Er was een tijd dat je een aantal keer per maand in onze contreien naar een punkrockshow kon gaan. Vele grote punkrockbands van nu zijn die kleinere shows ontgroeid en laten ons hun kunnen zien op de grote podia, van de Lotto Arena’s tot festivals. Een aantal middelgrote bands zijn de coole, kleinere shows soms ontgroeid, maar grijpen maar al te graag terug naar de kleine setting om het gevoel en de energie van die grote dagen te hebben. Brakrock is niet enkel een fantastisch punkrockfestival, zij halen ook die bands naar die kleinere venue’s in ons Vlaanderenland. Midden in de eerste maand van het jaar is het de beurt aan Teenage Bottlerocket. Of we de sfeer van eind de jaren negentig, begin tweeduizend, zouden krijgen, wilden we toch even zelf gaan voelen in een volgepakte, helaas niet uitverkochte, Kavka Oudaan.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Bert Gysemans
Het is PRINCE BEASTLY (7) die vanavond de spits mag afbijten. Wat aarzelend bestijgt de verklede bende de bühne. We zien een halfnaakte nar, een spook, een ridder, Kulderzipken en een prins die eerder gekleed is als een koning, de instrumenten omgorden, om dan te weten dat ‘De Jens’ nog ziek was – Beterschap Jens – dan houden wij ons al vast aan de takken van de bomen voor wat er gaat komen. Onze sceptische vooroordelen moeten onmiddellijk plaatsruimen voor een ander gevoel. De Kempenzonen spelen vermakelijke punkrock ondersteund door een Vox-orgel, nu ja… het instrument is wat ons betreft de ster van de show. Het doet ons nostalgisch terugdenken aan de show van Bosmans Jos in het Peulengaleis, geen beter gevoel dan dat, toch? De band krijgt alleszins het publiek warm en laat ons de kelen smeren bij het meezingen van ‘Poepen Lak Ne Stier’, een beter gekend lied bij de aanwezigen op dat moment. Deze verklede prijsduiven geven ons een vermakelijke en strakke show, en doen zelfs Bottlerockets Ray Carlisle enthousiast dansen. Meer kunnen wij van een opener niet vragen.
De Oostenrijkers van DEECRACKS (7) mogen daarna opdraven. Ze worden door de geluidsman in snelheid gepakt want tien minuten te vroeg, als ze content zijn van hun soundcheck, horen we hem zeggen “Ready to go?” en steken ze meteen van wal. Ze worden, net als hun broodheren deze tour, weleens vergeleken met The Ramones. Er zijn zeker muzikale raakvlakken, een totale kloon zijn ze gelukkig niet! Wat ze wel doen, is in een razende rotvaart het ene nummer na het andere, telkens goed door een van één tot vier optellende drummer in gang gestoken, op ons afvuren.
Hoe hard ze ook hun best doen, het klinkt gewoon een grote brij. Wat de meerstemmige zanglijnen niet het niveau doet bereiken die het op plaat wel doen. Ook klinkt het steeds luider naarmate de set vordert, wat niet bijdraagt tot de kwaliteit. Dit lijkt precies vooral een probleem meer naar achter in de zaal. Maar aan enthousiasme bij de veteranen van DeeCRACKS geen gebrek. Enigszins geschrokken roept de band ons toe dat Antwerpen een punkrockcity is, want de talrijk opgekomen punkrockers op een donderdag laten het niet aan hun hart komen. De band trakteert ons op leuke songs uit hun 22-jarige carrière en daar bovenop krijgen we met ‘Pet Sematary’ een covertje.
TEENAGE BOTTLEROCKET (8) uit Laramie, Wyoming in de US of A, is ondertussen al 25 jaar onderweg in de wondere punkrockwereld. Geen broekies meer en hun sporen al meer dan verdiend. Hun sound is geïnspireerd door Screeching Weasel en, opnieuw, The Ramones. Ze hebben alles wat een punkrockband moet hebben: een hobbelig parcours, humor, een gezonde dosis (zelf)relativeringsvermogen en ze spelen retestrak.
Ook zij beginnen een tiental minuten te vroeg aan hun set, waardoor een deel van het publiek nog buiten staat te roken. In zeven haasten reppen zij zich naar binnen om hun helden te aanschouwen. Van bij het begin van de set is de Flesraket vertrokken voor een dolle rit, want in een wip zitten we bij het derde nummer van de set. Dat is hun klassieker ‘Bigger Than Kiss’, in dat nummer hopen ze ooit groter te zijn dan de Creatures Of The Night en maken ze grapjes over hoe hun leven er dan zou uitzien. Iedereen zingt uit volle borst mee en meteen zien we een crowdsurfer de kop opsteken in de kleine zaal aan de Oudaan. We zijn amper vijf minuten bezig en je merkt dat de sfeer goed zit. De meezingbare songs van dit viertal doen wat ze moeten doen, er zijn pompende vuisten, een moshpit en alle aanwezigen kennen het oeuvre van Teenage Bottlerocket als het op meezingen aankomt. Ook bij de nieuwe nummers. Het viertal heeft een nieuwe plaat uit met ‘Ready To Roll’ en verstopt vijf nummers van deze plaat in de show. Die nieuwelingen vallen niet op tussen de rest, ze lijken al goed gerodeerd bij publiek en band.
Zanger/gitarist Ray Carlisle spreekt ons onsamenhangend toe. Een beetje lachen met de fysieke paraatheid van de veertigers onder ons en daarna sommeert hij ons om toch dertig seconden de handen uit de zakken te halen om een dertig seconden durende circle pit te laten losbarsten bij ‘Bottlerocket’. Daarna kunnen we terug rusten tegen de muur… en zo geschiedde, maar niet voordat Ray ons toefluistert dat hij niet weet wat hij zegt omdat hij te veel spacecake heeft gegeten. We hadden een vermoeden toen we zijn kleine oogjes zagen dat er verdovende middelen gebruikt waren, maar de biecht maakt zijn bindtekst des te grappiger.
Het vervolg van de avond krijgen we ook op ons afgevuurd als een mitraillette. Het tempo zorgt ervoor dat zowel Ray als zijn snarenplukkende collega Kody Templeman lead vocals doen. Dat zorgt voor een aangename afwisseling in stemgeluid en tegelijk kan de Flesraket blijven vliegen. We stuiven richten ‘Why The Big Pause’, waar ze even de tijd nemen om Kody en bassist Miguel Chen, tijdens een pauze in het lied, twee ad fundums te laten zwelgen alvorens verder te gaan. Wat showbizzbullshit (“You are a way better crowd than Holland yesterday!”) later is het tijd voor de apotheose van een uitgekiende setlist. Met ‘Skate Or Die’ en ‘Headbanger’ schotelen ze ons nog twee krakers van jewelste voor, tussen nog andere topsongs. Tijdens het afsluitende ‘On My Own’ is er ruimte voor wat spielerei tussen de bandleden. Zo gooit drummer Darren Chewka heen en weer met zijn drumstokken naar Ray, die fier is dat hij deze van de eerste keer kan vangen, en gaan Ray en Kody op de rand van het podium staan om Status Quo-gewijs wat heen en weer te schudden met hun gitaar. Midden in ‘On My Own’ gaat de band over in ‘Blitzkrieg Bop’ om dan terug te hervatten en op het einde een twintigtal seconden Rush te spelen. Wie zegt er dat punkrockers niet kunnen spelen? Wij niet!
Na een foto met de voorprogramma’s en het publiek mogen we ons opmaken voor een bisrondje met de titeltrack en ‘Taquero’ uit de nieuwe plaat - nog twee meezingers - om dan af te sluiten met ‘Necrocomicon’. Ray vraagt ons nog even om op te letten op het einde van de song. Als hun geluidsman de echo die zou moeten klinken juist heeft, mogen we hem toejuichen met alles wat we hebben, maar als hij faalt, is boegeroep zijn deel. Uiteraard, zoals we mogen verwachten van een professioneel geluidstechnieker, nailed hij die echo en iedereen gaat uit zijn dak voor de man!
Onze conclusie van een vermakelijke avond punkrock in Antwerpen is simpel: kleine en intense shows doen het nog altijd, ook al vallen ze op een donderdagavond. Je komt er graag voor uit je kot, ziet mensen die je in geen jaren hebt gezien en keert met een goed gevoel terug naar huis. Klaar om die laatste werkdag te knallen alvorens het weekend in te gaan.
