LOKERSE FEESTEN - 3 augustus 2026
Jaar na jaar strijkt de Rock Tribune-ploeg met veel plezier neer in de Durmestad, waar ze jaarlijks tien dagen lang een festijn op poten zetten waarbij muziek een centrale plek heeft. Heel lang hoorde daar ook een heuse metaldag bij, waardoor we nòg liever een rondje Lokeren deden tijdens hun Feesten. 2026 bleek echter een editie te worden zonder harde gitaren. ‘Wat is dat nu weer?’, hoorden we vele aanhangers van het ruigere genre denken. Een terechte opmerking, maar wel een beslissing met een logische verklaring. Rock Tribune was ook zonder gierende solo’s en kilo’s pyro-effecten welkom en we hebben ons andermaal goed geamuseerd. Meer nog: we werden verrast.
Tekst: Stef Maes – Foto’s: Gino Van Lancker
Eerst even kleine duiding. Het klopt van geen kanten dat de organisatie met het idee speelde om de metaldag te schrappen. De programmator, die de acts boekt en de affiche vormgeeft, maakte doodeenvoudig een simpele optelsom. Met de artiesten die voorradig waren, kon men nooit een kwalitatief programma samenstellen dat het festivalterrein aardig zou vullen. Lokeren staat voor kwaliteit en dat kon men net niet bieden met artiesten die nog voorhanden waren. Als je het ons vraagt, is het dus een logische, economisch verantwoorde en eveneens gedurfde beslissing om een jaartje te skippen. De punkdag was dan misschien geen jaarlijkse traditie, ook daar zijn al heel wat mensen aan gehecht geraakt. Net als bij de vorige editie was in dat genre ook het aanbod te mager. Men vond echter wel een aanvaardbaar alternatief door Dropkick Murphys te koppelen aan Vlaanderens lievelings Ieren Therapy?, die 30 jaar ‘Troublegum’ in de verf kwamen zetten. Reden genoeg om als Rock Tribune ons licht even te gaan opsteken.
We waren de dag ervoor al eens poolshoogte komen nemen tijdens de nostalgische jaren tachtig new wave dag. Die was helemaal uitverkocht en het viel ons vooral op dat de gemiddelde leeftijd vlotjes rond de 50 schurkte. In vergelijking met gisteren was het vandaag een pak vrijer bewegen op het festivalterrein. Opnieuw is het publiek iets ouder dan pakweg op zaterdag toen Pommelien Thijs alles en iedereen, heel terecht overigens, inpakte. Vandaag is het aan de folkies en de rockers met punkattitude.
Het Ierse THE MARY WALLOPERS (7) mocht openen. Hun afkomst kon men in ieder geval niet verloochenen. Banjo, sappig accent en alle folkclichés op een hoopje waren aanwezig. Zelf kregen we het er koud noch warm van, maar wat een sympathieke bende. Kortom, een fijne start.
Een pak meer vertrouwd is THERAPY? (7) die hun doorbraakalbum ‘Troublegum’ uit 1994 in de bloempjes kwam zetten. Aan sympathie ontbreekt het niet bij dit trio. België heeft ook een heel mooi plaatsje in hun hart want ze zijn hier, nog steeds, razend populair. ‘Belgium Forever’, riep frontman Andy Cairns. De ‘fuck Trump and Gianni Infantino’ was wat overbodig, maar kom, het is rock-‘n-roll. Een heel album live brengen is wel een gok. Je moet over goede papieren beschikken. ‘Troublegum’ betekende voor Therapy? de doorbraak destijds, maar het zijn niet allemaal hits. De volgorde werd door elkaar gehaald. De Joy Division-cover ‘Isolation’ en ‘Trigger Inside’ zaten vooraan in de set als herkenningspunt.
Daarna kabbelde het wat verder tot men het enige niet-‘Troublegum’ nummer bracht. Zoals verwacht kon ‘Diane’ niet ontbreken. Deze keer niet hun eigen soft versie, maar veel dichter bij het originele van Hüsker Dü. Het zette meteen ook de finale in waarin hun live vakmanschap extra naar boven kwam. Met ‘Die Laughing’, ‘Nowhere’, ‘Knives’ en ‘Sreamanger’ vloog eindelijk de vlam in de pan. Altijd fijn om deze heren te zien, maar volgende keer misschien gewoon een heuse greatest hits set?
Op elk festival staat er wel een act waar we het niet mee hebben. Vandaag is dat GOGOL BORDELLO (5). Een soort van etnische zigeunerrock die door veel te veel mensen op de bühne met ADHD wordt gebracht en bolstaat van de boodschappen die hopelijk voor een betere wereld zullen zorgen. God straft onmiddellijk, want drie seconden nadat deze bende inzet, gaan de hemelsluizen open. Letterlijk een donderslag bij heldere hemel. Het koelt het publiek grondig af, gelukkig staat er nog een straffe headliner gepland.
Ondertussen staat er toch dik 10.000 man voor het hoofdpodium. Die weten wat er komt met de zoveelste passage van DROPKICK MURPHYS (8) in ons land. Ooit krijgen die heren de Belgische nationaliteit, denken we. Verrassen doet de band al een tijdje niet meer. Zeven man sterk en elk blinkt uit in zijn job. Zelfs de tin whistle en trekzak doen hun ding. Ken blijft de frontman die op de barricaden springt als het past, maar we beginnen toch wel een beetje heimwee te krijgen naar de tijd met Al Barr aan de micro. Die is overigens nog steeds lid en zorgt voor zijn zieke moeder. In Lokeren krijgen we in elk geval weer wat we in Lotto Arena en Vorst Nationaal zagen de laatste keren dat ze passeerden. Dropkicks zijn ook een echte festivalband en dus kunnen ze fijne dingen doen. Zoals een duet met The Mary Wallopers met wie ze ‘Dirty Old Town’ brengen en hun eigen ‘Bury The Bones’. De jongens van The Scratch komen recht van Club Stu Bru dan ‘One Last Goodbye’ kracht bij zetten als ode aan Shane MacGowan.
Daarna zakt het wat in. Wat doet die ‘You´ll Never Walk Alone’ in die set? Echt jongens ... En opnieuw even hun president in de zeik zetten met ‘Firt Class Loser’, dat hadden ze in het begin van de show ook al gedaan. Die vent krijgt zo veel te veel aandacht. Het zijn van die momenten dat we de heer Barr missen. Peper in de reet kan geen kwaad, Ken. Met ‘Rose Tattoo’ krijgen de dames, terecht, nog even aandacht om dan ‘I’m Shipping Up To Boston’ in te zetten en elke gastzanger beschikbaar op de bühne te hijsen. Lekkere chaos. Op dat moment denken we: dit was een doorsnee showtje, maar dan volgt een verrassing van formaat. Iedereen keert terug en in volle vaart eert men de net overleden Sick of It All-frontman Lou Koller met zijn ‘Step Down’. Kippenvel!!! Zo wordt een zwakke zeven een dik verdiende acht.
Club Stu Bru
Vandaag druk in de kelder. WASTE (8) won de Nieuwe Lichting dit jaar en je merkt onmiddellijk waarom. Straffe songs en een dijk van een livepréséance. De frontman start na een crowdsurf eigenhandig een pit en de band speelt enorm strak. Dat, de mega videowall en belichting doen de rest. Een droom voor een act als deze.
Niet alleen op het hoofdpodium regeert Ierland, ook in de club is het met THE SCRATCH (9) Ierland boven. Deze gasten stalen ons hart toen ze openden voor Dropkick Murphys in Lotto Arena en ondertussen spelen ze alle clubs plat. Ook vandaag. De frontman op zijn wasbord met verfborstels: heerlijk. Vorig jaar dook Frank Carter al in de club op minuten voor hij zelf het podium op moest met Sex Pistols, om Soft Play te zien, vandaag doet Dropkick Murphys-bassist Kevin daar een schepje bovenop door lekker mee te komen zingen. Wat een feest is dit weer en bovenal zit de boel hier lekker vol. Deze bende gaat het maken.
Ierse folk zorgt er al eens voor dat bands die daar dan hardere gitaren onder zetten een hoog geitenwollensokken geluid krijgen. Niets daarvan bij THE RUMJACKS (8). Geen Ieren, maar een bende uit Sydney die godverdomme gas geeft. Bijna hardcore als de zanger loosgaat en die man neemt ook te pas en te onpas de tin whistle ter hand. Nooit gedacht dat dit hardcore zou zijn. De man zingt ook alleen. De parlé is voor de bassist. Vette set voor zo laat op de avond en ook hier zien we potentieel in de toekomst.
