Op het nieuwe album ‘Loss’ is er een redelijke verschuiving in de bandsound gekomen. Het is nog steeds herkenbaar als Gaerea, maar het is zeker geen pure black metal meer. Er zitten invloeden van post metal in, waarnaast er heel veel moderne en groovy stukken zitten die eerder aan nu-metal doen denken. Zat dat al lang in je hoofd?
‘Je moet weten dat we eigenlijk bijna twee jaar aan deze plaat werkten. Toen we de eerste singles van ‘Coma’ uitbrachten, zaten we al aan de nieuwe nummers te puzzelen. Ik laat de hele plaat overspoelen met mijn tienerjaren: de teksten gaan daar over, waardoor het conceptueel nogal een deprimerend album is geworden. Maar omdat het zo’n emotioneel geladen werk is dat over mezelf en over ons als band gaat, leek dit het juiste moment om al mijn inspiratiebronnen uit mijn jeugd ook de vrije loop te geven. Ik ging door mijn muziekcollectie van die dagen en liep op heel wat geweldige dingen die me mee vormden. Verder wilde ik zowel vocaal als muzikaal extra uitdagingen en zo gingen sommige stukken inderdaad klinken als Linkin Park en andere nu-metalbands waarmee we destijds opgroeiden. Daar hoeven we ons niet voor te schamen, denk ik. En oké, ik hou ook nog steeds enorm van een band als Watain, maar al die puristische bands die scheidingsmuren optrekken in de muziekscene doen uiteindelijk nutteloos veel moeite. Tenslotte kan iemand naar beide shows gaan en van meer subgenres houden. We zijn er enorm mee gegroeid als muzikanten en hebben veel nieuwe dingen uitgeprobeerd, waardoor ook invloeden uit de rock en zelfs de hedendaagse metalcore hun weg vonden naar onze songs. Op ‘Loss’ zijn we dus schaamteloos onszelf, precies omdat het een album over onszelf is.’
Persoonlijk had ik het net vanwege die moderne invloeden wat lastiger om ‘Loss’ te doorgronden, maar ik ben dan ook stilaan een oude zak die niet met dat soort bands is opgegroeid of er ooit iets mee had. Gaandeweg moest ik echter wel erkennen dat Gaerea’s drang naar kwaliteit en emotioneel beladen muziek er wel onveranderd onder is gebleven.
‘Natuurlijk kunnen we niet iedereen tevreden stellen en wellicht zal het ons publiek in twee kampen opsplitsen, maar daar kan ik perfect mee leven. Al onze werkjes klonken een beetje anders en ik heb echt geen zin om mezelf te herhalen. Maar weet je, ik maakte al black metalplaten, ik maakte een erg gecomprimeerde plaat vol dissonanten, ik maakte al post metal,… en we blijven van al die platen houden en er nummers van spelen. Tegelijk wilden we wel deze uitdaging aangaan, want anders wordt het voor onszelf saai en krijgen we van het publiek te horen dat we steeds dezelfde plaat maken. Dan zal het ook ophouden voor de band… Mensen zijn nu eenmaal nooit tevreden! Ik heb echter altijd al in de eerste plaats muziek voor mezelf geschreven en zou dan wel heel erg uit de toon vallen indien ik dat nu plots niet meer deed. Zoals je wel merkte, volgde ik mijn buikgevoel en wilde ik ook écht leren zingen. De emoties in de songs en de persoon die ik vandaag ben wilden dat ik dat deed, dat ik zou groeien en andere uitdagingen zou aangaan. Ik wilde altijd al zo leren zingen, maar ik had er altijd wat schrik voor. Het is je grenzen verleggen en zo beter worden, iets wat we met ‘Loss’ zeker wilden bereiken. Het is een erg persoonlijke plaat die écht over onszelf gaat en dat lijkt te worden gewaardeerd. En ik wil niet dat mensen ons gaan haten, maar als sommige fans ons niet langer goed vinden omdat we geen pure black metal meer spelen, dan is dat maar zo. Probleem is dat sommige mensen denken dat bands van hen zijn omdat ze fan zijn, maar zo werkt het niet. Dat is een erg agressieve manier van denken en een arrogante houding in het leven, maar wij zijn zo niet en gaan ons niet laten afremmen. Volgens mij zijn we erg dapper geweest dat we onze zin zo hebben doorgezet en ik kan amper wachten tot iedereen ‘Loss’ heeft gehoord.’
Het artwork van ‘Loss’ stelt ons voor een mysterie. Je ziet een man in een lichtstraal, die ofwel aan het vallen is in het water onder hem, ofwel wordt hij net omhoog gezogen door aliens die hem ontvoeren. De hamvraag is dus: eindigde de man met een nat pak of met een anale sonde?
‘Haha, dat weet ik zelf niet! Het wijkt weer sterk af van onze vorige hoezen, maar daar streef ik ook steeds naar. Ik wilde iets dat je met vragen zou achterlaten, maar met die heldere lichtstraal in de donkere omgeving wilde ik wel een gevoel van hoop laten doorschijnen. Er zitten veel contrasten in de hoes, want je ziet er zowel erg mooie als erg donkere dingen in. Toch blijf je op het einde achter met enige hoop op een betere toekomst of een verandering ten goede.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
