Tijs, op de VRT is momenteel een nieuw programma van je te zien, ‘Tattoorist’. Een vlag die meerdere ladingen dekt: ‘tattoo’ en ‘toerist’ lopen in mekaar over, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg.
‘We hebben geprobeerd om het programma zo rock-’n-roll mogelijk te maken. Er moest muziek in zitten, er moest een poëtisch kantje aan zitten en het moest veel over cultuur en kunst gaan zonder dat je het ‘binnen gestompt’ krijgt. Ik kan het echt niet verdragen wanneer men hoogdravend doet over kunst, want dat moet rock-’n-roll zijn en aan de gewone mensen toebehoren. Waarom met een groot ego kunst gaan verklaren? Zowat alle kunstenaars, of het nu schilders zijn of muzikanten, zijn allemaal gekke figuren die iets gedaan hebben wat ze graag deden. Van zodra ze dat te veel gaan opblazen, heb ik echt iets van: ‘Maar dat is niet de bedoeling, he man!’ Je moet je buikgevoel volgen. Dat doe ik ook en zolang ik daarmee blijf wegkomen, blijf ik doen wat ik nu doe. Eerlijk gezegd moet ik er wel voor vechten om zo’n dingen te doen waarbij ik mijn buikgevoel volg, maar ik kan gelukkig goed vechten. Bij de VRT moet je echt opkomen voor wat je doet, maar dat lukt me wel. Sterker nog, ik heb gezegd dat ze me niks meer moesten laten maken als mijn nieuwe programma niet goed genoeg was voor hen, net omdat het helemaal moest zijn zoals ik het wilde.’
Onze Vlaamse lezers zullen je wellicht allemaal al kennen van tv-programma’s als ‘De Kemping’ en ‘De Tattoo Shop’, maar ik weet niet hoe het met onze Nederlandse lezers zit?
‘Ze kennen me daar wel, omdat ‘De Kemping’ ook op NPO3 uitgezonden werd. Niet dat ik echt bezig was met het promoten van mijn programma’s ginds, net zoals ik destijds zelden bezig was met hoe een plaat van mijn band het deed. Ik wil dingen maken en wat er daarna mee gebeurt, dat laat ik meestal aan mij voorbijgaan.’
‘Tattoorist’ zal wellicht ook de meeste metalheads aanspreken vanwege het thema. Al lijkt de interesse vanuit alle hoeken te komen, als ik zie hoeveel interviews je deze weken in de geschreven pers en op de radio hebt moeten doen!
‘Voor mij is het wel verrassend, want het is een erg alternatief soort van reisprogramma dat rond tattoos draait. Eerst dacht ik dat het louter een nichepubliek zou aanspreken en daar had ik vrede mee, maar nu moet ik zelfs mijn verhaal komen doen bij commerciële radiozenders! Dat is wel gaaf, want het is tof dat dit onbedoeld zowel mensen in de mainstream als in de underground kan aanspreken. Volgens mij is dat vooral omdat ze merken dat dit een passieproject is, iets wat echt gemeend is. Ik hoef niet persé op televisie te komen, maar ik wilde wél echt dit programma maken.’
Niks voorbereid
Wellicht omdat je met je vorige programma’s toch ook een gevoelige snaar hebt geraakt bij televisiekijkend Vlaanderen. Je maakte programma’s die eens niet volgens een gekende format liepen, maar die het moesten hebben van een zekere authenticiteit.
‘Daar sta ik inmiddels wel een beetje om bekend en ik kan ook niets anders dan mezelf zijn. Tegenwoordig is ‘authenticiteit’ een beetje een modewoord, maar als je gewoon jezelf bent, dan ben je toch authentiek? Nu, daar denk ik allemaal niet te hard over na, het enige wat ik wil, is iets goeds maken. Het interesseert me niet om in quizprogramma’s te gaan zitten of een allround BV te worden, daar heb ik echt niks mee. Het enige wat ik wil, is een oprecht programma maken dat het beste is wat ik in me heb. Dus zolang er niemand bij de VRT-directie zich gaat afvragen wat ze mij allemaal hebben laten maken en me belt dat het niet meer hoeft, ploeg ik gewoon verder op mijn veld, haha!’
Je haalde net al even aan dat ‘Tattoorist’ een mengelmoesje is van allerlei zaken. Als aanknopingspunt heb je dus telkens een tattooartiest in een bepaalde stad. Het leuke is dat het niet per definitie gaat om de tattootechnieken, maar vooral om hoe de tattooartiest in kwestie zijn/haar stad beleeft en daar ga je dan in mee. Het is bijna een reisprogramma dat geen echt reisprogramma is, maar tegelijk ook zoveel meer …
‘Wel, het is letterlijk wat jij zegt: die tattooartiest is mijn katalysator of mijn sleutel om de motor te starten. Gezien we mekaar nooit eerder hebben ontmoet, is het in het begin mekaar even aftasten. Van zodra er dan een klik ontstaat, vraag ik hem of haar om me te laten zien hoe ze die stad beleven op een manier dat je ze als doorsnee toerist nooit zal beleven. We doen dus niet de standaard Tripadvisor-dingen, maar eerder de dingen die de tattooartiest in een normale week met vrienden zou doen in die stad. Ze zijn allemaal anders qua persoonlijkheid en dat maakt dat het programma ook elke week compleet anders uitdraait. Net dat maakt het zo gaaf.’
Natuurlijk zitten er in al die steden ongelofelijk veel tattoostudio’s. Hoe selecteerde je dan eigenlijk bij wie je terecht zou komen?
‘Omdat tatoeëren mijn vak is, probeer ik wel een beetje het reilen en zeilen in de sector te volgen. Maar net zoals ik een atypische tattooartiest ben, zocht ik naar mensen die de stiel op een soortgelijke atypische manier aanpakken. Technieken kan je leren, maar sommige mensen spreken via het tattoomedium hun eigen taal. Dan veronderstel ik dat dat op zich ook interessante mensen zijn die iets te vertellen hebben en dat is ook zo gebleken. In elke aflevering zijn het andere types mensen, die me ook weer compleet andere dingen laten zien. De meeste realityprogramma’s zijn vooraf ingestudeerd en er wordt precies afgesproken wat ze gaan doen of zelfs wat er gaat worden gezegd. Dat kan ik niet en dat is ook niet interessant, want dat zou de spanning van het moment wegnemen. Zodoende weet ik niet wat er te gebeuren staat, waardoor ik ook oprecht verbaasd reageer als er dingen gebeuren. Dat werkt in zekere zin ontwapenend en het leidt tot spontane conversaties waarbij die mensen ook zelf aanvoelen dat ze zichzelf kunnen zijn. Als ik een programma maak, dan wil ik natuurlijk dat het de kijker zal aanspreken, maar op het moment van de opnames wil ik in de eerste plaats zelf ‘gevoed’ worden en er iets uit kunnen halen.’
Net zoals in je conversaties krijgt elke tattoo artist ook telkens compleet carte blanche van je om een nieuwe tattoo op je lijf te zetten. Een serieuze blijk van vertrouwen, heb je daar nooit spijt van gehad? Want je kan het zomaar niet meer afwassen als het resultaat tegenvalt he …
‘De enige richtlijn die ik iedereen gaf, is dat ik niet de dood wil vieren op mijn lichaam, maar het leven. Het moet positief zijn, dus geen schedels of zo. En verder is het mijn vak, dus wil ik mijn collega’s ook een blijk van vertrouwen geven … al vonden ze dat zeker niet vanzelfsprekend. Soms merkte je hun interne worsteling, waarbij je hen zag denken: ‘Gaat Tijs dit ontwerp wel tof vinden?!’ Maar ja, zo creëer je ook een spanningsveld.’
In elke aflevering komt ook altijd wel iets van de lokale muziek terug, of het nu om een Berlijnse techno-club of om een Londense busker gaat. Het lijkt me dat je er heel wat van je persoonlijke passies in hebt kunnen stoppen, niet?
‘Zeker, zoveel als ik dat kon! Weet je, alles is cultuur, zelfs als je met vier oude venten op café gaat kaartspelen. Maar dat wilde ik net laten zien: als er liefde achter zit, is het vaak een stukje cultuur. Of dat nu gaat om muziek, schilderkunst, architectuur, eten, tatoeëren, … Het is een erg breed scala en nadat je drie kwartier naar ‘Tattoorist’ hebt gekeken, vraag je je af wat je nu allemaal gezien hebt. Je krijgt eigenlijk een enorme lading cultuur binnen, maar het wordt je nooit in de keel geramd zoals bij een foie gras-gans. We doen er ook niet te serieus over, het is wat het is. Toon geen schroom om een museum binnen te stappen, al hang je er maar een kwartier rond in plaats van vijf uren. De zaadjes zijn wel in je hoofd geplant en dat wil ik bekomen. Kijk rond als je in een stad bent en observeer de gebouwen, de mensen, …’
Eindelijk nog eens rocken
Voor de mensen die zich nu afvragen of Rock Tribune het roer plots aan het omgooien is en voortaan televisiemakers in plaats van muzikanten gaat interviewen, die kunnen we wel geruststellen. Er is namelijk meer dan een beetje een link tussen jou en de metalscene, gezien je er zelf een verleden in hebt. Tegenwoordig maak je de meest uiteenlopende muziek, maar je hebt destijds een paar albums gemaakt met de eigenzinnige extreme metalband Oceans Of Sadness en zelfs zes keer op GMM gestaan! Hoe kijk je op die tijd terug?
‘Een zalige tijd! Ook toen waren wij met Oceans Of Sadness een beetje buitenbeentjes in de scene. We waren een stel dorpsflippo’s die puur hun goesting deden. Aan concessies of vereenvoudiging deden we niet, het moest in de eerste plaats plezant zijn en al de rest was bijzaak. Toch hebben we best wel veel bereikt, want naar het einde toe werden we gevraagd om in de VS op te treden op het ProgPower Festival en deden we een resem shows met Epica. Wat is er nu graver dan met je beste vrienden elk weekend ergens te mogen optreden, lol te beleven en gratis te mogen drinken? Dat is toch de perfecte jeugd! Oceans Of Sadness liet zich ook niet vastpinnen op één of ander metalgenre en we deden wat we wilden, maar dat was tegelijk onze kracht en onze zwakte. Maar wat is succes anders dan al het plezier dat we maakten?!’
Het lijkt erop alsof je ergens wel het rocken miste, niet? Eigenlijk gebeurt het maar zelden dat een tv-programma een muzikale onderbouwing krijgt die zelfs haast een eigen leven kan leiden. Voor ‘Tattoorist’ ging je namelijk een samenwerking aan met de rock/metal/punk-band Tangled Horns, waarmee je een heuse soundtrack opnam! Hoe is dat idee ontstaan?
‘Ik heb buiten ‘De Tattoo Shop’ bij al mijn series muziek gemaakt. Bij ‘De Kemping’ was dat onder de naam De Pelikanen, samen met die gasten van Triggerfinger. Nu zat ik in de underground van elke stad te wroeten en ik ben al jaren een grote fan van Tangled Horns, één van de meest onderbelichte bands van België, dus waarom zou ik niet met hen iets opzetten? Zij staan nog met beide voeten in het slijk en ze zijn nog echt zoals vroeger bezig met hun band: repeteren op de zolder, geen marketingplan, maar gewoon er tegenaan gaan met je makkers. En gezien ze bij de VRT zeggen: ‘Als je er muziek bij wil maken, doe dan maar’, dan neem ik die kans natuurlijk. Ik had veel vertrouwen in Tangled Horns en we hebben in de studio de lat erg hoog gelegd, waardoor die mannen er ook veel uit zouden leren en erdoor zouden groeien. Het resultaat is een erg stevige en harde plaat geworden die echt wel gehoord mag worden. Ik wilde die mannen ook wel ‘een sjot onder hun gat’ geven, waardoor ze toch bekender zouden worden. Tangled Horns verdient dat ook echt en daarom wil ik die band ook alle mogelijke aandacht geven. Het enige wat die band tegen heeft om volop airplay te krijgen, is dat die geen twintig meer zijn en ‘dus niet meer hip’. Tegenwoordig werkt alles met korte hypes rond jonge bands, maar na twee jaar bovenaan te worden gezet, worden die alweer door de volgende garde vervangen en laat men hen vallen. Daar heeft Tangled Horns nooit aan meegedaan en dat vind ik net zo charmant. Ze blijven gewoon doorduwen en daarom verdienden ze het om aan dit project mee te doen.’
Mooi eerbetoon
Voor ‘Tattoorist’ trok je naar een aantal Europese hoofdsteden, dus koos je voor de soundtrack ook telkens de passende song. Sommige zijn redelijk of erg bekend, zoals ‘Pretty Vacant’ (Sex Pistols) of ‘Take This Waltz’ (Leonard Cohen) of ‘Where Are We Now’ (David Bowie). ‘Get To Rome’ van Jim James, ‘Paris Is Burning’ van Ladyhawke zijn echter een pak obscuurder en ook ‘Amsterdam’ (Kris De Bruyne) lag minder voor de hand. Koos je de songs louter omdat ze de desbetreffende stad bezongen of betekenen die songs ook allemaal iets meer voor jou persoonlijk?
‘Ik vind het alle zes topsongs, punt. Weet je, ik luister naar de meest uiteenlopende dingen: zo kan ik naar heavy metal zitten luisteren, om dan vervolgens via reggae en klassiek weer op black metal uit te komen. De songs op deze plaat wilde ik niet simpelweg coveren, maar binnenstebuiten draaien en er onze eigen stempel op drukken. Zo kon ik er samen met Tangled Horns donkere grunge-nummers van maken. En als mensen sommige van die artiesten nog niet kenden, dan is dat misschien een uitnodiging om ook hen te ontdekken.’
De songs die ik niet of minder goed kende, zocht ik nog eens op en speelde ik dan in serie af met jullie versie. Je voelt alleszins het respect voor de songs en artiesten, maar wat ik wel erg tof vind, is dat jullie er vaak toch een erg eigen draai aan gaven. Je kan een song een make-over geven door deze in een ander genre te verplaatsen, maar soms kan dat erg gekunsteld overkomen. Dat is hier echter zeker niet het geval. Hoe makkelijk of moeilijk was het om dat evenwicht te vinden?
‘Daar kwam ik met de mannen van Tangled goed overeen. Nergens aan twijfelen, gewoon ervoor gaan. Daardoor is dat volgens ons allemaal gelukt. En soms moet je wat geluk hebben: zo bleek dat de dochter van Kris De Bruyne fan was van mijn werk en van Tangled Horns, dus vroeg ik haar of ze kon zingen. De vrouwelijke stem die je dus op ‘Amsterdam’ hoort, is die van de dochter van de originele uitvoerder, dus zo was de cirkel rond. Later liet ze weten dat ze samen met haar moeder en haar broer, die onder andere drumt bij Sela Sue, naar de song hadden geluisterd en ermee hadden gehuild. Mooi toch, dan is het voor mij al geslaagd!’
Elke stad kreeg behalve die coversong ook een soundscape, meestal zonder zang, maar wel met samples die erin gemixt werden en die in zekere zin een evocatie van de sfeer van die stad vormt. Dat lijkt me tof experimenteren!
‘Voor het programma nam ik met mijn mobiele telefoon ook veel korte beelden op, maar ook geluiden van de stad: de klokken van de Notre-Dame, mensen die in Rome ruzie maken op straat, de politie van Londen die met loeiende sirenes voorbij komt, … Als ik dan thuis kwam, voelde ik dat er nog iets onafgewerkt was en dook ik mijn thuisstudio in om met die geluiden aan de slag te gaan. Dat gebeurde ook weer zonder na te denken, dus voegde ik er intuïtief drums, bas of gitaar aan toe. Zo vloeide er uit elk stadsbezoek een soundscape voort, helemaal onberedeneerd en zonder achteraf bij te polijsten. Bekijk ze als een vlugge schets voor een schilderij dat je gaat maken, maar dan met geluid. Die mochten ook wat vuil zijn en moesten niet te glad afgewerkt worden. Ik liet gewoon komen wat kwam, waardoor het soms richting blues ging, dan weer eens prog of triphop. Als je ernaar luistert en je ogen sluit, moet het aanvoelen alsof je in die stad rondloopt.’
Langzaam rijpen
Ik meen me trouwens te herinneren dat je me al over het maken van dit programma, of althans iets in deze richting, sprak toen ik in 2018 op je tattootafel lag. Hoe heeft het uiteindelijke resultaat zo lang op zich kunnen laten wachten?
‘Op dat moment was ik eigenlijk al bezig om zonder camera naar een stad te gaan en zonder iets in te plannen met mensen gaan praten en zien wat er gebeurde. Toen ging het idee broeden om te zien hoe ik het gegeven van ‘reality tv’ op te stretchen naar de echte realiteit: niet voorbereid en zonder filters. Toen stelden ze me plots voor om een programma te maken waarbij ik buitenlandse tattooartiesten zou bezoeken. Dat zag ik wel zitten, maar toen kwam het idee erbij dat zij me dan wel carte-blanche zouden tatoeëren en me mee zouden nemen in hun stad, compleet zonder iets vooraf te bespreken. Zo heeft dat zaadje dus langzaam kunnen uitgroeien tot wat je nu ziet. Vaak moet je een idee langzaam de tijd geven om te rijpen, maar eenmaal het zover is, dan moet je er als een bliksemschicht invliegen en keihard werken om alles af te ronden. Ik stelde een team samen om deze serie te maken en ze zijn inmiddels ook vrienden, dus we hopen dat we toch nog een seizoen of twee, drie mogen maken van de VRT. Dat is een hele ambitie en alles hangt natuurlijk af van wat de directeurs van de zender ervan zeggen, maar wij staan er alleszins klaar voor. Ik hoop alleszins dat we nu alvast iedereen met een beetje punk, rock-‘n-roll of een alternatieve geest kunnen bereiken. Dit is gemaakt voor alle mensen die ik op concerten of festivals tegen het lijf loop.’
Over festivals en concerten gesproken: zijn er al plannen gesmeed om deze plaat ook live te gaan brengen? Ik weet dat Tangled Horns nog het beste tot zijn recht komt op een podium, daar voelen ze zich thuis als een vis in het water. Het zou gek zijn om daar niks mee te doen, toch?
‘Heel zeker, en we zijn dan ook van alles aan het plannen. Zowel de mannen van Tangled Horns als ikzelf willen alles geven voor dit project, dus we gaan sowieso live spelen met de songs van ‘Tattoorist’. Binnenkort worden de eerste data bekendgemaakt. We hebben er enorm veel goesting in en zijn samen regelmatig aan het repeteren. Wie me de laatste jaren heeft gevolgd, zag allicht dat ik met allerlei uiteenlopende muziek bezig was, tot singer-songwriter toe … maar nu werd het hoog tijd om nog eens flink te gaan rocken! Benen wijd en gaan, dat deed me echt deugd!’
De review van de soundtrack leest u HIER.
