Het zijn dan wel geen echte rozen of tulpen, The Devil Wears Prada komt vanavond toch zijn muzikale ‘Flowers’ voorstellen aan Antwerpen. Hun nieuwe album brengt de geliefde mix van emoties, melodie en hevigheid die deze metalcoregroep al meer dan twee decennia vol passie brengt. De Zappa liep helemaal vol voor een gevarieerde affiche vol stevige gitaren.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Eline Dresselaerts
Het is zaterdag en dus hebben velen geen excuus om er niet op tijd te zijn. Het is dan ook al ferm zoeken achter een parkeerplaatsje, ook al zijn we ruim op tijd voor de eerste band. De Zappa zit al vanaf de start zeer goed vol. Da’s mooi beginnen voor het Britse OVERSIZE (6). Het is een mellow begin van de avond. Muzikaal is dit een pak zachter en doet het denken aan een mix van Oasis, Split Chain en een klein scheutje Deftones. Dat zijn zeker geen lelijke namen om je stijl mee te omschrijven, maar wij missen de punch die voorgenoemde bands wel allemaal op eigen wijze kennen.
Oversize speelt een halfuur lang zweverige beats die af en toe eens aanslaan, al blijft het toch zowel op het podium als in de zaal lauw. ‘Are You With Me?’, vraagt de zanger op de gelijknamige song, maar het antwoord is vrij slapjes. Het siert Oversize wel dat ze zich bewust zijn van de stijlbreuk. ‘We weten dat we niet zo heavy zijn als de rest, maar vinden het toch heel leuk om met jullie te viben.’ In een andere sfeerzetting zal dit beter aanslaan.
De explosiviteit die er bij Oversize ontbrak, krijgen we dubbel geserveerd bij 156/SILENCE (7). ‘Control Burns’ levert meteen een stevige mep waarbij de menigte wakker schrikt. Het geluid zit boenk erop, de agressie schiet los en de moshpit opent zich meteen. 156/Silence heeft een zeer eigenzinnige mix waarbij rustigere, bijna akelige stukken afgewisseld worden met melodieuze refreinen en zware breakdowns.
Het beste geknal komt er via ‘Collateral’ dat een heerlijke ‘pling!’-klank doorheen het nummer bevat, alsof een metalen biervat even een extra instrument is. De aparte sound van deze Amerikanen is genoeg om een aantal crowdsurfers te overtuigen de barrière op te zoeken. Al zakt het tempo bij momenten even terug en merken we ook wel iets te luide backingtrack op, dit halfuur is vooral genieten. Als de moshpit opengaat voor de slotsong, zegt hun gitarist met brede glimlach: ‘It’s scary time!’. Dat mag ook, voor een schijf als ‘Character Development (Cold Start)’.
De volgende band sluit muzikaal het dichtst aan bij de headliner van vanavond. We kijken en luisteren graag naar de melodieuze metalcore van NOVELISTS (7). Sinds 2023 hebben onze Franse buren geen frontman meer, maar wel een frontvrouw. Hun set opent met de fluwelen stem van Camille Contreras die aanzwelt tot ‘All For Nothing’ losbreekt. Het geluid zit niet meteen perfect en het is enkele songs zoeken vooraleer de mix juist aan de oren voelt. Gelukkig is vooral ‘In Heaven’ enorm genieten door de zeer sterke vocals van Contreras. Met de lichtpalen die de band bijheeft en de glitter in de make-up van Camille zien we overal glinsters.
Novelists brengt veel melodieuze stukken en soundscapes die vaak knap zijn en soms iets te uitgesponnen aanzwellen. Contreras speelt ook gitaar op enkele nummers en de solo’s zijn van mooie kwaliteit. We missen soms een beetje peper in de set waarbij de drie Franse gitaristen eruitzien als Ryan Gosling op andere momenten in zijn carrière. ‘Wie spreekt er Frans?’, vraagt de groep in het Frans, en het gejuich is luid genoeg om de niet juichende groep te verrassen. ‘Turn It Up (Keyboard Warriors Social Club)’ is een mooie afsluiter van een leuke show.
De menigte staat gezellig op elkaar gepropt en is helemaal klaar voor THE DEVIL WEARS PRADA (8). We mogen dit zestal intussen best wel metalcore royalty noemen. Dat ze nog steeds kleppers releasen, zullen we vanavond vaak genoeg horen. Ze beginnen hun set dan ook met nieuwkomers ‘Where The Flowers Never Grow’ en het heerlijke ‘So Low’. Da’s een bombastische start die lekker binnenkomt. Toch merken we in de zaal dat de échte explosie volgt wanneer het oude ‘Danger: Wildman’ ingezet wordt. Vooraan zien we een eruptie van enthousiasme.
‘Watchtower’ krijgt een deftig grote circle pit gaande. De jongens op het podium amuseren zich, met vooral het duo frontmannen Mike Hranica en Jeremy DePoyster die de menigte opjutten. Ze zijn zich ook perfect bewust van de betekenis van de Zappa voor hun groei. DePoyster herkent het kleinere podium dat nu links achteraan de zaal staat. ‘Enkele jaren geleden speelden we daar als voorprogramma, nu staat het vol met fans en spelen we op de grote stage hier!’ Da’s eens wat anders dan bands die met moeite weten in welk land ze zich bevinden.
Een cirkelvormig scherm centraal on stage zuigt met knappe visuals ook heel wat sfeer op. Tijdens ‘Everybody Knows’ krijgen we het bandlogo in bloemenversie te zien. Als er ooit een concert ook de geur van de visuals zou mogen hebben, is het vandaag. (Wij ruiken ons eigen zweet ook een beetje, da’s normaal.) De crowdsurfers worden opnieuw op het appel verwacht voor ‘Broken’ en gehoorzamen met goesting.
De setlist van Prada bevat vanavond een zeer leuke mix tussen nieuw en oud werk. De old school fans kunnen hun hartje ophalen aan ‘Outnumbered’, ‘Dogs Can Grow Beards All Over’ en ‘Dez Moines’. Zo houdt The Devil Wears Prada zich aan het mantra van hun contradictorisch nieuw nummer ‘Play The Old Shit’, dat ook passeert. De strafste nieuwe stoot van de avond is misschien wel ‘Ritual’, met een extra coole drum & electro-intro. ‘Sacrifice’ krijgt de schoonste wall of death van de avond. Afsluiten doen de Amerikanen met ‘Hey John, What’s Your Name Again?’ De naam van John zullen er al velen vergeten zijn, maar die van The Devil Wears Prada gaan we nog lang onthouden.
