In maart zagen we het Britse Acres als voorprogramma van Fit For A King in de Trix. Hun metalcore lijkt de stap hogerop te zetten op hun nieuwe plaat ‘The Host’. Die zetten ze extra in de spotlight tijdens hun eigen headline tour doorheen Europa, die vanavond halt houdt in de Oudaan. Wij ontdekken met plezier de internationale line-up van deze affiche.
Tekst & foto’s: Robin Maes
Het is een druilerige weekdag in centrum Antwerpen en de menigte lijkt niet massaal op te dagen voor de affiche van vanavond. We hopen dat er nog wat fans onderweg zijn en gewoon het startuur niet halen. Bij aanvang om zeven uur zijn er amper fans. We tellen zestien aanwezigen, onszelf incluis. Dat lijkt een moeilijke opgave te worden voor het Duitse LIFESPARK (6). Toch laten ze het niet aan hun hart komen: hun melodic emorock schiet goed van start met ‘Bloom’ en ‘Last Parade’.
De bandleden doen wat je moet doen in een eerder kille, lege setting: er je geen moer van aantrekken en spelen alsof er duizenden fans zijn. Er zijn amper kijkers en toch slagen deze jongens erin om een circle pit op poten te zetten. De zanger en de gitarist vullen hem zelf mee op. Naarmate hun halfuur vordert, zakt het tempo wat met onder andere een onnodige cover van Take That. Muzikaal overtuigt het steeds minder, al schrijven we deze jongens zeker niet af.
De voorprogramma’s van vanavond hebben geen eigen backdrops of gimmicks bij. Daardoor voelt het allemaal zeer ‘basic’ aan. Muzikaal kan je natuurlijk in elke setting overtuigen, maar dat is helaas niet het geval voor WHAT LIES BELOW (4). We keken ten zeerste uit naar deze zwaardere metalcore, maar hij komt nooit uit de verf. Bij de eerste songs horen we een zeer schelle sound. De frontman levert zeer matige vocals af die nooit echt volledig lijken door te komen. De cleans van de gitarist zijn wel goed hoorbaar, maar dat had beter niet zo geweest. Deze zijn dan weer enorm matig tot gewoon zwak.
Je hoort wel dat er hier en daar zeer lekkere riffs en breakdowns zitten, zoals op ‘Leech’ en ‘Void Alone’. Alleen blijven die vandaag goed verborgen door de slappe mix en nauwelijks definieerbare gitaarsound. Deze Amerikanen hebben materiaal dat live zou moeten overtuigen, wat het des te pijnlijker en frustrerender maakt dat dit het absoluut niet doet.
We trekken naar het verre Australië voor de mix van grunge, shoegaze en alt rock van WAYSIDE (6). Dit is muziek puur gemaakt om te viben en chill te genieten van de geluiden. Dat is ook mogelijk tijdens deze set met mellow nummers zoals ‘Room 22’. Naast de dromerige vocals van de frontman komt ook nieuwe bassiste Izzy De Leon soms meezingen.
‘Half Nelson’ bevat het meeste punch van hun resem nummers die toch vaak te plat blijven. Uiteraard moet je hier geen breakdowns of supersnelle drums verwachten, maar ook voor fans binnen het genre lijkt er ons hier geen wauw-effect aanwezig. De cover van ‘Be Quiet And Drive (Far Away)’ van Deftones is leuk, al gingen er doorheen de set meer fans even wat drinken of roken dan dat er bijkwamen.
Over de menigte gesproken: de grote massa kwam nooit opdagen. We hebben vanavond medelijden met de bands, want het blijft enorm rustig in de Oudaan. Op het drukste moment tijdens de headliner tellen we 38 hoofdjes in de zaal. Een winstgevende avond wordt het dus sowieso niet. Toch hoopt ACRES (7) om muzikaal hartjes te winnen.
De Britten beginnen er tien minuten te vroeg aan, wat er nog eens voor zorgt dat een handvol van de aanwezigen zich halsoverkop moet reppen om de start te zien. Die start is de moeite, met drie songs van hun nieuwe elpee ‘The Host’. ‘Not So Different’ is goed, ‘Built To Bleed’ en ‘Take My Last Breath’ zijn meteen twee kleppers. Het geluid zit oké zonder meer, de stem van frontman Ben Lumber is bijna zoals op album. Het doet ook deugd om eindelijk de band Acres te zien bij de backdrop van Acres die we al heel de avond aanschouwen.
Na de knallende start valt het tempo terug met tragere nummers van het vorige album. ‘Hold On’, ‘Nothing’ en ‘My Everything’ zijn wel oké songs, maar ze allemaal na elkaar in de set steken is een vergissing. De balans tussen knallen en rusten zit niet goed. Het tempo komt pas echt terug wanneer ‘Staring At The Sun’ en vooral ‘Bloodlust’ amok maken.
Acres sluit af met de oudere nummers ‘Misery’ en ‘Lost’. Ze krijgen enkele fans mooi aan het meezingen en wie wil dansen, heeft daar handig alle plaats voor. De fans zullen zich zeker vermaakt hebben met deze set. Als Acres bij hun volgende passage nieuw werk kan meebrengen dat van hetzelfde niveau is als ‘The Host’, wensen we hen graag een (veel, véél) beter gevulde zaal toe.
