We gaan onmiddellijk met de deur in huis vallen. In juni 2019 zagen we ZZ Top ook optreden in Vorst Nationaal. Sedertdien was er het onverwachte overlijden van bassist/zanger Dusty Hill in 2021 en voor deze nieuwe Europese tour werd het andere bandlid met lange staat van dienst, namelijk drummer Frank Beard (juist ja, oh ironie, degene die nooit een lange baard had), wegens gezondheidsperikelen vervangen door Michael Monahan. Echter, oprichter en zanger/gitarist Billy Gibbons vond het niet nodig om daar tijdens het concert op gepaste wijze wat woorden aan vuil te maken, tenzij het ter sprake kwam in zijn zeldzame gemummel waar we weinig van verstonden. Het is zelfs allesbehalve respectvol dat Dusty Hill geen enkele keer vermeld werd en dat er op goedkope wijze de naam van de nieuwe bassist, Elwood, diende gescandeerd te worden door het publiek op commando van Billy Gibbons. Bedenkelijk als u het mij vraagt. Soit, genoeg gezeurd, we bespreken hierna het concert in alle objectiviteit en kregen ook een leuk voorprogramma voorgeschoteld middels Laura Cox. Zo’n.4.500 toeschouwers waren op deze warme juliavond afgezakt naar Vorst Nationaal. Als we goed hebben nagekeken, de tiende acte de présence alweer van ZZ Top in de Brusselse concerttempel.
Tekst: Erik Spruyt – Foto’s: Günther Moens
Wauw zeg, wat een verkwikkende verschijning was de sympathieke bluesgitariste LAURA COX (8) uit Frankrijk. Ze pakte uit met een stevig potje bluesrock waar haar rauwe stem à la Melissa Etheridge of de op 8 juli overleden Bonnie Tyler goed bij aansloot. De liefhebbers van Blues Peer en concertzalen zoals de Zik-Zak in Ittre en de Spirit of 66 in Verviers konden Laura Cox al aan het werk zien en de 35-jarige talentvolle dame zal zeker nieuwe fans gescoord hebben tijdens het halfuurtje dat zo voorbijvloog. Met een bevlogen performance, in de verf gezet met slotsong ‘Hard Blues Shot’, wisten Laura Cox en haar drie kompanen het publiek te enthousiasmeren. Een volgende kans om Laura Cox in België aan het werk te zien, volgt op 23 november 2026 als ze optreedt in het Koninklijk Circus in Brussel.
Maar uiteraard was het merendeel van de toeschouwers gekomen om de hits van ZZ TOP (6) te horen. Na een pompeuze intro zagen we drie glittervestjes ten tonele verschijnen, alwaar een grote backdrop met graffiti logo de achtergrond sierde. Doordat er van de Texanen al jaren geen nieuw materiaal meer is verschenen, kreeg het publiek een opgesmukte greatest hits te horen. Trouwens, grotendeels dezelfde setlist als in 2019. Maar is zo’n setlist niet wat iedereen wil horen uiteindelijk van Billy Gibbons en co, ook al ontbraken ditmaal ‘Beer Drinkers & Hell Raisers’ en ‘Tush’ in de set en was er wederom geen plaats voor liedjes van succesplaat ‘Afterburner’ (1985)?
Ik denk dat de publieksreactie boekdelen sprak. En dus schudde de frontman de ene heupwiegende riff na de andere uit zijn mouw, waarbij occasioneel gekke poses en danspasjes werden gedemonstreerd. Achttien songs in dik anderhalf uur, met als hoogtepunten openingstrack ‘Got Me Under Pressure’, een vlot meegebruld ‘Gimme All Your Lovin’ ‘, een vervaarlijk klinkend ‘Sharp Dressed Man’ en een swingend ‘Legs’, waarna nog een bisronde met vier tracks uit de beginjaren, onder andere ‘Brown Sugar’ uit 1971, volgde.
Hiervoor hadden gitarist Billy en bassist Elwood Francis (die tevens verdienstelijke backing vocals verzorgde) een rood glittervestje opgeduikeld. Het orgelpunt was het onevenaarbare ‘La Grange’ dat met zijn kenmerkende gitaarriff nog een laatste stroomstoot door Vorst Nationaal jaagde.
But truth be told: het makke concert leek zich soms op automatische piloot af te spelen, want ondanks de aardige publieke opkomst was er weinig interactie van het podium te bespeuren. Tja, Billy Gibbons telt dan ook al 76 lentes, maar zijn zangstem blijft heerlijk als van door allerlei spiritualiën doordrongen klinken. Of is het doorrookt? We weten niet waar ome Billy de voorkeur aan geeft.
Maalt er overigens nog iemand om het feit dat ZZ Top in de jaren 80 de bluesrock wat verloochende door een commerciëlere koers te varen? Een koers die hen geen windeieren legde en waardoor de band nu nog altijd duizenden mensen mee op de been krijgt. Het is nostalgie die nog steeds tal van generaties aanspreekt. Tot volgende keer maar weer?
