Verschillende generaties aan hardcore troepen vanavond samen in Antwerpen. De affiche in de Trix bevat veteranen die al sinds de eighties knallen en doorgewinterde bazen die sinds de eeuwwisseling amok maken. Zo krijgen we bijna een geschiedenisles aan snelle riffs, breakdowns en badass attitude voorgeschoteld. Wij gaan niet braaf achter de lessenaar blijven zitten, meester.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Peter Smet
We starten ons avondje hardcore met de zeer bevreemdende mix van het Duitse SLOPE (6). Dat ze een eigen geluid hebben, is het minste dat je kan stellen. Met groovy riffjes, zeer funky baslijntjes en zweverige vocals die richting rap gaan, zijn deze jongens de Red Hot Chili Peppers van de hardcore. We zouden tijdens hun set váák aan deze vergelijking denken. ‘Fury Funk’, hun openingssong, vat hun sound perfect samen. Het lekkerste geheel dat we horen passeren, is ‘Goodbye Mr. Dandy’, waarop ook hun frontman aan het dansen slaat. Slope is de jongste groep vanavond en is iets meer dan tien jaar aan de slag.
Over de hele lijn lijkt Slope zich on stage wel te amuseren, maar durven ze precies niet helemaal gek te gaan omdat het publiek lauw reageert. Die voorzichtigheid en licht schuchtere indruk speelt hen een beetje parten, al is dit muzikant echt wel interessant. Verderop hun setlist zit het meer heavy materiaal en daar reageert de zaal ook beter op. Dat had wat scherper verdeeld kunnen worden. ‘9/5’ is een afsluiter die toch doet hopen dat deze aparte band niet verloren loopt de komende jaren.
Als je ooit bij een muziekgroep meteen zou denken ‘Jups, dat zijn Amerikanen’, dan is het wel bij GIDEON (7). Deze ruige heren uit Alabama lijken zo weggelopen uit een moderne western. Een frontman met een cowboyhoed, een drummer die eruit ziet alsof hij net indringers van z’n akker heeft gejaagd en twee gitaristen die elkaar proberen af te troeven in de strijd om ter coolst te zijn. Opener ‘Wrong One’ is heerlijk over-the-top macho en kan je nauwelijks zingen zonder op je eigen borst te kloppen.
Gideon lijkt zich in Europa een carrière uit te bouwen op basis van support slots, maar kan z’n energie zeer goed kanaliseren binnen hun half uur. De groove en brutaliteit slaat mondjesmaat aan. Bij ‘More Power. More Pain.’ krijgen we een eerste echte explosie in de zaal met een geslaagde wall of death. Niet elk nummer van Gideon heeft nadien een even grote impact, maar ‘Push It Back’ en ‘Bite Down’ krijgen toch voldoende hoofden aan het bobbelen. We zien de cowboyhoed van Daniel McWhorter druipen van het water en zweet. Yee-haw.
Tijd om enorm old school te gaan. Sinds de eighties worden hardcore kids live helemaal wild voor MADBALL (7). De groep wordt intussen dan ook bijna aanbeden als één van de grondleggers van moderne hardcore en heeft z’n invloed gehad op ontelbare andere groepen (waaronder wie weet wel de hele affiche vanavond). De naam ‘Madball’ is een bijnaam die frontman Freddy Cricien kreeg van de mannen van Agnostic Front. Als je hem als vijftiger nog steeds zo bedrijvig op het podium ziet springen, kan je snel snappen waarom. Leuk weetje: bij de eerste show van Madball was zanger Freddy amper twaalf jaar oud! Dát is pas vroeg beginnen.
Het valt op dat elke band vanavond z’n best moet doen om het publiek los te krijgen. Ook bij deze vaak snelle en ruige hardcore barst niet alles meteen open. Wanneer als vierde song ‘Set It Off’ passeert, verandert dat gelukkig snel. De sfeer zit in de zaal en de veteranen op het podium doen plichtsbewust hun ding. Er zitten heel wat leuke momenten in de set, al gaat bij momenten de vaart er ook een beetje uit.
Tussen Freddy en z’n bandgenoten is er veel spielerei, die wel leuk om volgen is. Op het korte, krachtige ‘Get Out’ is het dolle pret. Naar het einde toe krijgt Freddy de hele zaal aan het zingen: ‘New York Hardcore!’ schreeuwt iedereen, vooraleer we drastisch veranderen van de East Coast van Amerika naar de West Coast.
Want wanneer de volgende bende ‘Welcome to the West Coast!’ schreeuwt, weet je dat je naar LIONHEART (7) aan het kijken bent. Met een leuk vallend doek en de gepaste explosie zit de sfeer er meteen in met ‘Cali Stomp’. Het nieuwe ‘Death Grip’ zet de geslaagde start verder. Doorheen hun discografie heeft Lionheart z’n eigen geluid gemaakt en behouden, waardoor we een uur lang dezelfde lekkere vibe en groove zullen horen. Dit is hardcore waarop je heel makkelijk begint te bouncen en dansen. Ruig en ritmisch tegelijk.
Naast frontman Rob Watson is het vooral bassist Big Boy die met de aandacht gaat lopen. Hij bespeelt het publiek constant, zingt bijna evenveel als de frontman en lijkt zich (net als de andere muzikanten) een kriek te amuseren. De podiumbekleding van Lionheart is knap, maar in het verleden hebben we deze al zotter geweten (onder andere in deze zaal twee jaar terug). ‘Trial By Fire’ slaat aan, terwijl we wat voorzichtige pseudo-vlammen op het podium zien.
‘We are not done!’, schreeuwt de groep vol energie uit, maar na twaalf minuten moet je dat nog niet duidelijk maken. ‘Bulletproof’ is de beste treffer van het nieuwe werk vanop het nét gedropte ‘Valley Of Death II’. Lionheart vraagt aan alle vrouwen om te schreeuwen en staat bijna perplex van de luide reactie. ‘Dat is zéldzaam, zoveel ladies in the house!’ Nadat Watson vraagt waar de mannen zitten, volgt de échte vraag: ‘Where are all my dogs at?’ Het is de aanzet voor ‘Roll Call’, een nieuwe song met de nodige blafgeluiden.
Blafgeluiden zijn tegenwoordig enorm in bij ‘tough guy hardcore’ (Als je Kublai Khan kent weet je wat we bedoelen), maar je moet er ook niet mee overdrijven. Even later op ‘Chewing Through The Leash’ krijgen we een volgend salvo aan woef woef woef. Dat woeft nu niet echt (snap je ‘m?).
Lionheart speelt live al enkele jaren dezelfde covers. Zo kan de moshpit zich weer verlekkeren aan ‘Break Stuff’ van Limp Bizkit en ‘Fight For Your Right (To Party)’ van Beastie Boys. Een feestje is het zeker, maar na alle passages de voorbije jaren is het toch tijd om dat eens te vernieuwen. Het publiek maakt het vooraan gezellig onder begeleiding van de lekker krokante soundmix. Lionheart klinkt vol, maar mag iets vaker de muziek z’n ding laten doen. Elk bandlid doet z’n best om het publiek te engageren, waardoor je altijd wel iemand hoort gillen ‘Move!’, ‘Jump!’, ‘Start moshing!’ of dergelijke. Afsluiter ‘LHHC’ verkondigt het finale gospel van de Los Angeles Hardcore. Die komt nog steeds geslaagd binnen, al krijgen we in de toekomst hopelijk wat verse ideeën te horen en zien. Lionheart blijft wel gewoon zeer smakelijk klinken.
