Na PAGANFEST is ook HEIDENFEST terug in het leven geroepen om in heel Europa folk metalfans een fijne avond te laten beleven. Dat dit enorm gemist werd, zien we aan het grote aantal uitverkochte zalen tijdens deze wekenlange tournee. Ook Antwerpen kan het bordje ‘uitverkocht’ aan de ingang hangen en de sfeer zit er vanaf de eerste band goed in.
Tekst: Vera Matthijssens – Foto’s: Peter Smet
Die eerste band is het Amerikaanse piratengezelschap van THE DREAD CREW OF ODDWOOD (7), ons eerder onbekend, maar handig inpikkend op het folklorethema. Met mandoline, accordeon en speciale percussie houden ze de aandacht gemakkelijk een half uurtje vast. Soms leunt de muziek – hoe kan het anders – nauw aan bij typische Amerikaanse country en folkrock, maar het publiek op dreef krijgen, dat lukt hen wel. Ze stellen al vast ‘trollen zullen er hoe dan ook zijn vanavond’ en dat is een understatement.
Nog een serieuze stap hoger op de ladder wat hilariteit en kolder betreft, dat heeft het Noorse TROLLFEST (6) in de aanbieding. We hebben de band vroeger al aan het werk gezien, maar het gebruik van blazers en overdreven theater was niet echt aan ons besteed. Dat geldt nog steeds, maar de massa bespelen, dat gaat hen goed af. In hun eigen taaltje – een mix van Duits en Noors – steken ze de draak met alles en iedereen, en dat terwijl ze uitgedost zijn in roze frivole jurken met een snavelhoed die aan papegaaiduikers doet denken. Of zijn het roze flamingo’s? Enfin, even verstand op nul en we komen er wel …
Dan komt HEIDEVOLK (8) heel wat ernstiger over. Trots, verbondenheid met de oerwereld en respect draagt deze Gelderse band hoog in het vaandel. Meteen verzucht men ‘fijn om nog eens Nederlands te kunnen praten’ en dat brengt ons bij het eerste kenmerk van deze band: teksten in de Nederlandse taal. De klare, stoere zang wordt door twee zangers geserveerd, terwijl de muziek vooral gestoeld is op pure heavy metal. De band heeft in de loop der jaren heel wat bezettingswijzigingen gekend, maar de essentie is overeind gebleven. Songs als ‘Ontwaakt’, Walhalla Wacht’ en ‘A Wolf In My Heart’ doen vroegere tijden herleven.
Er zit ook enorm veel sfeer in de songs. We zijn onder de indruk van de plechtige a-capellazang van de heren in ‘Yngwaz’ Zonen’ en genieten van het organische drumgeluid tijdens ‘Oeros’. Natuurlijk kan aan het einde van de set de Normaal-cover ‘Vulgaris Magistralis’ niet ontbreken en dat jaagt alle vuisten (en drinkhoorns) de lucht in. Indrukwekkend!
Het begin van deze tournee moest FINNTROLL (9) aan zich voorbij laten gaan. Ze werden toen vervangen door bloedbroeders Moonsorrow, maar de rest van de tournee tekenden zij present voor een uurtje polkametal. Deze Finnen hebben dit subgenre tenslotte uitgevonden en verkiezen trouwens teksten in het Zweeds. Dat gebeurt op deze tournee echter niet door frontman Vreth. Hij liet verstek gaan wegens ziekte en moet rust houden, maar er werd wel gezorgd voor een puike vervanging in de vorm van de atletisch ogende, onbekende Noor die zich voorstelt als Kistelach. Eerst dachten we nog dat Vreth zich een fitnessabonnement had aangeschaft, maar wanneer gitarist Skrymer het netjes uitlegt, zijn we mee.
Achter de drums trouwens ook vervanging, maar ondanks het feit dat er weer andere spelers naar het veld gestuurd werden, weerhoudt dit het vijftal niet om ons een uitgebalanceerde setlist te bieden, met voornamelijk songs uit ‘Nättfödd’ (2004), drie uit ‘Blodsvept’ (2013) en twee afkomstig van het meest recente ‘Vredesvävd’ (2020). U merkt het, een degelijke greep uit elke periode van de band die hopelijk snel met iets nieuws zal komen. De meest extreme band van de reeks had een puik evenwicht tussen de luchtigheid van folk en bitsige toorn van zwartgeblakerde furie. Zo moet dat zijn …
KORPIKLAANI (9) is uiteraard de koning van het genre. Eén van de populairste folk metalbands uit Finland houdt er een vlotte werkethiek op na en is dikwijls live te zien. En dat terwijl ze er telkens een feestje van maken! Ook nu, op de voorlaatste avond van de tournee, wanneer een flink geoliede band met schwung door het repertoire jaagt, heerst er een uitbundige sfeer, zelfs wanneer de stem van Jonne Järvelä het soms begeeft, of wanneer hij worstelt met de sound van zijn banjo. Onverstoorbaar worden in vlot tempo een vijftiental compacte songs op ons afgevuurd en was het aantal crowdsurfers niet te tellen.
Het gaat luchtig van start met de oudjes ‘Hunting Song’ en ‘Wooden Pints’, klinkt bepaald uitnodigend tijdens ‘Happy Little Boozer’ en wordt gebracht met een zweem melancholie, wanneer het de beurt is aan het verhalende ‘Aita’ of aan ‘Ämmänhauta’ met zijn refrein dat ons meteen beet had. Korpiklaani blijft een fenomeen op zich. Gekenmerkt door de minzame présence van bassist Jarkko en frontman Jonne, de quasi stoere metal-attitude van gitarist Cane en de sierlijke inzet van de folkmuzikanten, vormt de band een klasse op zich.
Turisas’ violist Olli Vänskä is goed terecht gekomen en in Sami Perttula heeft men een bekwame accordeon/fluitspeler gevonden om alle kenmerken van deze band ook live te kunnen waarmaken. Wanneer bisnummers ‘Saunaan’ (onvermijdelijk als Finnen), ‘Metsämies’ (ingeleid door drumsolo van Samuli Mikkonen) en het bacchanaal ‘Vodka’ het sluitstuk van deze geslaagde avond bekronen, keert iedere folk metalfan moe maar tevreden huiswaarts. We hopen dat Paganfest en Heidenfest opnieuw een jaarlijkse traditie worden!
HEIDENFEST 2026 in beeld
