Tussen de buien door schijnt heden ten dage af en toe de zon. Met The Story So Far en DRAIN staan er vandaag twee bands op het programma uit de Golden State, California. Twee bands die totaal andere muziek brengen, het lijkt wel een beetje op het weerbericht. Bij het binnenkomen van de zaal is ook duidelijk merkbaar wie voor welke band komt. Het geeft een ietwat raar gevoel en het lijkt alsof de poppunkdames hun hardcoreheren meegenomen hebben op datenight. Hoe dan ook werkt het want het bordje uitverkocht hangt al even aan de deuren van Trix. Of de mayonaise ook pakte op het podium is de vraag van vandaag.
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Eline Dresselaerts
Met DRAIN (8) staat één van de rijzende sterren in de hardcore-punk op het menu. Bijna uit het niets worden ze groter en groter. De enige reden die wij kunnen bedenken, is dat de band oprecht is. Ze spelen niet voor zichzelf, maar voor de scène en de fans. Zo liet zanger Sammy Ciaramitaro optekenen dat het publiek deel is van de performance en het podium net zo zeer van hen is als van het viertal dat er op staat. Als DRAIN het podium opkomt, voelt het een beetje eigenaardig. De zaallichten blijven branden en er is geen flitsend licht te zien. Zo willen ze hun woorden kracht bijzetten en creëren ze het gevoel van een hardcorematinee van weleer. Sammy zet de zaal meteen onder druk om te bewegen. “Everybody Moshpit!”, roept hij ons toe en als door een wesp gestoken, reageren de aanwezigen op zijn woorden en ontspint er tijdens ‘Feel The Pressure’ meteen een gigantosaurus van een moshpit. Die moshpit stopt of krimpt niet voor 30 volle minuten, integendeel.
De constante aanmoedigingen van Ciaramitaro, die drie kwart van de tijd in de frontstage dicht bij zijn mensen staat te spelen, helpen. De snedige sound van DRAIN doet de rest. Opmerkelijk is dat tijdens ‘Stealing Happiness From Tomorrow’ bassist Greg Serwonka begint te sukkelen met zijn gitaarstrap. Hierdoor moet hij op de versterker gaan zitten om verder te spelen, terwijl de crew het euvel probeert te verhelpen. Om de aandacht af te leiden, gooit Sammy de microfoon van zijn bassist gewoon het publiek in om hen voor de backing vocals te laten zorgen. Dit levert extra punten op voor sfeer en gezelligheid.
Tijdens dit half uur vertier passeren alle clichés: een sit down, die de HELE Trix doet zitten, een braveheart pit en een hele hoop gemosh en gezang. Als afsluiter krijgen we ‘California Curse’ op ons bord en doet Trix waarvoor Santa Cruz bekend is: surfen! Crowdsurfers stijgen in razend tempo op, de security heeft moeite om het bij te houden. Allemaal de verdienste van de enorme energie die DRAIN op ons gooit. Ze spelen volgende week vrijdag, bij valavond, op Graspop, ga dit zien, je zal het je niet berouwen.
Ietwat stuntelig komt THE STORY SO FAR (7) het podium op. Zonder franjes. De zes tenoren van de avond nemen hun plaats in, het licht dooft en ze beginnen er aan. Het is tekenend voor wat we, iets meer dan een uur, zullen zien. Amper beweging, geen lichtshow van jewelste, maar soberheid, zonder saai te zijn. Waar de energieke moshers van het voorspel de rest van de toeschouwers achteruit en opzij duwden, worden we nu naar het podium gezogen. De muziek van de bende uit Walnut Creek is immers veel minder gericht op de dansende menigte; de band drijft eerder op de gezangen van hun publiek. Over die gezangen moeten we niet flauw doen, van bij de eerste aanhef in ‘Keep This up’ zit het er boenk op. Drie kwart van de keet zingt uit volle borst woord voor woord mee wat ook uit de mond van frontman Parker Canon komt. Het zou ons verbazen dat er daags nadien niet een groot aantal toeschouwers stemloos de dag doorbrengen.
Kwatongen beweren dat The Story So Far één langgerekte song komt spelen. De sound van dit zestal is steeds dezelfde, dat klopt als een bus. Maar waarom zou je dit veranderen als het werkt? Ze spelen met tempowisselingen, zoals in ‘The Glass’ of ‘Bad Luck’. Wat het gevoel telkens breekt. Als Canon er om vraagt, krijgt hij zelfs een miniversie van een circle pit. Maar daar ligt duidelijk niet de focus van hun fans, die blijven zingen.
Wat wel opvalt, is dat er tijdens gitaarwissels geen interactie is tussen Parker en het publiek. Nochtans vragen de toeschouwers erom, maar er komt niets. Nu is dat niet verwonderlijk want op zich is dat moment de enige pauze die de stem van Parker (en de aanwezigen) krijgt. The Story So Far is muziekaal niet de band van solo’s of breaks. Wel is er heel af en toe een iets langer durende outro, maar ook dat is niet zo heel lang. Al staan er hier voor ons muzikanten die heel goed hun werk doen en perfect op elkaar zijn ingespeeld. De hele avond laten ze geen steek vallen en klinkt het geweldig.
Na ‘Bad Luck’ valt er weer zo’n iets langere stilte en krijgen we de indruk dat de zanger hier liever niet wil zijn. Dit niet voor het eerst. Parker zingt ons ogenschijnlijk ongeïnteresseerd, met altijd minstens één hand in zijn zakken, toe. Dat krijgt een hoogtepunt als hij net voor het inzetten van ‘High Regard’ op de rand van het podium gaat staan en de zaal arrogant aankijkt alsof ze niet net al drie kwartier het beste van zichzelf hebben bij elkaar gezongen. Alles voor de show, denken we dan, want Parker lijkt door dat gedrag wat op Liam G. uit Manchester. Het werk alleszins, want ‘High Regard’ klinkt nog luider dan alles ervoor.
Net voor The Story So Far aan het bisrondje gaat beginnen, halen ze zelf een beetje de vaart uit de show door met ‘White Shores’ en ‘Clairvoyant’ te eindigen in de reguliere set. Jammer, want tijdens die twee songs zijn er een aantal mensen die het laten voor wat het is en vertrekken richting de uitgang. Dubbel jammer omdat het bisnummer ‘Nerve’ is, een absolute klepper uit het oeuvre van The Story So Far. Zo moet ook het laatste beetje stem er ook nog aan geloven.
Als we The Story So Far moeten taxeren op wat we vanavond zien, zijn zij blijven stilstaan waar A Day To Remember zichzelf zijn blijven ontwikkelen tot een hele grote band. Laat er geen twijfel over bestaan, The Story So Far is een kwaliteitsvolle bende, die vinden dat ze de beste job van de wereld hebben door in Trix te spelen en de arena’s aan anderen laten. Voor de neutrale en objectieve toeschouwer, waar we onszelf bij rekenen, is de performance onderhoudend en professioneel, zonder meer. Voor devote fans, die legio aanwezig waren in Trix, was dit een mogelijk optreden van het jaar. En terecht!
