Waar zou je het nieuwe album ‘Red Asphalt’ positioneren ten opzichte van de vorige albums van Exhumed?
‘Ik denk dat onze stijl behoorlijk consistent is gebleven doorheen de jaren. We hebben nooit een ‘Cold Lake’ (Celtic Frost), ‘Endorama’ (Kreator) of een ‘Illud ai ai ai’ (Morbid Angel) gemaakt. Het is nog steeds death metal met veel grindcore en thrash in. We zitten in een doosje. Wat we wel proberen, is elke keer naar een andere plaats binnen de doos te gaan, iets anders te benadrukken. Er zit wat meer groove in deze keer, wat meer branie en schwung. Ik vermoed dat het komt doordat zowel ik als Sebastian vooral luisteren naar seventiesrock (lacht): Sir Lord Baltimore, vroege Aerosmith, The Sweet,... Groepen met een zekere attitude, maar dan op onze manier gespeeld, met onze melodieuze gevoeligheden. Iets vuiler, maar nog steeds wij. Alsof we Aerosmith door een grindcoremangel geduwd hebben.’
De video voor de eerste single ‘Unsafe At Any Speed’ loopt over van de gore onnozelheid.
‘Jaaa! We wilden met verkeer aan de slag. Jullie in Europa zijn minder toegewezen op de auto dan wij hier. Tenzij je in Chicago, New York, San Francisco of een andere megapolis woont, heb je geen andere keuze dan eender waar naartoe te gaan met de auto. Naar de winkel, naar het werk, naar vrienden en familie,… Zonder auto ben je dagen onderweg, praktisch niet te doen. Als toerende muzikant is 80% van je dagbesteding het geraken van eender waar je bent wakker geworden naar de volgende plaats waar je moet spelen. Je bent de hele tijd aan het rijden. Op het asfalt is waar we eigenlijk leven. Het was dus logisch om daar iets mee te doen. Terugkerend naar die seventiesrock: er zijn zo veel geweldige platen over op de baan zijn. Maar het is niet iets wat je in death metal doet. Nochtans is het zo overduidelijk en familiair, dus zeiden we: ‘fuck it! Waarom ook niet?’
Een eerbetoon aan ‘I Wanna Rock’ van Twisted Sister?
De video van ‘I Wanna Rock’ was één van de referentiepunten. Ons originele script lag daar veel dichterbij. Maar Jim Stramel, onze regisseur, nam er een loopje mee en maakte het zo weerzinwekkend met al die kwijl… Da’s onze vibe: smerig en verschrikkelijk, maar we hebben er veel plezier mee. Het is niet voor teergevoelige zieltjes, maar we zijn geen folteraars of depressieve zelfkastijders. We hebben lol in wat we doen. Toen ik in de jaren ’90 leerde rijden waren ze al in onbruik geraakt, maar voorheen werden er educationele films over de gevaren van het verkeer gebruikt op school. ‘Red Asphalt’ was er zo één. ‘Signal 30’, ‘Mechanized Death’, zoals het nummer van The Accüsed,… Het was een hele reeks die aan tieners getoond werd, waarin lijken uit autowrakken getrokken worden, met commentaar zoals: ‘Deze man reed 45 mijl per uur in een zone waar je maar 25 mag rijden toen hij zijn wagen rond een boom plooide’. Zo gauw de bal aan het rollen was, vonden we overal inspiratie. Eigenlijk waren dat snuff-films. Dat is ook waarom ze gestopt zijn met die te tonen. Tieners vluchtten in tranen de klas uit na te zien hoe iemands arm werd afgetrokken in een poging hem te bevrijden uit het wrak. Erg morbide.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
