We nemen afscheid van Resolve. Enfin, niet écht, maar toch deels. De Franse metalcore-outfit maakte bekend om adieu te zeggen tegen hun twee albums ‘Between Me And The Machine’ en ‘Human’. Ze zetten de nummers hiervan nog een allerlaatste keer in de spotlight. Extra vreemd als je weet dat dit hun enige twee langspelers zijn. Mysterieus. Vanavond focussen we ons op een heerlijke affiche vol swingende metalcore.
Tekst & foto’s: Robin Maes
Dynamo maakt eerst kennis met het Britse TROPIC GOLD (6). Dit drietal heeft meteen een lekkere schwung in z’n muziek zitten bij opener ‘The Angels Are Gone’, maar de geluidsmix laat te wensen over. Vooral de vocals staan echt niet luid genoeg. Muzikaal zit er veel in de backing track. Enkel de drums klinken echt geslaagd krokant. Gelukkig zorgt zelfs de flauwe audio er niet voor dat hun vibe volledig verloren gaat. ‘Dead To All My Friends’ is een ijzersterke song.
De deuntjes van Tropic Gold hebben een zeer sexy en sensuele sound. Het zet makkelijk aan tot dansen en we voelen ons snel flexibel worden. De zaal is helaas nog te lauw om echt uitbundig mee te doen. De bandleden zijn ook nog geen volleerde podiumbeesten, waardoor hun aanmaningen tot animo soms verloren gaan. Toch gokken wij dat deze bende nog goede groeimarge heeft. Afsluiter ‘Holy Horror’ bewijst dat nogmaals.
Wie ietsje te laat binnenkwam, had mogelijks niet geweten dat Tropic Gold bezig was, aangezien zij op podium stonden met reeds de backdrop van ASHEN (8). Die mag er zijn, dus is het niet erg dat we die twee shows lang zien. Wanneer de Fransen de stage inpalmen, gaat het energieniveau meteen een paar levels omhoog. Deze youngsters hebben er goesting in. ‘Chimera’ laat meteen lekkere beats en beestige breakdowns horen. Ze spelen metalcore, zien er rock-‘n-roll uit en smijten zich vooral vol enthousiasme.
Elke member van Ashen gaat helemaal mee met het headbangen en dansen. Die energie vertaalt zich al vlug naar de zaal die het vuur goed lijkt te vangen. ‘Crystal Tears’ slaat enorm aan, ook ‘Meet Again’ klikt volledig met z’n tragere vibe. De hardste muilpeer heet ‘Cover Me Red’. Ashen speelt als supportband een set waarbij je meteen goesting krijgt om meer van hen te horen en te zien. Helemaal geslaagd in hun opzet, dus. Enkel afsluiter ‘Outlier’ voelt wat minder vlot aan.
We worden vanavond ook getrakteerd op een debuut. De Aussies van WINDWAKER (8) zijn voor het eerst te zien op het Europese platteland. Plankenkoorts merken wij alvast niet op, want ze staan er meteen. Met swagger, stijl en goesting leveren ze een electro-geladen core set af die alles losgooit. We dansen, moshen, zingen en genieten van een groep die zeer cool overkomt. ‘Sirens’ start sterk, ‘Fractured State Of Mind’ gaat nog sterker verder.
Frontman Liam Guinane wakkert het vuur nog wat meer aan op ‘The Wall’. ‘Where are all my two-steppers at?’ is de vraag, onze beste dansmoves vormen het antwoord. ‘Break The Rules’ zorgt voor één groot feestgedruis, ‘Venom’ is giftig, maar smaakt zo goed. Ook verse single ‘Victory Lap’ doet iedereen shaken. Of je nu vanavond speciaal voor deze jongens hier bent of Windwaker live net ontdekt, je amuseert je rot. De rap en electro pompen van start tot de finish van ‘Tabula Rasa’. Europa mag genoeg affectie tonen voor deze toeristen, we willen snel die tweede trip.
Met sterke supports ligt de lat intussen goed hoog voor het Franse RESOLVE (7). Het is verre van een afscheid en tóch voelt het zo. Voor het laatst zullen we dus nummers horen van hun tot op heden enige twee albums. Genoeg kleppers in die lijst, waardoor wij doorheen de set meermaals zullen denken ‘Menen ze dat nu écht?’
‘Sandman’ opent fors, al lijkt de zaal niet meteen mee in gang te schieten. Gelukkig zet Resolve onverstoord verder, waardoor derde song ‘Seasick Sailor’ wel alles in een stroomversnelling zet. De kruisbestuiving van plezier zet zich voort op ‘Move To Trash’. Afgaande op de publieksreactie vanavond zien we dat ‘Molotov’ het vurigst inslaat en z’n naam dus alle eer aan doet. Bassist Robin Mariat ziet er zoals altijd uit alsof hij is weggelopen van de set van The Matrix, terwijl frontman Anthony Diliberto met vooral mooie clean vocals z’n ding doet.
Na de explosie van ‘Molotov’ krijgen we kalmte bij ‘In Stone’. Da’s mooi, alleen lijkt het vuur nadien maar deels terug te keren. ‘Pendulum’, een song van vóór hun twee langspelers, krijgt de schwung niet terug. On stage speelt de band goed maar is er verder iets minder dynamiek dan bij de voorlopers. Ook de uitgesponnen drum & gitaar-doodle doet er geen goed aan om het tempo terug te krijgen. Het laatste deel van de set voelt zo fletser aan, ondanks puike treffers zoals ‘Human’ en het finale ‘Older Days’.
Het blijft koffiedik kijken wat Resolve nu juist gepland heeft voor z’n toekomst. Op hun socials maken ze alvast zeer duidelijk dat dit de laatste maal is dat ze met dit materiaal aantreden. Eind maart start hun volgende tour al. We hopen dat ze niet ineens een coverband van Édith Piaf worden.
