Écht veilig voelen we ons tijdens een optreden van House Of Protection niet, maar enthousiast en danslustig des te meer. Dit energieke Amerikaanse duo krijgt ons met gemak naar Amsterdam om hen live bezig te zien. Opzwepende electronicore en een uitbarsting van goesting op het podium: tijd om alles los te schudden.
Tekst & Foto’s: Robin Maes
Opwarming krijgen we vandaag niet. Er is geen enkele support en dat voelt toch altijd een beetje vreemd. Zo beginnen we koud, maar eveneens fris aan de hoofdmaaltijd van HOUSE OF PROTECTION (9). We hebben al meermaals mogen noteren dat zangers en frontmannen zichzelf niet lang kunnen inhouden en bij de eerste nummers meteen in de zaal duiken. Gitarist/zanger Stevis Harrison doet nog straffer: al tijdens de opkomst en intro springt hij meteen tussen het volk. De circle pit krijgt al vorm rond hem als de opbouw richting ‘Learn To Forget’ aanzwelt. Zo ontploft de zaal mee en zit de energie van Harrison meteen in de lichamen rondom hem. Zo krijg je de menigte heel vlug heet.
Het prachtig schone ‘Fuse’ is een intense brok om te verwerken vooraleer meer dan de helft van de zaal verandert in een moshpit op ‘Pulling Teeth’. Met hypnotiserende visuals doet House Of Protection al heel wat, maar de twee bandleden verzorgen vooral zelf de show. Ze lijken verwikkeld te zijn in een eeuwige strijd ‘Wie is het grootste Duracell-konijn?’ want ook drummer Aric Improta mept zichzelf verloren en blijft zelden een heel nummer zitten. Ooit gaan we hem toch eens zien vallen als hij zo sierlijk op z’n eigen krukje springt en een deel van z’n drum de lucht in heft, maar niet vandaag.
Harrison laat voor de songs vaak duidelijk blijken wat hij qua sfeer in de zaal verwacht. Da’s ergens een beetje betuttelend, maar eveneens heel handig als waarschuwingssignaal. Zo vraagt hij ‘no moshing, only vibes’ voor het techno-gedreven ‘Being One’. Op andere songs moet iedereen gewoon springen, elders is de moshpit de hoofdact. Ook wanneer hij twee circle pits vlak naast elkaar vraagt, komt dat goed. De fans volgen perfect de uitbundigheid op de stage.
We krijgen vanavond naast het gros van de twee EP’s van deze jonge band ook twee nieuwe, nog niet uitgebrachte songs te horen. ‘99%’ is een zeer snel nummer, hoogstwaarschijnlijk vernoemd naar de intensiteit waarmee ze het spelen. ‘Too Numb For Pain’ heeft meer feestgehalte. Improta neemt een drumpauze wanneer ‘Godspeed’ begint om zich volledig te focussen op zijn vocals en enkele malen van de versterkers te springen. Zo krijgt ook de drumtechnieker drie nummers lang z’n spotlight, waar hij zichtbaar van geniet. Improta kruipt op een platform dat hooggehouden wordt door de eerste rijen fans. Hij slaagt voor z’n balansoefening. Al spelen ze in totaal slechts 55 minuten en is dit dus zonder supports een bijster korte avond, House Of Protection smijt zich wel helemaal tijdens hun sets. Als ze naar het einde toe hun shirts uittrekken raken we bijna verblind van het licht dat weerkaatst op hun zweet. Bij ‘Fire’ en ‘It’s Supposed To Hurt’ smijt Harrison z’n armen en benen alle kanten uit, terwijl Improta de zotste drumfills uit z’n armen schudt. De zaal produceert alsmaar meer crowdsurfers en stagedivers.
Het lijkt afgelopen te zijn, maar de Melkweg wil nog meer. ‘We want more!’ blijft aanhouden en dus keert het duo terug. ‘We promised Manchester we would only do this for them, so don’t tell them’, verkondigt de groep vooraleer ze trakteren en afsluiten met ‘Better Off’. Hun hyperactieve set is er eentje om te koesteren, want deze jongens spelen met meer dan volle overgave. Spoedig nieuwe muziek en hopelijk snel daarna een terugkeer.
