Het is een goede avond om powermetalfan te zijn in Tilburg. Het uitverkochte 013 is er helemaal klaar voor. Het Finse Beast in Black brengt het eveneens Finse Sonata Arctica en het Italiaanse Frozen Crown naar Noord-Brabant voor een ruime vier uur aan sterke staaltjes gitaar, excentrieke vocalen, en krachtige doch gevoelige teksten.
Tekst: Isobel Zijlstra - Foto’s: Ilse Kors
Het is de eer aan FROZEN CROWN (5) om de avond te openen. Wellicht zijn het de zenuwen, maar geheel soepel gaat het niet bij het Italiaanse vijftal op het podium. Het zesde lid, bassist Francesco Zof, is afwezig en dat is te horen. Met drums en maar liefst drie gitaren blijft het lage bereik erg leeg.
Ook zangeres Giada Etro komt er niet foutloos doorheen. Hoewel het bij de laatste twee nummers beter uitkomt, is de controle over de stem soms ver te zoeken. De mix van de muziek helpt niet, de stemmen komen nauwelijks over de gitaren heen. Hierdoor gaat Etro harder zingen waardoor het minder gecontroleerd is en ze enkele keren adem te kort komt.
De powermetalcover van ‘Iris’ van de Goo Goo Dolls wordt mondjesmaat meegezongen, en echte beweging komt pas op gang bij het laatste nummer ‘I Am The Tyrant,’ het populairste nummer van ze op Spotify. Weliswaar geen slecht optreden, maar echt geslepen is het nog niet.
Daarna mag het iconische SONATA ARCTICA (8) het podium overnemen, en hoe! Zanger Tony Kakko opent a capella met de sterke woorden van ‘I Have A Right’ en heeft de uitverkochte zaal meteen volledig in zijn macht. In totale stilte verkondigt hij dat iedereen het recht heeft om vrij te zijn en zichzelf te zijn.
De Finse band viert haar dertigjarig bestaan, en na die dertig jaar zijn ze dan ook een geoliede machine die elke seconde onder controle heeft en daarin nog steeds met gekke bekken en plezier over het podium zwiert. Hoewel Kakko zich verontschuldigt over zijn stem - “My voice is a bit cooked, as they say” (mijn stem is een beetje ‘cooked,’ zoals ze zeggen) - , is er weinig van te merken. Volle controle, mooie uithalen en krachtig zacht bij het kleine ‘Shy’ laat hij zien wat dertig jaar Sonata Arctica betekent: uiterst geoefend en toch fris en gevoelig.
Ondanks dat de mix niet altijd even gebalanceerd is, levert het frisse, vrolijke vijftal uit het noorden een bijzonder en indrukwekkend optreden.
Een donkerdere weg
Dan verschijnt het beest van de avond: BEAST IN BLACK (8). Er wordt geopend met een nummer dat nog niet op streamingplatformen is verschenen: ‘Mighty Dragon’. Als Beast in Black herinnerd zou worden om één ding, moge het dan het vermogen om een geheel nieuw nummer zo geoefend te hebben dat het niet te onderscheiden is van een nummer dat ze al negen jaar spelen.
De band die muziek schrijft op basis van bestaande anime (Berserker) en cyberpunk (Blade Runner en dergelijke), slaat een donkerdere weg in met de nieuwe singels ‘Fear The Beast’ (inspiratie: Alien (1979) en ‘Lost Children’ (Berserk). Dat is ook zeker te horen: rauwer en ruiger, maar nog steeds met de kenmerkende Beast in Black-vocalen. Yannis Papadopoulos domineert het podium met duidelijk hoorbare zang die vele octaven strekt en wonderbaarlijk genoeg het hele bereik volledig onder controle heeft. De mix is hier aanzienlijk beter waardoor het nog mooier uitkomt en de stemmen goed hoorbaar zijn.
Ook is er veel ruimte voor nieuwe gitarist Markus Venehsalo die sinds juni dit jaar bij de Beast in Black “familie” hoort. Dit kleine broertje (zoals Papadopoulos hem noemt) houdt van aandacht en speelt dan ook veel met de camera. Hij blijkt een uiterst goede keuze: hij komt goed mee met het gitaarspel en is duidelijk op zijn plek op het podium.
De volle anderhalf uur aan Beast in Black-pracht wordt enthousiast ontvangen door het publiek dat maar al te graag meezingt, zeker bij de echte klassiekers ‘Die By The Blade,’ ‘Sweet True Lies,’ ‘One Night In Tokyo,’ en ‘Blind And Frozen.’ Maar eerlijk gezegd, er miste niks hier, uiterst vermakelijk, zoals we Beast in Black kennen! Wij zien uit naar de volgende keer dat zij ons kikkerlandje aandoen.
