Een avondje naar Nederland om twee Belgische post-metaltoppers aan het werk te zien? Waarom niet? Tenslotte is Tilburg altijd gezellig om te vertoeven en zijn de concertzalen er uitstekend. Voor een kleiner concert van maximaal 300 mensen is Hall Of Fame ideaal, dat weten Roadburn-bezoekers ook wel. Het verschil is dat we er deze keer niet eindeloos moesten aanschuiven met het risico niet eens iets van de show te zien.
Tekst: Morbid Geert - Foto’s: Kevin Kellens
HEMELBESTORMER (8) mocht de avond openen en deed dat uitstekend. Hun instrumentale post metal behoort tot de betere in zijn genre en bovendien heeft het Limburgse gezelschap ook niet hetzelfde probleem als Isis en Russian Circles, wiens bandnaam ‘door omstandigheden’ enigszins verbrand is geraakt. Daar komt ook nog eens bovenop dat de band nog steeds lijkt te groeien (ook live), wat zeker te maken heeft met de verruiming van hun muzikale horizonten. Vroeger leunden ze eerder tegen de sludge aan, waar ze op hun recentste album ‘The Radiant Veil’ toch een iets lichter verteerbare vorm van post-metal spelen … al hoef je dat niet te vertalen als ‘afgelikt’.
Nu bestond hun set vooral uit werk van die laatste schijf, iets waar we zeker geen probleem mee hadden. De songs werden met veel drive gebracht en vooral gitarist Filip Dupont staat zelden lang stil. Toch smokkelden de heren het oudere en loodzware sludgenummer ‘Eight Billion Stars’ hun set in, iets waar we helemaal geen bezwaar tegen hadden. En oh ja, de beelden van een kolkende oceaan of de melkweg op de achtergrond waren zeker een toevoeging bij het vertellen van hun tekstloze verhalen.
Een lading effecten
WYATT E. (8.5) is afkomstig van de andere zijde van de taalgrens, Luik om precies te zijn, waardoor ze soms al eens vergeten worden wanneer men over de Belgische post-metalscene praat. Grote fout, want al bij al zijn ze zelfs één van de meest unieke bands die ons landje rijk is! Op het podium vormt dit drietal een heel aparte verschijning, want ze dragen lange gewaden en al even lange (nep)baarden die hen een Mesopotamische look geven. Jawel, deze Mesopotamische revolverhelden duiken voor hun inspiratie 3000 jaar terug in de tijd en brengen die tijd tot leven door het introduceren van oosterse melodieën in hun sound.
Toch is dat niet alles wat hen definieert, want ze zeulen een lading effectenpanelen mee op het podium waarmee ze heel wat geluiden creëren waarvan je nooit zou hebben verwacht dat je ze uit een gitaar of bas kon halen.
Daarover gesproken: de twee spilfiguren, Stéphane Rondia en Sébastien von Landau, wisselden gitaar en bas regelmatig af en gaven zo nog net iets meer een andere insteek aan bepaalde songs. Ook de vocalen, die door een effectenpaneel werden gehaald, waren erg uitzonderlijk en gingen prima samen met de drones en psychedelische passages die ze uit hun hoge hoed toverden.
Vier van de vijf songs waren afkomstig van hun laatste album ‘Zamāru Ultu Qereb Ziqquratu, Pt. 1’, waarnaast ze nog het 18 minuten lange ‘Šarru Rabu’ (van ‘Āl Bēlūti Dārû’) ten beste gaven. Zoals steeds was Wyatt E. live een erg bevreemdende, maar tegelijk opwindende ervaring!
