Zondagavond is een avond om te vertragen voor de nieuwe werkweek start. Sommige mensen doen dit in hun zetel terwijl ze wat op Netflix liggen loeren, anderen sporten het weekend er nog even af alvorens in de bedstee te kruipen. Wij kiezen op deze zonnige zondagavond om te vertragen met een avondje post-rock in Kavka/Zappa met God Is An Astronaut en Aufhebung. Wij hebben onze sferige, cinematografische soundscapes graag toch nog afgewisseld met wat porties stevigere riffs, dus zijn we bij hen aan het juiste adres.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Bert Gysemans
Wanneer AUFHEBUNG (8) van start gaat, staat de keet een kwart vol. Mogelijk zit de Antwerpse ring daar voor iets tussen of de onbekendheid van de band. Iedereen dus met de neus op het podium. Sinds een maand heeft dit vijftal een nieuwe plaat uit met de naam ‘Luchtbegrafenis’, die ze afgelopen vrijdag in Brussel nog voorstelden aan hun fans. Vandaag is het de kans om dit aan een breder publiek te doen. Voor wie de band niet kent: ze zijn schatplichtig aan acts zoals Pelican en Russian Circles, en dus in goed gezelschap. Elk van hun songs begint, zoals dat doorgaans gaat bij post-rockbands, ingetogen om daarna los te barsten in een ware explosie om dan terug sferig te worden. Dat is de cyclus die ook hun songs doormaakt.
Wat we zien is een bende die het volle pond geeft om ons te overtuigen van hun kunnen en dat lukt hen zeker. Hoogtepunt van de set is ‘Alle Betekenis Is Broos’, met middenin een stem die ons toespreekt over de staat van de natuur, op rustige muziek die steeds aanzwelt, om daarna los te barsten in een muur van geluid. Intussen loopt de zaal steeds voller en voller, iedereen is meteen bij de les. Hoofdschuddend heeft Aufhebung de meute mee. Wat ons betreft, mogen we rond dit soort inheemse bands best wat meer rumoer maken. Aufhebung draagt mee de vlag van de Belgische post-rocksound uit en daar moeten we trots op zijn!
Dreigende muziek steekt op terwijl de minimalistische soundcheck van GOD IS AN ASTRONAUT (8) nog bezig is. De sfeerschepping is ‘on point’. Iets vroeger dan gepland komt het trio de bühne op. Het Ierse duo, de tweelingbroers Torsten (Gitaar) en Niels (basgitaar) Kinsella, is aangevuld met een drummer voor deze Embers-tour. Met gepast lichtspel en een sferige intro steekt GIAA van wal. De drummer wisselt voortdurend stokken met kwasten af om het meest gepaste geluid te produceren bij de sfeer die er hoort te zijn. Niels verstopt zich blijkbaar graag achter zijn haar. Zijn gordijntje hangt de hele show voor zijn gezicht, ook als hij niet voorovergebogen op zijn instrument staat te spelen en rechtop staat. Het lijkt alsof hij ons vanuit zijn eigen wereldje onder zijn kruin wil laten horen wat hij daar ziet.
Zijn broer Torsten tapdanst op zijn gitaarpedalen alsof het een lieve lust is. Door de loops die hij klaarzet, staan er soms precies meer gitaristen op het podium dan hij alleen. Dat was vroeger ook het geval toen Jamie Dean nog in de band zat. Hij nam gitaar en keyboards voor zijn rekening en gaf de band mee kleur op het podium. Sinds 2022 heeft Dean de band echter verlaten en voor deze show staan de keyboards op tape in plaats van dat Torsten, die ook keyboard kan spelen, zich toont als een octopus.
Bij ‘All Is Violent, All Is Bright’ draagt de zanger de show op aan hun overleden vader. Muziek is emotie. Rondom ons zien we iedereen hoofdschudden, al dan niet met de ogen gesloten. Doorgaans is er niet heel veel te zien tijdens een post-rockshow, al is de sfeerschepping bij GIAA prima. Als de muziek rustig is, schuiven de spots zachtjes over het plafond van de venue, maar neemt die muziek in snelheid en geluid toe flitsen de lampen. De drummer zit in het centrum van al dat licht, in rook gehuld.
Het opvallende is dat er gestaag een sprintje wordt getrokken richting de toog. Niet om zichzelf te voorzien van vloeibaar goud of ander spul, maar om gehoorbescherming. Ook onze eigen oordoppen lijken al dat geluid niet te kunnen dempen. Het is een vreemde gewaarwording in het land van de strenge geluidslimieten, al bespeuren wij geen decibelmeter, dus echt zeker of er binnen of op de limiet wordt gespeeld, zal altijd een raadsel blijven. Ooit rapte een West-Vlaams collectief: “ ‘k Goan ’t voelen in m’n kloten.” En wees maar zeker, we voelen vanavond de muziek van dit trio in heel ons lijf. Naarmate de show verder gaat, neemt ook de wall of sound steeds toe in volume. Tegen het einde van de set lopen er ook mensen de zaal uit die het niet meer aankunnen.
In Antwerpen speelt God Is An Astronaut de tweede show van hun tour, al had dit de derde moeten zijn. De eerste in Istanboel werd afgeblazen ‘omdat een drieduizendtal extremistische moslims onze naam niet leuk vond’, dixit Torsten Kinsella. Zo komt GIAA in het illustere rijtje met Behemoth en Slaughter To Prevail, die omwille van “Satanisme” en opruiende teksten hun passage in Turkije zagen geannuleerd. Vreemd, want de Ieren zijn een instrumentale band. God zal het weten wat de reden van de annulatie zou kunnen geweest zijn. Wij kunnen met zekerheid zeggen dat de Turken iets gemist hebben.
Afsluiten doet de band met ‘From Dust To The Beyond’ van hun eerste album dat inmiddels vierentwintig jaar oud is. Er ligt duidelijk nog geen stof op de plaat en geloof ons … moest er stof op gelegen hebben, dan blazen de broers Kinsella het er wel af!
