‘De week van de Belgische muziek’: dat staat bovenaan de affiches van elke show de afgelopen dagen in De Casino. Net als op radio en TV staan de muzikanten van eigen bodem in de kijker. Dat het goed gaat in het wereldje mag duidelijk zijn, want bijna elk concert is uitverkocht en de mensen krijgen er prima shows voorgeschoteld. De gasten van Sons doen er nog een schepje boven op, want zij staan zowaar, by popular demand, twee avonden op rij voor een sold out house.
Tekst & foto’s: Stef Maes
Het weekend is begonnen en er heerst er uitgelaten sfeertje in De Casino. Beneden zit het café gezellig vol. Dat het voor Sons, uit Melsele, een halve thuiswedstrijd is, mag duidelijk zijn. Er zijn zelfs bussen uit hun hometown aangelegd om er hier een feestje van te maken. Je merkt ook dat diversen mensen elkaar na een tijdje weer eens tegen het lijf lopen en dan wordt er ‘nen dikken’ pot gepakt. Heerlijk!
Wanneer we in de concertzaal belanden is de openingsact net uit de startblokken geschoten. Een beetje een vreemde eend in de bijt. Niet dat de Britpop/rock-sound van PARLAY (6) ongepast is, wel dat het een vriendengroepje uit West-Londen is die hier op de week van de Belgische muziek komt opleuken. De jongens zijn gewoon bevriend met de hoofdact en vriendschappen helpen elkaar vooruit. In hun openingstrack heeft de zanger het over ‘Monday’. Klinkt vrolijk, maar het is weekend jongeman. Gelukkig weten de Londenaren hoe ze zich op de planken moeten gedragen. Ze hebben plezier in wat ze doen en hier en daar amuseren de binnenlopende muziekliefhebbers zich wel. Ons kunnen ze matig overtuigen. Wanneer de gitarist de vocalen overneemt, zijn we wel mee want die gast straalt toch een beetje een punkattitude uit. Enfin, de groep doet wat ze moeten doen, de boel opwarmen, al zal later blijken dat het niet echt nodig was.
Als na een ombouwpauze de zaallichten doven, stijgt een gigantische hoera-kreet ten hemel. Wat is het publiek klaar voor SONS (9). De zaal zit dan ook vol met tal van volgelingen die er al lang bij zijn. Van kleine jeugdhuizen en café-optredens via wedstrijden en andere crochettoestanden naar een uitverkochte boîte. Knap en bovenal terecht. Vol zelfvertrouwen stappen de heren de bühne op en is het gaan. Een Sons show heeft vaart nodig en dat is exact wat ze brengen. Aan alles merk je dat er kilometers op hun teller staan. Met vallen en opstaan hebben ze het geleerd en daar plukt men nu de vruchten van.
De heren hebben best wat hits op hun palmares staan. Zelf als je de band niet intensief volgt, herken je zaken als ‘Gold’, ‘I Need A Gun’ of ‘Somehow’, omdat het op de radio komt. Dat alleen al geeft aan dat het goed gaat met de Belgische muziek. Daarnaast kan Sons ook nog eens uitpakken met optredens kriskras door Europa. Vandaag gaat De Casino echter plat. Er zit zoveel schwung in deze set dat de tijd voorbij vliegt. Je merkt ook aan alles dat dit rock-‘n-roll is. Hun doorbraak kwam er met ‘Ricochet’ en laat dat nu net het hoogtepunt van de set zijn. Alsof hij James Hetfield is, verkast de frontman van het podium naar het midden van de zaal. Daar sommeert hij iedereen om zich klein te maken en dirigeert hij de meute op totally mental te gaan op zijn commando. Gevaarlijk, maar de menigte gehoorzaamt en De Casino verandert van voor naar achter in een waar gekkenhuis. Bam, mic drop en morgen nog eens.
