Er zit altijd wat druk om te ‘bevestigen’ achter de release van een tweede album. Wat hebben jullie anders aangepakt op ‘Endless’ in vergelijking met jullie debuut ‘The Burden Ov Faith’?
Chase: ‘We hebben heel wat nieuwe elementen in de mix gegooid om nieuwe muzikale ontdekkingen te brengen. Ik denk dat we heel wat vers materiaal presenteren zonder de essentie van onze groep te verliezen. Wat we ditmaal anders doen, is dat er heel wat teksten en nummers veel persoonlijker zijn en emotioneel recht uit ons hart komen.’
Ricky: ‘We hebben nog altijd die hoge ‘anti-religie’-factor van op ons debuut. Die is nu ook nog fel aanwezig, dat is iets waar we allemaal zeer passioneel over zijn. Maar inderdaad, we durven veel vaker open en bloot over trauma te zingen en onze eigen littekens te tonen. We hebben het over zaken die een enorme impact hebben gehad op ons leven of personen die positief of negatief een grote rol hebben gespeeld.’
Één van de meest persoonlijke, emotionele nieuwe nummers is ‘Wither’, zowaar een ballad. Een gewaagde keuze als deathcoreband!
Chase: ‘Ricky en ikzelf hebben onlangs onze grootouders verloren en dat heeft ons enorm geraakt. We wisten vrij snel dat we daar muzikaal iets mee wilden doen. We wisten niet meteen hoe we het zouden aanpakken en het is uiteindelijk ook een zeer uniek, apart nummer geworden. Nu zijn we beiden enorm tevreden over hoe dat is gelopen. Het was initieel niet het plan om er een ballad van te maken, maar organisch kwam dat zo tot stand. Toen ‘Wither’ af was, wisten we meteen dat dit een single moest zijn. Het had fout aangevoeld om deze song nog langer voor onze fans geheim te houden (lacht).’
Ricky: ‘Ergens was er natuurlijk wel de schrik dat de core-community het niet goed zou oppakken. We hebben soms gedacht: ‘Nu gaan we een stevig pak commentaar krijgen’, maar de meeste reacties zijn zeer positief.’
Hoe komt het toch dat hondsbrutale deathcore-bands er vaak in slagen om prachtig emotionele ballades te schrijven? Ik denk aan groepen zoals Whitechapel en Lorna Shore die jullie voorgingen.
Ricky: ‘Ik word straks veertig jaar. Ik heb al heel wat meegemaakt in m’n leven, waaronder het afscheid nemen van een aantal zeer dierbare vrienden en familie. Dat verandert je leven. Naarmate je ouder wordt, ga je op een andere manier om met pijn en verlies. Ik heb leren reflecteren. Ik denk dat we daarom nu ook op een andere manier dit muzikaal kunnen brengen. Niet alles hoeft rond woede te draaien. Soms is het een rouwproces. We hebben al vaker trieste teksten geschreven; nu komt de muziek dat versterken. Ik weet niet hoe dat bij andere jongens gaat, maar zo is het bij ons gelopen.’
Chase: ‘Je houdt het ook niet vol om constant kwaad te zijn op alles en iedereen. Soms is het oké om gewoon even droevig te blijven. Op andere momenten voel je jezelf dan weer zeer energiek, dat kan je ook in onze muziek terugvinden. Ik hoop dat mensen naar onze muziek kunnen luisteren en weten dat ze niet alleen zijn. Dat ze er moed uit kunnen halen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
