ROCK ZOTTEGEM: een wervelende mix van stijlen die werkt

De affiche van Rock Zottegem is al jaren een uiteenlopende mengelmoes van verschillende stijlen. Dit jaar kregen de bezoekers opnieuw een mix van metal, Britpop, pure rock, electro-pop en als afsluiter op zondag twee iconen uit de Vlaamstalige muziek. Voor elk wat wils dus, van jong tot oud. Rock Tribune ging een kijkje nemen en geeft tekst en uitleg bij de hoogtepunten van het weekend.

Tekst: Peter Vanhecke - Foto’s: Rudy De Doncker

(foto’s volgen)

Openers ROSIE STUART (8) en PORTLAND (8) deden net wat van hen werd verwacht: mooi het publiek opwarmen voor de gevestigde waarden die na hen aan de beurt waren. Voor het Wetterse Rosie Stuart meteen een van de grootste podia waar ze al op speelden. De band rond Roosje Nilis liet het zich wel bevallen en speelde een mooie, gebalde set. Met het knappe ‘Cupid’ als hoogtepunt.

Misschien had Portland met de status die ze hebben een hoger plaatsje op de affiche verdiend. Jente Pironet liet het echter niet aan zijn hart komen en wist met zijn indierock de tent al mooi in te palmen op het vroege uur. Nummers als ‘Lucky Clover’ en het emotioneel mooie ‘Deadlines’ bevestigden nogmaals het talent van deze act.

THE SCABS (9) lieten meteen horen waarom ze al jaren als één van de gevestigde waarden binnen de Belgische rock omschreven worden. De band rond Guy Swinnen speelde een uurtje hun ‘greatest hits’. Songs als ‘She’s Driving’, ‘Let’s Have a Party’, ‘Don’t You Know’, ‘I Need You’, het mooie duet met de achtergrondzangeres ‘Can’t Call Me Yours’ en ‘Hard Times’ waren pure klasse.

SYLVIE KREUSCH (7) is een artieste die zowel visueel als muzikaal in het oog en oor springt. De eigenzinnige muziek van deze dame mag gerust als speciaal omschreven worden. De set van Kreusch kende op Rock Zottegem enkele absolute hoogtepunten, maar ook enkele momenten dat het publiek moeite had om te begrijpen wat er zich op het podium afspeelde. Toch wist Sylvie ons met songs als ‘Daddy’s Selling Wine In A Burning House’ en ‘Just A Touch Away’ knap te entertainen. Alleen jammer dat ze haar song ‘Cloud 9’, toch één van haar betere, niet speelde.

Op de tonen van het officiële anthem voor de Belgische voetbalploeg op het WK, ‘Kiss The Grass’(Allez Allez)’ baanden vele aanwezigen zich dan ook een weg naar het grote scherm buiten om de match van de Rode Duivels te volgen. Die hebben dan misschien wel tegen Spanje verloren die avond, tegenover dEUS (8) behaalden ze qua kijkers een overwinning. Het plein buiten stond afgeladen vol, zodat Barman zijn set voor een pak minder volk moest afwerken. De huidige concerten staan in het teken van de platen ‘Worst Case Scenario’ en ‘In A Bar Under The Sea’, die we toch de beste van deze act mogen noemen. Songs als ‘Let’s Get Lost’, ‘Hotel Lounge’, ‘Little Arithmetics’ en ‘Suds And Soda’ bevestigden nogmaals de klasse van deze band.

Met SNOW PATROL (9) wist RZ een absolute topper te strikken als afsluiter van de eerste dag. De groep rond zanger Gary Lightbody kwam het twintigjarige jubileum van hun vierde plaat ‘Eyes Open’ vieren. Een album dat tijdens het concert dan ook mooi centraal stond. Nummers als ‘Open Your Eyes’, ‘Chasing Cars’ en ‘Shut Your Eyes’ klinken zelfs na twintig jaar nog steeds subliem. Snow Patrol opende zijn concert overigens perfect met het sterke ‘Take Back The City’, waarmee ze ht publiek meteen in hun greep hadden. Een greep die ze vijfenzeventig minuten niet meer losten.

Aan WIJF (7) de eer om de tweede dag te openen. Een band die qua sound ergens toch moeilijk te omschrijven valt. Al wisten ze met hun rauwe metalsound en theatrale zang het publiek wel in te pakken. Songs als ‘Freak’ en ‘Circles’ konden ons wel overtuigen, waarbij zangeres  Marie De Graeve toch wel de blikvanger van de band is.

Wijf was dan ook de perfecte gangmaker voor het uit Liverpool afkomstige STONE (8). Een act die in eigen land al een aardige status heeft opgebouwd en het in de rest van Europa ook wel goed begint te doen. Stevige Britpop met een punkattitude en af en toe een ferme knipoog naar Oasis. Nummers als ‘I Gotta Feeling’, ‘Let’s Dance To The Real Thing’, ‘Sweet Heroine’ en ‘Autonomy’ werden door het publiek dankbaar aangenomen.

Naar verluidt werd STEEL PANTHER (8) op de affiche gezet om een beetje humor op het festival te brengen. De band, die een parodie op de glammetal van de jaren tachtig brengt, opende zijn set knap met het sterke ‘Eyes Of The Panther’ en ‘Tomorrow Night’. Waarna een minuten lang overbodig gezever in een poging om humoristisch over te komen volgde. Met verhalen die kant nog wal raakten. Gelukkig hervatte Steel Panther zich hierna prima en speelden ze met songs als ‘Asian Hooker’, ‘Friends With Benefits’, ‘1987’, ‘Death To All But Metal’ en ‘Just Like Tiger Woods’ toch een knappe set.

Eentje waarbij fan Pauline even op het podium mocht plaats nemen om de fratsen van de band te ondergaan. Waarna er voor de song ’17 Girls In A Row’, traditiegewijs nog meer vrouwelijke fans op het podium werden toegelaten. Met het afsluitende ‘Gloryhole’ sloten de Amerikanen hun set mooi af. Al zal die niet de geschiedenis ingaan als een topper van Rock Zottegem.

Lag het aan het aantal concerten dat CHANNEL ZERO (7) speelde de laatste maanden, het warme weer of de armblessure van zanger Franky? Feit is dat we Channel Zero al in betere doen gezien hebben. Op Rock Zottegem gaf de band toch één van hun mindere concerten. Al zal het aan het volume niet gelegen hebben. Hits als ‘Fool’s Parade’, ‘Heroin’, ‘Help’, ‘Suck My Energy’, ‘Bad To The Bone’ en afsluiter ‘Black Fuel’ werden loeihard op het publiek afgevuurd. Door de armbrace werd zanger Franky enorm gehinderd in zijn bewegingen. Wat misschien wel de reden was dat de band minder energiek overkwam. Al zagen het publiek en de diehardfans er geen graten in. Die gingen aardig uit de bol tijdens de laatste keer Channel Zero in Franky De Smet-Van Damme zijn geboortestad Zottegem.

Nog zo’n regelrechte hitmachine is het Britse OMD (8). Hun vorige passage in 2015 stond nog in iedereen zijn geheugen gegrift. Orchestral Maneuvers In The Dark speelde elf jaar later bijna dezelfde set als in 2015. Met dat verschil dat de nu elf jaar oudere frontman Andy McCluskey het iets kalmer aandeed op het podium. Hits als ‘Electricity’, ‘Forever Live And Die’, ‘Joan Of Arc’, ‘Pandora’s Box’, ‘Locomotion’ en ‘Enola Gay’ blijven na al die jaren nog mooi overeind en klinken zelfs nog heel actueel.

Over het Duitse KRAFTWERK (-) waren de meningen verdeeld. De ene vond het subliem, terwijl velen er niets aan vonden. Behalve de toch wel verbluffende visuele show op het videoscherm, was er ook weinig te beleven op podium. Vier mannen achter een console die de ganse show onbeweeglijk hun ding deden. We kunnen het ook omschrijven als de charme van deze band. Na enkele songs zette een deel van het publiek het dan ook op een lopen. 

Al konden hits als ‘Autobahn’, ‘The Model’, ‘Tour De France’, ‘Radioactivity’ en de toegift ‘The Robots’ toch wel overtuigen. Maar een uur en driekwart synthesizer- en computergeluiden waren er desondanks de bekende songs toch wat te veel aan voor velen. Terwijl het voor andere het concert van het jaar werd. Het was dan ook kwestie van smaak dit optreden.

Voor de zondag/familiedag wist RZ enkele absolute Belgische toppers te strikken. Artiesten die nu niet meteen geassocieerd worden met een blad als Rock Tribune, maar die we door hun steengoede concert even willen vernoemen. POMMELIEN (9) is een artieste die op sociale media te pas en vooral te onpas bekritiseerd en soms zelfs ronduit afgebroken wordt. Het waarom is mij een raadsel. Live zette Pommelien Thijs een heel sterke show neer op Rock Zottegem en ze wordt op het podium ook nog eens omringd door heel sterke muzikanten. De sfeer tijdens haar optreden is er eentje die veel artiesten jaloers kan maken. Zelfs de stroompanne sloeg haar niet uit haar lood. Waarbij Pommelien tijdens haar optreden een hechte band met haar fans weet te creëren. Net zoals Koen Wauters van CLOUSEAU (9) dit weet te doen. Die sloot het weekend af met een absolute ‘greatest hits’. Knap gespeeld en gezongen, en met een even hechte band met het publiek als bij Pommelien Thijs. Deze twee artiesten mogen zich de winnaars van het weekend op Rock Zottegem noemen.   

(van Clouseau mocht onze fotograaf geen foto's nemen)