Danny Rexon (Crazy Lixx) is de rode draad door je carrière. Hij is niet enkel je producer, maar speelt ook bijna alle instrumenten in en doet het grootste deel van de songwriting. Omdat hij in Zweden woont, veronderstel ik dat jullie vanop afstand werken?
‘Het startte op die manier tijdens het debuut, omdat we toen in de pandemie zaten. Gelukkig beschik ik thuis over de juiste apparatuur om alles op te nemen. Tijdens de twee vorige albums werden bestanden over en weer gestuurd omdat niemand mocht reizen. Dat is ook de reden waarom die platen kort op elkaar volgden; we hadden immers niets anders om handen. Maar voor het eerst heb ik voor ‘Reckless’ enkele weken in Zweden kunnen opnemen, in dezelfde ruimte als Danny. Dat was echt te gek en het was ook een meer natuurlijk gevoel om op te nemen.’
De invloeden die komen bovendrijven zijn die van Vixen, Joan Jett, Pat Benatar, Heart, Def Leppard, Bon Jovi en uiteraard Crazy Lixx. Ben je het daarmee eens?
‘Yes, voor de volle honderd procent! Die muziek heeft mij uitermate beïnvloed en ook die van Danny. Dat geluid uit de jaren tachtig is me heel dierbaar en dat wil ik in stand houden. Ik probeer er wel een moderne twist aan te geven. Toen ik veertien was, ging die wereld van de rockmuziek voor me open. En zeker met ‘Pour Some Sugar On Me’ van Def Leppard. Toen ik dat voor het eerst hoorde op de radio, en dan vooral die intro, beleefde ik een wauw-moment. Thuis stond er altijd muziek op; mijn vader luisterde altijd naar Rainbow, mijn ene zus naar Bon Jovi en de andere naar Whitesnake. Later ontdekte ik Pat Benatar en was ik daar heel wild van.’
Je hebt in feite twee gezichten: die van stoeipoes en sekssymbool enerzijds (check de clips van ‘Reckless’ en ‘Love Tornado’) en die van het gewone buurmeisje dat rondloopt in jeans met sweater en sneakers.
(Lacht) ‘Dat vind ik een goeie. Je zou dat wel kunnen stellen, ja. Eerlijk gezegd hou ik van creativiteit. Mijn project probeer ik zo goed mogelijk te verpakken. Ik heb vooraf een heel goed beeld van hoe een song er visueel dient uit te zien. Velen zeggen mij dat het alleen draait om de muziek en blablabla. Maar zo zie ik het niet, ik vind dat imago er wel toe doet. Ik wil me zo presenteren aan het publiek, en als ze het niet begrijpen, dan is dat maar zo. Ik doe alles met veel passie en overgave. Ik heb me er ook steeds comfortabel mee gevoeld om met weinig verhullende kledij een video te maken. Het is wie ik ben. Toen ik vroeger Lita Ford ontdekte, was ik helemaal wild van haar presentatie. Op een podium staan met een jeans en sweater, dat is niet mijn stijl.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
