The Rites of the Bloodmoon-tournee omvat twaalf concerten in zes verschillende landen, waarbij het Zweedse Ereb Altor headliner is, het Letse Skyforger ons met tal van verhalen boeit, Wolfchant zorgt voor een struise Duitse performance en het Franse Belore charmant de toon zet. Allen hebben zij viking- en/of pagan/folk-metalinvloeden gemeen, maar ieder met een persoonlijke interpretatie. Allerminst één pot nat vanavond dus!
Tekst: Vera Matthijssens – Foto’s: Gillian Pieteraerens
Nadat we een precies getimede winterprik met ijzel en sneeuw getrotseerd hebben, arriveren we verkleumd aan JH Asgaard in het Gentse. De temperatuur buiten staat in schril contrast met de gezelligheid van de kleine, maar uitverkochte zaal waar om kwart na zes BELORE (9) aantreedt. Het wordt een aangename kennismaking met de Franse band wiens muziek verfijnd wordt door fluitiste Ella Zlotos. Ze spelen slechts vier nummers, maar steeds zijn dit epische, atmosferische blackmetal-epossen met veel diverse wendingen en een speelduur van zo’n 10 minuten.
We denken bij dit éénmansproject van Aleevok wel een beetje aan Bretoense folk (al komt men uit Marseille), maar ook aan Saor, vooral dan door de zwevende backingtrack die meeloopt. Later blijkt dit gevoel niet eens zo gek te zijn, want fluitiste Ella is ook in Saor te vinden. Het is knap aangeklede, veelgelaagde muziek die geen spoor van eentonigheid vertoont en een ware ontdekking. Vooral het contrast tussen de zwartgeblakerde, ijskoude krijszang en de heidense klare zang van de drie gitaristen viel daarbij op. Welhaast poëtische titels als ‘Moonstone’ en ‘The Hermit Awakens’ verwijzen naar dat feeërieke tintje dat ook in hun muziek terug te vinden is.
WOLFCHANT (8) treedt als tweede band op. Zopas heeft de Beierse Vikingband nog het nieuwe album ‘Echoes Of A Time Once Past’ uitgebracht en enige promotie voor dit hobbyproject is terecht. De band heeft als kenmerk twee vocalisten: voor de ruwe zang is dat Lokhi, voor de cleane, maar toch stoere stukken komt Nortwin aan de beurt (die je mogelijk ook van Rebellion kent). Geen bassist in de gelederen, wel uitstekende solo’s van beide gitaristen.
De epische vikingmetal heeft een traditioneel aura, fors en kloek als de Duitse bast. Twee decennia ervaring loont in hun stageact, zodat nieuwe songs als ‘Under A Twilight Star’, ‘Lifeblood’ en ‘Goddess Of Fire’ op een even enthousiaste respons kunnen rekenen als het populaire ‘A Pagan Storm’ of het meezingnummer ‘Never Too Drunk’. Gewoon zelfbewust entertainend.
Door de afkomst uit Letland heeft SKYFORGER (9) al een bepaalde mysterieuze aantrekkingskracht, versterkt door een etnische trotsheid. Oudgedienden Peteris (gitarist) en de nonchalante Zirgs (bas) kunnen dan ook dertig jaar ervaring voorleggen. Het concert staat bijna volledig in het teken van het meest recente album ‘Teikas’ (2024). Maar liefst acht nummers ervan worden van een deskundige uitleg voorzien en vervolgens op ons afgevuurd. Deze verhalen tekenen de aard van deze Baltische volkeren. Een Lets folkinstrument dat men sporadisch gebruikt, is de kokle (een snaarinstrument enigszins verwant aan de Finse kantele).
Men heeft vanavond met de Fransman Geoffroy Dell’Aria een gastmuzikant op doedelzak en fluitjes. Wanneer men naar het einde toe plots een song van hun eerste album ‘Kauja Pie Saules’ (1998) speelt, dan breekt de hel los in een ware moshpit. Dit ruwere werk laat meteen alle remmen los. Het concert loopt als een trein en de verhalende stijl is erg onderhoudend, zelfs met songs in hun moedertaal.
Bij EREB ALTOR (9) is er minder uitleg nodig, al zingen ook zij een aantal songs in hun moedertaal. Zweeds in dit geval. De band werd in 2003 opgericht als vervolg op Forlorn, een zijproject van de heren van doommetalband Isole, om de muzikale nalatenschap van Quorthon alle eer aan te doen met eigen songs in Bathory-stijl. Dat houden ze (gelukkig) goed vol, want een jaar geleden brachten ze nog het ferme ‘Hälsingemörker’ uit met allemaal songs over de streek waar zij vandaan komen en dat is dan toch al het tiende album van die strekking.
Opener ‘Valkyrian’ en ‘Vi är mörkret’ liggen dan ook nog vers in het geheugen. Deze tournee moest zanger/gitarist Ragnar wel verstek laten gaan. Dat misten we wel een beetje, al werd de samenzang kundig gedaan door zijn kompaan Mats en stand-in-gitarist Jacob Björnfot (Kvaen), terwijl de ritmesectie van drummer Tord en stand-in-bassist NHT alles in goede banen leidt. De sympathieke show, die tot na elven duurt en uit een vijftal albums put, beantwoordt dan ook volledig aan onze (hoge) verwachtingen. Vikingmetal done to a turn!
The Rites of the Bloodmoon in Gent
