Waar in de vorige twee albums af en toe hulde gebracht werd aan de grootste Mongoolse heerser aller tijden, Dzjengis Khan, dachten we dat met de albumtitel ‘Hun’ Attila werd bejubeld. Een naam die nog steeds koude rillingen opwekt in onze contreien. Niets is echter minder waar. ‘Het is interessant dat je dat zegt, maar de naam refereert niet aan Attila de Hun. “Hunnu” betekent eigenlijk ‘mens’ in het Mongools en in onze oude taal. Het Hunnu-rijk wordt gezien als het rijk van de mensen. Dus voor ons gaat het over mensen, over de menselijke ervaring tussen de aarde en de hemel. Oorspronkelijk heette het album ‘Between The Earth And The Heaven’. We zeggen ‘hemel’, maar eigenlijk bedoel ik meer de lucht. Dus: tussen de lucht en de aarde. Met dit album wilden we vooral zingen over menselijke ervaringen, onze intenties en onze puurste vormen. Ook over wat er vandaag belangrijk is in de moderne samenleving en hoe we leven; dingen waar we bewust bij moeten stilstaan.’
De grote kracht van The HU ligt in hoe ze hun muziek bijna tastbaar maken. Het album opent met ‘Warrior Chant’ en zodra je je ogen sluit, zie je jezelf haast te paard over de uitgestrekte Mongoolse steppe trekken. Gala glimlacht wanneer hij dat hoort en vertelt er enthousiast meer over. ‘Onze bedoeling was om mensen kracht en liefde mee te geven. We hebben goed nagedacht over hoe we die inspiratie via onze muziek konden overbrengen, en dat hoor je in ‘Warrior Chant’. Als je wil weten hoe het nummer ontstaan is: ik stelde me voor hoe ik die boodschap aan mensen kon doorgeven. Paardrijden zit in mijn bloed, dus dat beeld kwam heel natuurlijk. Ik wilde dat gevoel vastleggen, die energie vangen en doorgeven aan de luisteraar, als iemand die het erfgoed van zijn voorouders in zich draagt.’
The HU brak in 2018 als eerste Mongoolse band internationaal door. Intussen staan ze er niet meer alleen voor. Ook genregenoten Nine Treasures en Uuhai kregen in dit magazine al de nodige aandacht. ‘We kruisen eigenlijk zelden elkaars pad, zeker niet op festivals. Om eerlijk te zijn: Nine Treasures is een band uit Binnen-Mongolië. Natuurlijk delen we dezelfde culturele wortels, maar ze komen uit een regio die vandaag een autonoom deel van China is. Daardoor zijn er toch wel merkbare culturele verschillen. Wat andere folkmetalbands betreft: we weten dat we een soort pioniers zijn. Tegelijk willen we vooral anderen inspireren om hetzelfde te doen, om oude, traditionele instrumenten te gebruiken en het belang daarvan ook in de moderne muziek te laten zien. Dat is waar wij voor staan, en dat wordt gelukkig door veel mensen en organisaties erkend. We blijven dat ook doen: anderen inspireren. Het is mooi om te zien dat het stilaan een wereldwijde beweging wordt, en daar willen wij zeker verder aan bijdragen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
