Misschien wel de productiefste periode in de geschiedenis van de groep. Steve Howe beschouwt de drie laatste albums als een trilogie. ‘Ik heb ook diezelfde bewering gehoord in interviews maar ik bekijk het nieuwste album als een nieuwe plaat in de grote Yes collectie. Als sommigen dat anders zien, dan is dat voor mij geen probleem. Steve bekijkt het als een logische flow, omdat er telkens wat ideeën bleven hangen voor een volgende release. Vandaar zijn idee van een trilogie. Het was vooral Thomas Waber van InsideOut die ons inspireerde met de uitspraak ‘Mirror To The Sky’ was fantastisch, maar je kunt de lat nog hoger leggen.” En dat moeten ze ons geen twee keer zeggen.’
Veel fans hebben een probleem met de nieuwe bezetting van de groep. ‘Ik ben de enige in de groep die met het meest aantal bezettingen van Yes gespeeld heeft. Mijn eerste tour was met de ‘90125’ bezetting tijdens de ‘Talk’ tour in 1994. Ik was er ook nog tijdens de ‘Open Your Eyes’ dagen tot aan ‘The Ladder’ periode. Toen ik Chris in 2015 helaas moest vervangen, was er nog een nieuwe bezetting. En toen Jay erbij kwam, was het opnieuw gewijzigd. Ik heb het allemaal van dichtbij meegemaakt. Iedereen die verbaasd is dat Yes gaandeweg van koers is veranderd, begrijpt de geschiedenis van de band niet. Want deze band is al sinds jaar en dag aan het veranderen en herrijzen, en is steeds weer verdergegaan. Ik had nooit gedacht dat ik nog ooit terug bij de groep zou komen. En nu ben ik er al elf jaar terug bij. Ik ben heel gelukkig en fier dat Chris Squire mij verkoos om hem te vervangen.’
Het album 'Aurora', met tien nummers, past perfect bij zijn twee voorgangers. Het weelderige titelnummer begint met een pianosolo (iets wat Yes sinds 'Awaken' niet meer heeft gedaan, volgens Steve Howe) en is georkestreerd door het 64-koppige Tsjechisch Nationaal Symfonieorkest, onder leiding van arrangeur Paul K. Joyce, die ook aan de vorige albums meewerkte. ‘Het is een beetje een gewoonte geworden om Paul te laten het orkestrale gedeelte arrangeren. Het tilt de muziek naar een ander dynamisch niveau. Het is een mooi element om aan Yes toe te voegen. Het is niet eenvoudig om zo’n grote groep instrumenten hun plaats te geven in de composities, maar met de ideeën van Steve Howe en de hulp van Paul klinkt het geheel heel goed in mijn oren. Het is een genot om ernaar te luisteren. Het voelt bijna als filmmuziek bij momenten.
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
