Laat ons eerlijk zijn. De gemiddelde leeftijd op de Rock Tribune-redactie geeft aan dat de meesten onder ons naast hun liefde voor de rock-´n-roll ook bezig zijn met grijze haren verbergen, ouderdomskwaaltjes en op de kleinkinderen passen. Toch houden we graag de vinger aan de pols. Vanavond zitten we in een heerlijk volgelopen Zappa voor een stel jonge honden die de Gen Z-generatie keihard aanspreekt.
Tekst: Stef Maes - Foto’s: Eline Dresselaerts
De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we niet onbeslagen op het ijs komen. Eind vorig jaar maakte we kennis met de in Las Vegas residerende zusjes Jyl en Jules Wylde die door het leven gaan als THE PRETTY WILD (7). Hun debuut ‘zero.point.genesis’ maakte meer dan indruk op ons. Hun op nu metal geënte sound krijgt een perfecte twist die ervoor zorgt dat ze helemaal in de hedendaagse tijdsgeest passen. Dat is meteen duidelijk als we de zaal binnenkomen. Het geluid knalt loepzuiver uit de PA en je ziet verschillende jongelui enthousiast alles woord voor woord meezingen. En dat is heus niet elke artiest gegeven.
The Pretty Wild bestaat nog maar sinds 2022 en hier eet het volk uit hun hand. Ons valt vooral op dat de dames alles tot in de puntjes verzorgen. De cleane zang is glashelder terwijl de stevige death grunts strak ik de mix zitten en ze schakelen alsof het niets is. Bijgestaan door drummer en gitarist zetten ze hier iets straf neer. Wij kunnen niet anders dan jullie aanraden om deze band zeker te gaan checken als ze komende zomer een van de hoofdpodia op de GMM openen.
Met de hoofdmoot van vandaag zijn we minder bekend. Toch klinkt de naam SLEEP THEORY (7) ook bij het jonge volkje als een klok. Hun geschiedenis is eveneens vrij recent. Eigenlijk gestart in 2019 als een soort van soloding dat zanger Cullen Moore op poten zette. Die gast kan zingen, zoveel is duidelijk. Sleep Theory brengt een moderne metal sound en is daarbij niet vies om zo nu en dan wat RnB-klanken met dit alles te laten blenden. Oudere krijgers zoals wij staan daar een beetje sceptisch tegenover, maar de jeugd, die hier overduidelijk de meerderheid hebben, leeft zich volledig uit.
Na de Miley Cyrus-intro barst het feest meteen los. Moore blijkt niet de enige die prima bij stem is, want bassist Paolo Vergara is veel meer dan iemand die backing vocals verzorgt. Wat een stembanden heeft die gast! Gitarist Daniel Pruitt doet er met zijn grunts nog eens een dikke schep bovenop. De set schiet ook als een sneltrein uit de startblokken. Tegen de derde song ‘Parasite’ staat Zappa op zijn kop. Een energiebom. Iets wat ze wel niet weten vast te houden. Collin maakt duidelijk dat hij niet te veel wil praten, maar doet exact het tegenovergestelde. Hij blijft bij momenten maar leuteren.
We vertelden al dat Sleep Theory een boon voor RnB heeft en dat bewijzen ze met een cover van Boys II Men, waarmee ze wat ons betreft de vaart helemaal uit de set halen. Zeker als er daarna nog een NSYNC-hit, die bij de jeugd dankzij de soundtrack van ‘Deadpool & Wolverine’ heel populair is, in de set stoppen. Het houdt niet op qua meligheid want de ladies moeten nog meer gepleased worden met ‘Afterglow’, waardoor het een beetje een ‘hoor eens ik kan zingen’-dingetje wordt. Alsof we naar een boysband/metalact staan te kijken en dat kan ons oude brein net iets minder aan. Dit is toch geen galabal?
De fans genieten echter. We zien koppeltjes dansen, bebaarde dudes die alles uit volle borst meezingen en ook een gast die duidelijk mee moest komen van zijn vriendin, en dat blijkt dik tegen zijn zin te zijn. Heerlijk schouwspel. Alles klinkt wel ongelooflijk strak. De drums zijn zwaar getriggerd en hier en daar staat er ook wel wat op een tapeje. Toch stoort het niet echt. Sleep Theory doet wat een Amerikaanse bende goed kan: de boel entertainen.
Voor ons hoefde een volgende cover (eentje van Taylor Swift dan nog) niet echt, maar ook hierop zien we mensen uit hun dak gaan en wie zijn wij dan om daar over te zeuren. Hun drie strafste stukken zitten helemaal in de staart en daarmee plaatsen ze toch nog een kroon(tje) op hun Antwerpse passage. Vooral ‘Numb’ kan ons nog wel bekoren. Hoe dan ook een band die je misschien tijdens het GMM-weekend in juni moet gaan uitproberen. Wij zijn alvast weer tien jaar jonger geworden.
