Vrijdag visdag? Doe ons maar maandag metalcoredag! Een stevige portie muzikaal geweld om de week mee te starten vinden we vanavond in de Trix. We voelen ons niet eenzaam bij de ‘Lonely God Tour’ van Fit For A King. ‘Vier bands op een maandag is toch best veel’, horen we een dame zeggen. Even later zien we haar bij de headliner dansen alsof de show net begonnen is. Adrenaline en emotie, het doet wat met een mens.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Peter Smet
We beginnen er bijster vroeg aan vandaag want om klokslag zes uur mag de eerste groep al aantreden. Da’s voor velen lastig om te halen op een weekdag en dus is het nog rustig in de zaal. Die rust wordt verbrijzeld door de metallic hardcore van 156/SILENCE (7). Deze brok agressie uit de USA brengt muzikaal meteen het zwaarste en meest chaotische van de avond. Net zoals de zaal moeten ze er zelf precies nog wat inkomen en zoeken ze naar hun stage attitude bij opener ‘Target Acquired’. Bij opvolger ‘Product Placement’ horen we een pig squeal van zanger Jack Murray die iedereen z’n aandacht trekt. Hij lijkt zelf ook eindelijk vertrokken te zijn en laat vanaf de derde track z’n innerlijke beest los.
‘High Dive In A Low Hell’ is een mokerslag van atypische breakdowns die bijna richting mathcore gaan. De muziek hier is complex, maar de zaal krijgt een leuke wall of death voor mekaar op ‘Better Written Villain’. 156/Silence groeit tijdens z’n halfuur op het podium zichtbaar en heeft met afsluiter ‘Character Development (Cold Start)’ hopelijk wat nieuwe fans gewonnen. Hopelijk op z’n minst genoeg om bij de volgende doortocht een grotere backdrop te voorzien die niet zoals vanavond op een bierviltje lijkt waarachter alle andere drops al ongeduldig wachten.
De enige niet-Amerikaanse groep vanavond zijn de Britten van ACRES (6). Zij breken verder door sinds de release van hun nieuwste plaat ‘The Host’, die muzikaal zeker de piek in populariteit waard is. ‘Not So Different’ is als opener één van de minder opvallende nummers van die elpee. Dan is ‘Built To Bleed’ het echte startschot om te dansen. Deze metalcore zit vol lekkere samples, maar die horen we in de zaal nauwelijks. We vragen ons zelfs af: staan ze te stil of zitten ze gewoon niet in de mix? De gitaar lijkt sommige electro na te bootsen en tijdens het twijfelen valt ons ook de schelle mix op.
De nummers spreken voor zich – ook ‘Take My Last Breath’ is een toppertje – maar wie die songs niet kent, gaat ze vanavond waarschijnlijk niet geweldig vinden. De mix lijkt wat te beteren halfweg de set, maar net dan zijn ‘Nothing.’ en ‘My Everything’ wat slomer en saaier. ‘Bloodlust’ brengt de vaart er weer in, maar ook de screams zijn iets te vaak te flets om zalig te klinken. Slecht is dit niet, veel scherper zou het wel mogen.
Een mooi deel van de gezellig drukke zaal lijkt vanavond te zijn gekomen voor de tweede grootste naam van de affiche. MEMPHIS MAY FIRE (8) gaat al een hele tijd mee en blijft net als z’n fanbase stevig groeien. Ze openen hun drie kwartier vertier met twee oldies. ‘The Sinner’ en ‘Vices’ vieren beiden bijna hun vijftiende verjaardag. De moshpit opent vanzelf. De rest van de setlist zal bestaan uit songs van hun twee recentste albums.
Wij merken een zeer opvallend contrast tussen het materiaal dat ze spelen van ‘Remade In Misery’ uit 2022 en ‘Shapeshifter’ van vorig jaar. Qua sound is het duidelijk: ‘Remade In Misery’ staat vooral vol met stadiumrockanthems. Zo zijn ‘Misery’, ‘Somebody’ en ‘Make Believe’ nummers die niet zouden misstaan in een set van pakweg Muse. De zaal zingt ze heel graag mee. In contrast is alles van ‘Shapeshifter’ een pak zwaarder en meer electro-gedreven. ‘Overdose’ is een absolute topschijf en ook ‘Shapeshifter’ en ‘Chaotic’ trekken ons meteen mee met hun heerlijk gitaarspel en catchy dansbare vibes. De zaal ontvangt dit lauwer. De nieuwe plaat zit precies nog niet in het gemeenschappelijke geheugen.
De band presteert goed en laat de muziek voor zich spreken, gesteund door een sterke mix. Enkel de verantwoordelijke voor de lichtshow mag nog wat trainen, want door een constante flow van tegenlicht zien we de band eigenlijk nooit echt geweldig goed. Dan focussen we ons maar extra veel op de moshpit, die z’n hoogtepunt kent bij afsluiter ‘Blood & Water’.
Twee videoschermen en één demonisch lage stem brengen de sfeer erin voor de headliner. Met bloedrode lichten die de bandnaam beschijnen, lijkt alles gereed voor de opkomst en explosie van FIT FOR A KING (8). Qua explosief materiaal kiezen zij vanavond grotendeels voor nieuw werk vanop ‘Lonely God’. Zo komen de eerste zeven nummers integraal van die plaat. ‘Begin The Sacrifice’ zet de toon, ‘Extinction’ is het teken om nog een tikje brutaler te gaan. Geflankeerd door sfeervolle visuals en belichting doen deze jongens goed hun ding.
De meeste aandacht gaat naar bassist Ryan O’leary. Die heeft er duidelijk veel zin in en kan zijn interne hardcore-kid niet langer temperen. Hij gooit z’n gitaar constant om z’n eigen as (guitar flips noemen we dit) en draait zichzelf zot met karatetrappen (spin kicks noemen we dat). Het ziet er heerlijk uit. Hoe hij zichzelf niet kapot zweet met z’n kap op, is ons een raadsel. Hups, daar gaat die vliegende gitaar weer. Pure reclame voor de guitar strap die weigert te breken onder immense druk.
‘Blue Venom’ is nog zo’n nieuw nummer dat barst van het venijn. Het oudere ‘Backbreaker’ doet iedereen z’n songtitel meeschreeuwen. Hierna gaat de vaart er even uit voor het intieme ‘Between Us’ en even verderop het melodieuzere ‘Keeping Secrets’. We zagen bands vanavond meermaals vragen voor crowdsurfers. Tijdens ‘Breaking The Mirror’ zwemmen ze spontaan naar voor.
De title track ‘Lonely God’ is een modern metalcore-anthem. Afsluiten wordt gedaan met de meezinger ‘When Everything Means Nothing’ en het eveneens nieuwe ‘Witness The End’. Puik werk dat hopelijk beloond wordt met een weer wat grotere zaal een volgende keer en een minstens even lekkere line-up.
