We vonden je songteksten al sinds het prille begin enigmatisch. Sinds een aantal jaren, rond de tijd van ‘Versions Of The Truth’ lijkt het erop dat je een stuk concreter wordt in de thema’s die je aansnijdt, wat ook nu het geval lijkt te zijn.
‘Ik vind van wel, omdat ik deze nu serieus neem, ook al meen ik dat ik voorheen al pogingen daartoe ondernam. Voor mij is de stem het belangrijkste onderdeel in de muziek. Aangezien ik de teksten schrijf is het voor mij ook het lastigste deel om op orde te brengen voor de songs. Het was via optreden en reacties van het publiek dat ik begon te vatten wat er belangrijk was om te connecteren. De zangmelodie, het ritme en de eigenlijke woorden… als die drie elementen op de juiste plaats samenkomen, wat knap lastig is, dan is er een fundament waarop kan worden gebouwd. Als ik zie hoe fans reageren als ze snappen wat ik bedoel, dan kan dit me een enorme boost geven. Au fond is het de reden waarom ik ooit als songwriter en muzikant begonnen ben.’
Kan je meer duiding geven bij de tekst van ‘Who Wants It’?
‘Daarin heb ik het over mentale kwetsbaarheid en het is persoonlijk. Het gaat over de periode waar ik mijn vader, die kampte met dementie en in de laatste fase ervan zat, bezocht in het ziekenhuis. Ik herkende mijn vader niet meer, hij vertoonde tekenen van paranoia, zag overal samenzweringen. Soms belde hij me midden in de nacht op, niet wetende dat het nacht was. Telkens ik in de instelling op bezoek ging, kwamen er meer zinnen in me op die de tekst voor ‘Who Wants It’ zouden gaan vormen. De titel zegt het al: Wie wil dit? Ik bedoel maar dat de moderne mens te lang leeft. Fysiek houden we het steeds langer vol, met de nodige ondersteuning en geneeskunde. Maar dat geldt niet voor ons brein. Het gevolg is dat de levenskwaliteit van wie met zo’n brein verder moet verschrikkelijk is.’
De muziek van The Pineapple Thief valt onder ‘progressieve rock’, maar de term ‘progressief’ wordt zo vaak gebruikt voor artiesten die eenvoudigweg speltechnisch erg vaardig met hun instrumenten om kunnen gaan of bands die niks nieuw toevoegen aan het genre en we eerdere ‘retrogressief’ durven noemen. TPT lijkt ons eerder een artrockband, denk Tears For Fears, 10CC, Camel, Steven Wilson…
‘Ik heb de indruk dat er tegenwoordig veel acts zijn die zo’n ‘progressief’ adjectief krijgen. Daar haal ik mijn inspiratie niet uit, ik hou van de gekende artiesten van 50 jaar terug, met een sterke melodieuze inslag: Supertramp, Camel en ja, Pink Floyd. Supertramp had die sterke melodieën en die delicate zang van Roger Hodgson. Zelf vind ik TPT nog behoren tot die klassieke progressieve bands als het op melodie aankomt. Dan heb je heden ten dage acts onder die noemer welk ook meer metalgetint zijn en volgens mij soms klinken als AI. Als iets mathematisch, tot op een punt dat het voor mij niet meer als muziek klinkt. Wat niet wil zeggen dat ik het rommel vind, maar het is niet mijn kopje thee. Nu, is TPT artrock? Mmmh… onze roots liggen bij progrock. Op ‘Far And Wide’ zijn er de aan Andy Latimer, Steve Hackett en David Gilmour schatplichtige gitaarsolo’s, er is het geluid, de structuur van langere songs…Da’s de klassieke benadering van waar het in progressieve rock om draait.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 243.
