De dag voor Parklife moest de massa van Werchter vroegtijdig naar huis op Werchter Boutique. Een stevige storm gooide roet in het eten en deed de weide evacueren. Daags nadien passeerde er opnieuw een flitsende, chaotische wervelwind in Werchter. Ditmaal van gitaargeweld. Alsof de weergoden hun muzikale voorkeuren duidelijk laten kennen, zijn we onder een stralende zon mee van de partij. Helemaal klaar voor een snedige portie metalcore en optredens van nu metal-legendes.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Rudy De Doncker
De line-up van dit dagfestival trekt vooral metal-minnend volk aan, maar er staan ook wat alternatievere bands geprogrammeerd. Zo opent Phantogram de dag lauw en laten ze ons ook relatief koud. Wij zijn hier voor het grof geschut en dus schieten we graag in actie bij LANDMVRKS (8). Deze Fransen uit Marseille brengen lekker stevige metalcore met een portie rap erdoor gedraaid. Hun populariteit in België stijgt merkbaar. Ze speelden al meermaals op Graspop en staan ook op Rock Werchter. Vandaag beschouwen ze gelukkig als veel meer dan een generale repetitie.
Frontman Flo Salfati komt met een scherpe rap op het podium. Het is de intro van ‘Creature’ die niet veel later in vol ornaat explodeert. We krijgen meteen grote vuurschichten op ons afgevuurd (het is warm genoeg hoor, jongens) en een zeer scherpe sound te horen. Het volk zingt al flink mee op ‘Death’. Landmvrks brengt een show die we wel al een aantal keer hebben gezien, maar deze werkt nog steeds puik om nieuwe zieltjes te winnen. ‘Bistering’ wordt vergezeld van confetti. We zien ook twee grote standbeelden zoals we die kennen van hun albumcover van ‘The Darkest Place I’ve Ever Been’. Die zijn best imposant. Als dank krijgt de band op ‘Sulfur’ een lekkere wall of death. Het publiek is duidelijk niet vies van het betere duw- en trekwerk. (We wensen hen volgende week een even enthousiaste massa toe.)
‘Lost In A Wave’ heeft een intussen goed herkenbare openingsriff die op gejuich getrakteerd wordt. Doorheen de set probeert Salfati enkele malen de naam Werchter uit te spreken en het lijkt hem ook steeds beter te lukken. Wanneer we bij afsluiter ‘Self-Made Black Hole’ zijn aanbeland, lukt het hem warempel perfect. We krijgen nog een dosis confetti op onze tronie en zien een band die klaar is voor de volgende stap richting mainstream, zonder muzikaal in te boeten. Zo zien we het graag.
De volgende twee acts laten we aan ons passeren. We horen vanuit de verte de tonen van nationaal rap-erfgoed Zwangere Guy en het R’n’B duo Clipse. Wij zorgen dat we lekker gegeten hebben en genoeg gehydrateerd zijn voor de start van PAPA ROACH (7). Nieuwe single ‘Even If It Kills Me’ steekt sterk van wal, opvolgers ‘Blood Brothers’ en ‘Dead Cell’ maken ons meteen weer tieners. Papa Roach is intussen ‘nu-metal royalty’ en brengt een passende show. Ook hier krijgen we zeer vlug torenhoge vlammen en zien we meerdere videowalls met interessante visuals. Toch is het vooral frontman Jacoby Shaddix die de show steelt. De eeuwige hyperkineet sprint het hele podium af met een kamerbrede glimlach.
Op ‘…To Be Loved’ springt Shaddix een eerste keer van het podium om met de fans mee te dansen. Circle pits vormen zich spontaan. Verderop is ‘Getting Away With Murder’ een track die voor menig aanwezige vertrouwd klinkt. Het tempo ligt hoog, maar zwakt af wanneer we een cover van ‘California Love’ krijgen, waarop Shaddix zijn bandgenoten introduceert. We komen op adem en het wordt zelfs even saai. Beide zonen van Shaddix mogen ook een stukje komen meezingen. Jagger Shaddix op ‘See U In Hell’, Brixton Shaddix op ‘Braindead’. Supercool voor hen, nul toegevoegde waarde voor ons. Eigenlijk is dit ongevraagde egotripperij van de vader, al zouden we onze eigen kinderen in eenzelfde situatie misschien ook zo’n droommoment gunnen.
Bij ‘Falling Apart’ horen we een ellenlange speech over hoe we het licht voor mekaar moeten blijven. Na nog enkele lekkere hits waaronder het magistrale ‘Between Angels And Insects’ is het tijd voor de Papa Roach ‘nu metal time machine’. Shaddix verkondigt dit tot vijf keer toe waarna er korte covers volgen van Korn, Deftones, Limp Bizkit en System Of A Down. Hun pappenheimers kennen ze wel. De laatste tijdsmachine is gereserveerd voor eeuwige klassieker ‘Last Resort’. Show maken ze absoluut, al is niet alles even geslaagd.
Als we Papa Roach nu metal royalty noemen, kan je de headliner van vanavond bestempelen als de goden van het genre. De uitverkochte weide vandaag is uiteraard vooral gekomen voor LINKIN PARK (5). Mooi op tijd start hun introfilmpje en krijgen we … een timer van tien minuten? Zo wordt ons enthousiasme even gefnuikt. Bon, we blijven nog even langer op onze honger zitten, maar zijn extra hyped wanneer ‘The Emptiness Machine’ van start gaat. De productie die Linkin Park bijheeft, geniet van grote videowall-kubussen die hoog boven de stage zweven en een grote videowall met lichteffecten ervoor. Emily Armstrong weet meteen de uithoeken van het podium op te zoeken. ‘Points Of Authority’ laat iedereen die nog niet meteen mee was, wakker schudden.
Het valt helaas meteen op dat de sound van Linkin Park vandaag flets is. De gitaren en drums klinken dof. De vocals van Mike Shinoda komen flauwtjes en zonder punch over. Emily Armstrong, normaal toch écht wel de verse kracht van deze groep, zingt soms geforceerd en vals. De groep oogt vermoeid. Bij ‘New Divide’ beginnen we te twijfelen of onze oren het plots begeven hebben, maar ook onze vrienden die elders op de weide staan laten ons allemaal weten dat de audio niet goed zit.
Linkin Park is niet zomaar een tribute-band geworden of een groep die teert op nostalgie. Dat siert hen. Ook vanavond horen we een zeer flinke scheut van de meest recente plaat ‘From Zero’. Zo is ‘Up From The Bottom’ een zeer sterke worp. De gigantische visuele blokken zijn imposant, maar echt veel doet de band er niet mee. Vaak blijven ze gewoon een sfeervol kleurtje projecteren, af en toe zien we livebeelden vanop de stage. Na wat we vandaag al eerder zagen en anno 2026 gewoon zijn, is dit best flauw en saai. De muzikale overgangen zijn steeds met veel liefde door Mike Shinoda gemaakt. Bij ‘The Catalyst’ krijgen we confetti, op ‘Burn It Down’ zien we toch even sterk meeslepende visuals met watervallen die tegen elkaar aan knallen.
Na acht songs trekt Shinoda de aandacht naar zich toe met ‘Where’d You Go’, een song van zijn solo rapproject Fort Minor. Helaas zit er nog niet genoeg vaart in de set om deze er nu al uit te halen. Alles valt even op z’n gat vooraleer ‘Lying From You’ en ‘Two Faced’ het geweld terugbrengen. De turntable-solo van Joe Hahn kunnen we wel smaken. Die gaat vlotjes over in het sterke ‘When They Come For Me’, maar opnieuw gaat Shinoda oeverloos lang aan het rappen. Hij duikt de massa in om vriendjes te maken, een pet aan een jonge fan te geven en enkele rapstukken te brengen. Het doet het tempo écht zakken richting nul ditmaal, waardoor onze goesting ook een flinke deuk krijgt.
Het eerste écht geslaagde moment van de twee uren Linkin Park is ‘One Step Closer’, dat de hele weide aan het springen krijgt. Bij het meezingen hoor je soms dat niet iedereen uit volle borst schreeuwt, want dan hoor je helemaal niks meer van de act zelf. Deze volumeknop moet écht veel meer opengetrokken worden. Ten midden van de show krijgen we ook een pauze van vijf minuten, waarbij we enkel wat publieksbeelden zien.
‘Numb’ krijgen we vanavond met een speciale reggae-intro, die toch meer kapot maakt dan dat het inventief is. Het duurt tot de slotsongs om de sfeer weer omhoog te krikken. ‘Bleed It Out’, ‘Papercut’, ‘In The End’ en ‘Faint’ zijn gelukkig vier opeenvolgende tracks die zo iconisch zijn dat we ze steeds kunnen smaken. We zagen Linkin Park vorig jaar op Rock Werchter een zeer degelijke prestatie leveren. Een jaar extra touren heeft de band duidelijk geen goed gedaan. Niks dan liefde voor deze legendes, maar vandaag was gewoon echt te min. Even rusten dus en die batterijen opladen. Misschien tijd voor een nieuwe plaat? We geloven dat er muzikaal nog heel wat in deze artiesten zit.
Sfeerbeelden
