, gaan voor het eerst de handen van het publiek massaal de lucht in.
Toch merken we tijdens de rustigere passages hoe fragiel de stem van Colin klinkt. Daar kwam hij heel kwetsbaar over. Maar wanneer het gaspedaal volledig werd ingedrukt, voelden we de stembanden af en toe toch wat haperen. Misschien was het gewoon een momentopname of simpelweg een mindere dag? Kan. Mag. Maar de zomer is nog lang. Hopelijk is het geen teken van oververmoeidheid. Tijdens 'Forlorn' en 'Terziele' lijkt het echter alweer beter te gaan.
Met 'Am Kreuz' en 'De Evenmens' lijkt de intensiteit alleen maar verder toe te nemen. Het valt vooral op hoe strak Amenra staat te spelen. Ze zijn echt op nauwelijks foutjes te betrappen. Afsluiten doen ze met 'Silver Needle. Golden Nail', een nummer dat vroeger een vaste waarde in de set was, maar de laatste jaren plaats had moeten maken voor ander werk. Vandaag beleefde het zijn wederopstanding, en dat werd door een uitverkocht OLT in dank aangenomen. Met de woorden 'Door stilte gegrepen, van licht ontdaan' verliet het vijftal in alle stilte, maar onder luid en meer dan verdiend applaus, het podium. Morgen doen ze dit gewoon opnieuw en ook op Alcatraz zal deze band er ongetwijfeld opnieuw staan.
