August Burns Red draait al meer dan twee decennia mee. Hoe zwaar is de metalcore-scene veranderd sinds jullie erin sprongen?
‘Toen wij van start gingen, was het helemaal niet mainstream. Dat is vandaag dus heel anders. Er is een serieuze piek in populariteit gekomen én ook in diversiteit qua sound. Daar ben ik heel blij mee. Het is de bedoeling dat muziek groeit en verandert. Jongere muzikanten halen hun mosterd bij de oude garde, maar maken er dan volledig hun eigen ding van. Ik ben een veel grotere fan van individualisatie dan van replicatie. Je mag geïnspireerd worden door anderen, maar je moet je eigen artiest zijn. Dat is ook zo bij ons: wij willen niet op de eerstvolgende trend springen of muziek maken die niet klinkt als ons. Kunst is een individueel iets. Ik ben zo trots op de manier waarop wij steeds onszelf zijn gebleven. Had je mij twintig jaar geleden gezegd waar ik vandaag zou staan, ik had je nooit geloofd. De nieuwe generatie bands doet het geweldig, ook al klinkt het wat anders. Ik zie ze enorm graag winnen.’
August Burns Red voelt vaak aan als het tegengif tegen de negatieve energie die andere bands voorop leggen. Jullie spreken zelf over ‘angry music for happy people’. Hoe heeft deze identiteit zich gevormd?
‘We zijn begonnen als een religieuze band, al is niet langer iedereen religieus. Maar zowel toen als nu was het doel steeds om mensen aan te moedigen en te supporteren voor hen. Iedereen gaat doorheen moeilijke momenten, wij willen ons steentje bijdragen in het vinden van kalmte, rust en hoop. Onze fans voelen dat aan en zoeken ons daarom op, denk ik. Er zit enorm veel kracht in muziek en wij weten dat onze nummers een impact zullen hebben op de fans. Wij kiezen heel bewust voor een positieve impact. Er is al meer dan genoeg miserie. Langs de andere kant zijn wij ook allemaal best grapjassen en hebben we graag pret. Een August Burns Red-show is dus langs de ene kant woede, langs de andere kant feest en jolijt. Je moet alles even achter je kunnen laten en gewoon knallen. Voor één moment laat je alle bagage vallen en creëer je een prachtige nieuwe herinnering. Daar gaat het om. Wij zijn enorm dankbaar dat de community ons een plaats heeft gegeven waar er naar ons gekeken en geluisterd wordt. Wij gaan altijd een bron van licht zijn, niet van duisternis.’
De albumtitel ‘Season Of Surrender’ kan veel betekenen en omvatten. Vertel eens waarom deze eruit sprong om als titel te gebruiken.
‘De thema’s op dit album raken verschillende emotionele zaken. We praten over depressie, verlies, verraad en zelfsabotage. Het idee is dat de nummers gezongen worden door de lens van de persoon die met die problemen kampt. Zo kunnen de luisteraars zichzelf herkennen waar nodig. Het einde van de songs praat vaak over hoe je uit die situatie kan raken of hoe je een bepaalde challenge kan aanpakken. Hoe raak je het best tot dat moment waarop je een allesbepalende beslissing neemt? Soms moet je zaken die je zo gewend bent, maar die niet goed voor je zijn, leren opgeven. Je gebreken hoeven niet te dicteren wie je bent. Geef de slechte zaken op. Nu is het het moment daarvoor. Nu is het ‘Season Of Surrender’. Twijfel, angst, verslaving: dit zijn allemaal zaken die je enkel tegenhouden. Durf in jezelf te kijken en te zien wat er anders kan. Als je daaraan durft te werken, heb je al half gewonnen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
