Tussen de glooiende akkers van de Vlaamse Ardennen in de kerk van Maarke-Kerkem, waar ooit de dorpspastoor zijn habijt neerlegde, ontwaakt voor de derde keer het nachtelijke vuur. CHURCH OF DOOM is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de almaar groeiende scene van post-metal, doom en sludge. Op het podium slechts het puikje onder de metal bezweerders. In een uitverkocht Marca stromen de liefhebbers steeds vroeger binnen. Er groot aantal onder hen staat vol verwachting klaar wanneer de klok 19 uur slaat en het goddeloze spektakel van start gaat.
Tekst: Jurgen Vandenhende – Foto’s: Tania Foré / Istvan Bruggen
Na een kleine discussie tussen de band en de technici trekt het doek zich op het podium volledig open. ONRUST (8) slaat met strakke en overtuigende riffs deze derde editie op gang. Met een digitale banner die hun logo projecteert, worden we als luisteraar beetje bij beetje opgenomen in het universum van dit kwintet.
Frontman Ruben werpt indringende blikken naar het publiek en bedankt de aanhoorders voor hun aanwezigheid. Slagwerker Michael John geetf meer dan zichzelf met bonkend trommelwerk en spetterende creatieve variaties. Muzikaal balanceert Onrust tussen post‑metal, hardcore en doom met een streep stoner. Sterke keuze van de organisatie om met zo’n intens geweld te openen.
Na een korte pauze (de bandwissels gaan goed) palmen de heren van HEMELBESTORMER (9) het podium in. Dit grotendeels grijs bebaarde gezelschap zijn zieners, geen mannen die zomaar muziek spelen, maar visioenen oproepen. Hun set is een monolithische stroom, een orkaan die de kerk optilt en haar naar een andere dimensie voert.
Zet een ‘unhappy face’ op Mogwai, dompel het onder in duisternis, en je krijgt het vagevuur van Hemelbestormer, een universum dat zich langzaam opent en je met haar en huid opslokt. Met RT-collega Frederik Cosemans in de rangen bewijst deze band opnieuw dat België een land is waar post‑metal en doom diepgeworteld zit in het muzieklandschap. Op deze sonische demonstratie van zware gitaren en uitgesponnen soundscapes is maar één woord van toepassing: klasse!
Hoofdact van dit drieluik is WOLVENNEST (8). Zij brengen hun nieuwste album ‘Procession’ naar het Marca en spelen meerdere nummers hieruit. Het voelt aan als de doomversie van Velvet Underground, repetitief, hypnotiserend en bezwerend. We horen psychedelische doom en stukjes black metal, maar ook ambient en duistere rock. De indringende, soms bevreemdende zang en theremin van frontvrouw Shazzula brengen ons in hogere sferen, maar de verwachtingen zijn hoog — misschien té hoog — waardoor niet alles wordt ingelost.
Maar de trance, de intentie en de overgave zijn onmiskenbaar. Het lichtspel schildert nerveuze schaduwen op de muren — alsof de stenen zelf ademen. Dit zeskoppig collectief vult de bühne met spiritualiteit en rauwheid, al is de bezwering niet volledig. Er stroomt net iets te veel herhaling door de speakers, waardoor Wolvenest ons vanavond niet helemaal kan meekrijgen in hun dimensie.
Waar duisternis niet bedreigt, maar verbindt
Hemelbestormer torende boven de rest uit, maar de ware magie van CHURCH OF DOOM III ligt in het geheel. Een avond waarin muziek geen geluid is, maar liturgie, waarin riffs preken en stilte luistert. Het genre, ooit een niche, vindt terecht zijn plaats in het klankenfirmament. Een dikke 10 voor de organisatie en medewerkers, zij bouwden opnieuw een tempel waar de duisternis niet bedreigt, maar verbindt. Den duvel heeft zijn kerk geopend — en wij kijken nu al uit naar editie IV.
Sfeerbeelden in de Church ...
