Op vrijdag 25 september was de aangename zaal Goedleven in het Gentse het schouwtoneel voor een avondje cowpunk. “Cowpunk”? Jazeker – het is geen punk, het is rocka- noch psychobilly, maar dat het opzwepend is, daarover kunnen we het roerend eens zijn.
Tekst: Piet Van Coillie - Foto's: Ann Kermans
Van de RENEGADE BANDITS konden we helaas maar anderhalf nummer meepikken. Dit Nederlandse viertal vijst een rock-'n-roll-punk-aanpak (met truckerscap) aan een rockabilly-achtige basis (met cowboyhoed) en bouwt zo een muzikaal vehikel dat in de juiste omstandigheden ongetwijfeld uiterst opzwepend kan zijn. In zaal Goedleven moest de temperatuur echter nog wat op peil komen. De vlam sloeg net niet in de pijp, de sound was precies aan de dunne kant en het publiek wou nog niet volledig mee. “Jullie zijn duidelijk niet voor ons gekomen”, klonk het vanop het podium, en die stelling zal ergens gebalanceerd hebben tussen grap en algemene beschouwing. Maar goed: hier worden geen conclusies getrokken tot we Renegade Bandits eens gezien hebben op een klein podium, in een rock-'n-roll-hol ergens tegen middernacht.
Het is een uitdaging, maar probeer je een keer een beeld te vormen van een muzikale kruising tussen Buddy Holly en Speedözer. Wie voldoende psychologisch gestoord is om daarin te slagen, kan zich ook voorstellen hoe HOWLIN' BONES (8) klonk. In een power-line-up met een minimalistische instrumentenbezetting slaagden deze Engelsen erin om na een paar nummers de zaal in de fik te krijgen.
Misschien helpt het als je een drummer hebt met hardcore-connecties, een akoestische gitaar die klinkt alsof ze elke nacht weekt in een bad vol steroïden en een bassist met de soliditeit van een gotische kathedraal. Hoe dan ook: Goedleven sloot de Howlin' Bones in zijn hart, en met de vocale performance in “Grizzly bear” zagen we een showconclusie die ook voor ons weer eens wat nieuws was. En we hebben, uiteindelijk, toch al zeer, zeer veel optredens gezien.
Het was evenwel duidelijk dat “the crowd”, zoals dat dan heet, naar deze avond afgezakt was voor de lokale lievelingen van THE GRAVE BROTHERS (8,5). Inderdaad: dit is “die band met die banjo”. De Appalachen lagen weer even in Gent, de parking stond afgeladen vol met aftandse pick up trucks (allemaal voorzien van punkstickers op de achterramen) en minstens een kwart van de aanwezigen hield er een illegale moonshine-operatie op na in de omliggende bossen. Of zo voelde het toch, want The Grave Brothers zwelgen al twee decennia lang in doorleefde americana met een donkere toets, steevast gewapend met een bokaal sterke drank en/of een pint of twee.
De banjo van Tijl is natuurlijk het onderscheidende element in deze band, en ook nu speelde hij weer de hoofdrol in de show. Zoals altijd vonden wij dat het instrument gerust wat luider in de mix had gemogen – maar wij hebben dan ook een boontje voor de banjo. Hulde voor het dynamische intermezzo waarin een Howlin' Bones-man onverwacht de bashoneurs waarnam – net dit soort toetsen bezorgen een optreden dat tikkeltje meer. Lang verhaal kort: op het einde scandeerde iedereen “Bis bis!”, de grafbroeders kwamen nog een paar keer terug en na afloop reed iedereen te snel – want banjomuziek – naar huis. Mooie avond in een fijne zaal, wij zien nu al met zogenaamd reikende halzen uit naar de volgende gelegenheid.
