Op het vorige album kwam de inspiratie onder andere uit Star Trek? Wat inspireerde jullie deze keer?
Lanvall: ‘Misschien kan Sabine vertellen hoe de titel tot stand kwam.’
Sabine: ‘De titel kwam er doordat jij dat idee had, haha. Maar ik was er wel onmiddellijk mee akkoord. We leven in een tijd van verandering in de wereld. Vuur is een element dat je warm kan houden maar dat ook iets kan verstoren. Het is nodig om binnen in onze eigen schaduwen te kijken en daarvoor moet je je in de stilte begeven. In de video van ‘Cosmic Embrace’ is er het labyrint dat het pad symboliseert naar innerlijke contemplatie of bezinning. De energie die hierdoor ontstaat, culmineert in een laaiend vuur – een metafoor voor transformatie en de verheffende verbinding met zonne-energie. We hebben de zon nodig om te leven te, groeien en vooruit te gaan. Beeld en geluid versmelten tot een emotionele golf die de luisteraar/kijker diep raakt.’
Lanvall: ‘Thematisch loopt er een rode draad doorheen het album zonder dat het een conceptalbum is. Elke song heeft zijn eigen verhaal.’
Je gebruikt veel vreemde muziekinstrumenten. Kan je daar wat uitleg bij geven?
Lanvall: ‘Een Swarmandal is een soort sitar met zo’n zestig snaren. Al die instrumenten kan je met een synthesizer niet imiteren, dus moet je opnemen met de originele apparaten. Ik gebruik graag vreemde, originele instrumenten en de meesten pasten perfect op deze plaat. Ik probeer die er niet tussen te wringen, maar het moet een natuurlijk proces zijn, om goed te klinken. Het vereist geen extra inspanningen om er te leren mee spelen. Sommige van die instrumenten zijn gestemd zodat je eigenlijk geen verkeerde noten kunt spelen. Andere, zoals bijvoorbeeld de hammered dulcimer, zijn heel moeilijk. Dan moet ik een stukje schrijven, leren en onmiddellijk opnemen of ik vergeet het. Een monochord is gemakkelijk, want dat heeft maar één snaar. Sabine bezit er één. Het voordeel is dat het instrument altijd gecombineerd is met een tanpura en een koto, nog twee snaarinstrumenten. Dus je hebt drie instrumenten in één. Live worden die instrumenten niet gebruikt, want het zou teveel stress veroorzaken.’
In ‘Where The Wild Things Are’ klinken de gitaren als doedelzakken.
Lanvall: ‘Het zijn Uilleann pipes, doedelzakken die in Ierland veel gebruikt worden. Ze klinken zachter en subtieler dan de Schotse. En in combinatie met de Ierse fluit krijg je een perfecte Ierse sfeer in een nummer. Maar dat geluid is een sample, maar een hele goede. Ik gebruik die op een keyboard.’
Sabine: ‘Where The Wild Things Are’ brengt een Iers/Keltische sfeer over in de melodieën en instrumentatie. De inhoud van het nummer behandelt de aarde als een levend wezen, gemanifesteerd in de oervrouwelijke kracht van het personage Aleen. Ze belichaamt een ware verbondenheid met de elementen en daarmee met de natuurlijke kracht van de aarde. Routine is niet haar ding. Ze leeft een verleidelijke vitaliteit die ongeëvenaard is. Mogen steeds meer mensen deze kracht in zichzelf herkennen en uiten.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
