‘Marrow Deep’ is de eerste plaat zonder bijdrages van Brent Hinds, maar dus ook de eerste die gemaakt werd samen met de nieuwe snarenplukker Nick Johnston en toetsenist João Nogueira (die weliswaar ook al op voorganger ‘Hushed And Grim’ te horen was, maar nu dus tot een officieel bandlid benoemd werd). Hoe was het voor de band om als vijftal aan een plaat te werken en was het moeilijk om opnieuw de chemie en gedrevenheid te vinden die van Mastodon al die jaren zo’n goed geoliede machine maakte? Troy laat er geen enkele twijfel over bestaan. ‘Weet je, de breuk met Brent en de hele nasleep ervan was weliswaar erg pijnlijk en slopend, maar Brann, Bill en ikzelf hebben geen enkel moment aan stoppen of zelfs maar vaart minderen gedacht. Integendeel, we waren meer dan ooit gebrand om alle pijn, verwarring en verdriet om te zetten naar iets moois.’
‘Dit keer was er geen negativiteit en had je behalve onszelf nog eens twee extra gasten die stonden te springen om van deze nieuwe plaat iets prachtigs te maken. Ik wil dan ook echt even de bijdragen van de nieuwe jongens benadrukken. João heeft ons de afgelopen jaren uiteraard live al bijgestaan, maar was dit keer enorm betrokken bij het schrijfproces. Hij ontleedde elke riff, elk refrein en elke zanglijn en bleef constant zoeken naar verbetering. Nick maakte ons dan weer op voorhand duidelijk dat hij geen intentie had om Brent te vervangen en dus ook helemaal niet ging proberen om hem te kopiëren. Dat waardeerden we enorm. Wist je trouwens dat hij onze eerste en enige keuze was? Gelukkig ging hij op ons voorstel in en moesten we niet overgaan tot een of ander auditieproces.’
Wie ‘Marrow Deep’ aan een luisterbeurt onderwerpt, zal meteen moeten toegeven dat de plaat op en top Mastodon is. De unieke sound, die mengeling van stoner, sludge, heavy metal en progressieve rockelementen, is prominent aanwezig en vergeleken met voorganger ‘Hushed And Grim’ klinkt de plaat krachtiger, frisser en spontaner. Een mening die ook Troy deelt, zo blijkt. ‘Ik kan me daar helemaal in vinden en denk dat er twee redenen voor zijn. De eerste is uiteraard de nieuwe energie binnen de band waar we het zonet al over gehad hebben, de tweede heeft te maken met het feit dat we met Mastodon al eens graag een plaat als een soort van tegenreactie maken. Na ‘Crack The Skye’, een plaat die toch wel heel erg proggy en gelaagd was, maakten we bijvoorbeeld ‘The Hunter’ die veel directer en meer ‘to the point’ was. ‘Hushed And Grim’ maakten we tijdens de pandemie en aangezien toen alles een beetje op zijn gat lag, hadden we daar zeeën van tijd voor. We bleven maar sleutelen en pasten amper iets aan en daardoor werden sommige songs erg lang en uitgesponnen. Het werd uiteindelijk zelfs een dubbelalbum en hoewel ik nog steeds erg trots ben op die plaat, heeft hij een erg donkere en bijna verdrietige feel. Dit keer wilden we meer terug naar de riffs en het type nummers van op ‘Blood Mountain’ en zelfs ‘Leviathan’. Get in, rock out, get out, weet je wel?’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
