Dit concert was oorspronkelijk gepland op 4 februari dit jaar, vlak na de release van ‘Break The Silence’, maar aangezien gitarist Chris Hermsdorfer een spoedoperatie moest ondergaan, werden de resterende concerten van de tour afgelast en verplaatst naar het najaar. De stop in Antwerpen werd de allerlaatste show op rij tijdens de ‘Rising High Europe Tour 2026’ en er werd dan ook een feestje gebouwd.
Tekst: Vera Matthijssens – Foto’s: Istvan Bruggen
Wanneer we ruim op tijd arriveren, merken we dat dit een grote productie is, te oordelen naar de reusachtige truck voor stage props. Van sommige bands weet je niet goed in te schatten hoe populair ze wel zijn. Voor ons is Beyond The Black nog een jonge band, maar ‘Break The Silence’ is toch al hun zesde album en bovendien worden ze gesteund door Nuclear Blast. Er kwam dan ook meer volk dan gedacht opdagen, de zaal was ‘aangenaam gevuld’.
Maar eerst zou SETYØURSAILS (6) onze nekspieren alvast losgooien. Reken maar dat ze de opgave om het publiek op te warmen ter harte namen! Zelden zag ik een frontvrouw zo verbaasd en blij met de respons als vanavond. Dat is begrijpelijk, want de opgefokte metalcore die de Duitse band speelt, ligt ver verwijderd van de symfonische power metal toegankelijkheid van de hoofdband. Metalcore is natuurlijk ontstaan uit rebellie, verzet en opstandigheid. Alle ingrediënten komen aan bod. Terwijl zangeres Jules Mitch haar ruwe strot afwisselt met poeslieve cleane zang, betrekt ze het publiek elke moment bij de show.
In het eerste nummer wordt al een breakdown aangekondigd, even later wil mevrouw per se een circlepit, vervolgens vraagt ze het publiek met klem om te knielen en wanneer de show teneinde loopt, wil zij nog een reusachtige moshpit. Er wordt met mate op ingegaan. Sympathieke band, maar zeker geen spek voor onze bek. O ja, er werd ook nog gezwaaid met een enorme vlag tegen homofobie, racisme en fascisme. Jeugdig verzet!
Dat ligt anders bij BEYOND THE BLACK (8). Zij spelen meteen herkenbare songs waarin melodie en stevigheid hand in hand gaan. En zij spelen gelukkig ook heel wat gitaarsolo’s, iets wat tot nu toe ontbrak deze avond. Na de intro (‘Paint It Black’ van The Rolling Stones) valt het doek en gaat de eveneens Duitse band van start met het titelnummer van de nieuwe cd ‘Break The Silence’. We krijgen vanavond zes songs van dat album, afgewisseld met een vijftal songs van het debuutalbum ‘Songs Of Love & Death’ (2015) en ouder werk van ‘Lost In Forever’ (2016).
Het is treffend dat de band, buiten de promotie van de nieuwste schijf, vooral songs speelt uit de eerste twee albums. Jennifer Haben is stijlvol gekleed en heeft een dijk van een stem. Hits als ‘Hysteria’, het etnisch aandoende ‘Rising High’ en ‘Heart Of The Hurricane’ worden netjes op rij gebracht. Bij ‘Reincarnation’ klinkt het wat spannender. Midden in de set volgt echter de ene klepper na de andere. ‘Songs Of Love & Death’ is al een balladesk uitstapje dat ons bevalt, maar ‘Wounded Healer’ wordt een hoogtepunt. Er wordt een lading synths het podium opgerold en Jennifer zingt dit duistere nummer met veel gevoel.
De tweede gitarist zorgt voor enige percussie om de duistere synthklanken te ondersteunen en schittert vervolgens op akoestische gitaar. Dit nummer gaat naadloos over in ‘Ravens’, een favoriete nieuwe song waarbij Haben sereen zingt en vleugels draagt om de verheven sfeer kracht bij te zetten. Met ‘The Flood’, ‘Lost In Forever’ en het nieuwe ‘Let There Be Rain’ gaat het tempo omhoog. Een song als ‘Written In Blood’ doet zelfs wat aan Within Temptation denken, een band waar Beyond The Black ook al mee op tournee gegaan is.
Na vijftien songs komt de band nog terug en kiest ‘The Art Of Being Alone’ als encore, waarbij Chris Harms (Lord Of The Lost) te zien (en horen) is op de schermen. Tijdens ‘Running To The Edge’ komen de bandleden van SETYØURSAILS het podium op om een feestje te bouwen. Jennifer krijgt een grote bos bloemen en ontroerd zingt ze de ballade ‘Hallelujah’, meteen de laatste song van deze avond én deze tournee. Dit was een enthousiast concert van een getalenteerde band die zowel de metalfan als de liefhebbers van poppy uitstapjes kon bekoren.
