Wanneer we de heren laten horen hoe we denken over de huidige stand van de heavy metalscene, waar imago haast alles is en bands als dwergen met hun houweel de mijn in trekken of domme verhaaltjes over weerwolven en vampieren schrijven, dan begrijpen ze dat meteen. De amusementsfactor is te belangrijk geworden en de duisternis is verdwenen.
Ricardo: ‘Daar ben ik het helemaal met je eens. Ergens onderweg tussen de jaren 80 en vandaag zijn de meeste bands in het genre wat verloren gelopen en nu verliezen ze zich in fantasyverhalen. Zeker nu ze dat bijna allemaal doen, is het genre best wel saai geworden. Heel wat donkere emoties raakten verloren en dat doet heavy metal geen goed.’
Robert: ‘Voor mij hebben zaken als die ‘happy metal’ amper nog iets gemeen met de tradities van het genre. Kijk naar het debuut van Black Sabbath, dat was duister, sinister en voorzien van melancholische riffs. Dat was zoals het moest zijn; men had toen geen boodschap aan die vrolijke deuntjes.’
Wat dat betreft, is The Night Eternal als een frisse wind die door het heavy metalgenre waait. Het is duidelijk dat jullie begrijpen dat heavy metal duister hoort te zijn, eventueel voorzien van een dramatische zijde. Maar laten we wel wezen, er is veel meer interessante muziek met een duistere ondergrond geschreven dan dat er boeiende vrolijke muziek bestaat.
Ricardo: ‘Absoluut! Toen de eerste heavy metalbands ontstonden, was dat in onzekere tijden: de oorlog in Vietnam, de nucleaire dreiging, … Ook nu kan alles in de wereld op een paar dagen helemaal omslaan, kijk maar naar de pandemie een paar jaar geleden of een oorlog die plots uitbarst. Dat zijn wel interessante tijden die hun sporen nalaten op wat je als band doet. De geopolitieke situatie van vandaag heeft mijn kijk op de wereld flink veranderd en dat wil ik ook in de muziek uiten. Daarom verwerk ik zoveel melancholische gevoelens in de teksten. Die gaan misschien niet direct over de lopende conflicten in de wereld, maar wel over de onzekerheid die deze met zich meebrengt. De wereld is geen vrolijke plek, dus waarom in je muziek dan wel doen alsof?’
Ondanks de gloomy stemming in de muziek, zitten er enorm veel sterke melodielijnen in verwerkt. Gitaristen Robert Richter en Henry Käseberg zijn tot een perfect geoliede riffmachine verworden, die heel sterke gitaarleads in de songs verwerkt. Gelukkig gaan jullie niet aan het egotrippen en worden er geen massa zinloze solo’s bovengehaald, maar lijkt een solo enkel te kunnen wanneer deze de song ten goede komt.
Robert: ‘Wel bedankt, dat neem ik zeker als een compliment. Nu zit er in elk van de songs wel minstens een solo, dus staan er voor ons doen best veel op deze plaat, maar het is natuurlijk allemaal relatief. In vergelijking met veel bands houden we ons inderdaad in. De song moet als geheel sterk uit de hoek komen. Het moet allemaal niet zo complex worden dat je stress krijgt van er enkel naar te luisteren, en dat heeft niet iedereen begrepen. Van die oneindige soloduels tussen twee gitaristen boeien slechts weinige me, zeker als de song er niet beter van wordt.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 241.
