Jammer is dan ook dat Shomo na alle ophef besloot enkel nog maar e-mailinterviews te geven en dat zijn doorgaans niet de meest diepgravende ‘conversaties’. Bovendien kregen we op voorhand te horen dat alle vragen die persoonlijk zijn, niet beantwoord zouden worden. Een enigszins begrijpelijke, maar ook wel geforceerde keuze, met als doel om de volle focus op het nieuwe album ‘Pure Ecstasy’ te houden. De opdracht is schier onmogelijk: een interview voorbereiden met een artiest zonder persoonlijke vragen, terwijl juist elk album van Beartooth tot op heden gevormd is door de persoonlijke worstelingen van Shomo. Wat dat betreft, kun je die twee niet los van elkaar zien. De platen van Beartooth voelen stuk voor stuk als hoofdstukken uit een lange, innerlijke dialoog van Shomo, en nieuwste telg ‘Pure Ecstasy’, de zesde langspeler van Beartooth, vormt daarop absoluut geen uitzondering. Shomo: ‘Dit nieuwe album is eigenlijk de culminatie van al deze hoofdstukken. Het is een volgende stap in het proces. ‘Pure Ecstasy’ is heel kwetsbaar op een manier die ik nog nooit eerder heb ervaren. Ik denk en ik hoop dat dit in zekere zin het begin is van een nieuw hoofdstuk van zelfacceptatie, wat eigenlijk altijd al de bedoeling is geweest van het maken van deze albums. In de kern is het een poging van mij om de waarheid over mijn seksualiteit en wie ik ben te accepteren, en te onderkennen hoe dat mijn zelfbeeld op zoveel manieren, vooral op negatieve wijze overigens, heeft beïnvloed.’
De strijd met zichzelf. Het is iets dat je nadrukkelijk in de teksten van de Beartooth-albums terughoort en als je weet dat Shomo heeft geworsteld met zijn seksuele geaardheid en met de acceptatie ervan én van hemzelf als persoon, dan hoor je dat verhaal ook heel nadrukkelijk terug in ‘Pure Ecstasy’. Maar helemaal nieuw is het dus niet. Sterker nog: wanneer je de titels van de EP’s en albums van Beartooth achter elkaar zet, dan leest het haast als een gedicht, dat hetzelfde onderwerp aansnijdt: ‘Sick, Disgusting, Aggressive Disease, Below The Surface Pure Ecstasy’. Shomo bevestigt dat het allemaal bewust zo is gekozen. ‘De periode van de EP ‘Sick’ tot en met het album ‘The Surface’ omvat het verhaal van mijn twintiger jaren. ‘Pure Ecstasy’ start een nieuw hoofdstuk en ik weet eigenlijk niet waar dat naartoe leidt en of er enige continuïteit zal zijn tussen de albums wat betreft de albumtitels. Maar we zullen zien.’
‘Pure Ecstasy’ voelt dan ook als een keerpunt in zijn carrière. Shomo: ‘Dit is in zekere zin een nieuwe fase voor de band. Het wordt mijn tweede reeks albums, die mijn dertiger jaren zal beslaan. Bovendien had ik, toen we aan dit album begonnen, net een nieuw platencontract getekend en waren er veel veranderingen geweest binnen ons team en de mensen die bij de plaat betrokken raakten. Het voelde dus echt als een frisse start.’ Shomo ziet ‘Pure Ecstasy’ ondanks zijn coming out en de acceptatie van wie hij daadwerkelijk is, echter niet als een herdefiniëring van de band, noch van zichzelf. Sterker nog, hij omschrijft het als ‘het meest kenmerkende Beartooth-album is dat er ooit is geweest’. Shomo: ‘Dit is zo'n beetje de meest pure versie die het tot op heden is geweest. Ik denk dat de identiteit van de band wordt bepaald door het feit dat ik elke paar jaar uitdruk wat ik doormaak en daar een heel eerlijk en kwetsbaar album over maak. En in dat opzicht is dit album niets nieuws. Wel denk ik dat de realiteit van wie ik ben en wat ik in mijn leven heb meegemaakt, invloed heeft op hoe sommige mensen deze band zíen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
